«… πρεσβύτης ἐν Ὀλυμπίᾳ συντελουμένου τοῦ ἀγῶνος προθυμούμενος θεάσασθαι καθέδρας ἠπόρει πολλοὺς δ’ ἐπιπορευόμενος τόπους ὑβρίζετο καὶ ἐσκώπτετο μηδενὸς αὐτὸν παραδεχομένου· ὡς δὲ κατὰ τοὺς Λακεδαιμονίους ἧκεν… ἀνέστησαν πάντες οἱ παῖδες καὶ πολλοὶ τῶν ἀνδρῶν τοῦ τόπου ἐκχωροῦντες· τῶν δὲ Πανελλήνων ἐπισημηναμένων κρότῳ τὸ ἔθος καὶ ὑπερεπαινούντων… ὁ πρεσβύτης κινήσας πολιόν τε κάρη, πολιόν τε γένειον καὶ δακρύσας… «οἴμοι τῶν κακῶν» φησὶν…
Σκέψεις, ἀπορίες, προβληματισμοί…
Καὶ τελικῶς ἐμεῖς τρέχουμε, πρὸ κειμένου κάτι νὰ ἀποκτήσουμε, χάνοντας τὴν ζωή μας καὶ κυρίως τὴν οὐσίαν τῆς ζωῆς μας!
Ποιοί εἴμαστε;
Γιατί εἴμαστε ἐδῶ;
Ποῦ πηγαίνουμε; Συνέχεια
Ζοῦμε τὴν κάθε μας στιγμὴ σὰν νὰ εἶναι ἡ τελευταία…
Οὐδεὶς μᾶς ἐγγυᾶται ὅτι θὰ ξυπνήσουμε τὸ πρωί.
Τὸ Μυστικὸ εἶναι νὰ τολμοῦμε νὰ ὑψώνουμε τὸ κεφάλι σὲ ὅλα ὅσα μᾶς κρατοῦν τὸ βλέμμα χαμηλά, ἐμποδίζοντάς νὰ θωροῦμε τὸν προορισμό μας… τὰ ἄστρα.
Καὶ χωρὶς Ἀφέντες… ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ !!!
Ἀκόμη καὶ ἂν δὲν ὑλοποιήσουμε ποτὲ τὰ ὄνειρά μας, θὰ ἔχουμε ζήσει, ἔστω γιὰ λίγο, στοὺς Μαγικοὺς Ὀνειροκόσμους τῆς Ὑπάρξεως.
Συνέχεια
Ὅταν γνωρίζῃς τὸν ἐχθρόν σου, τότε γνωρίζῃς καὶ τὰ ἀδύνατά του σημεῖα!
Ὅταν δὲν τὸν γνωρίζῃς, ἀλλὰ σὲ γνωρίζῃ αὐτός, τότε παραμένεις εὐάλωτος σὲ κάθε του ὄρεξιν!
Πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα προέχει νὰ ξέρουμε τὸ ποιοὶ εἴμαστε, τὸ ποῦ θέλουμε νὰ φθάσουμε καὶ τὸ πῶς θὰ τὸ ἐπιτύχουμε!
Ἐὰν δὲν γνωρίζουμε αὐτὰ τὰ βασικά, τότε θὰ εἶναι πολὺ εὔκολον νὰ πέσουμε θύματα, ἀκόμη καὶ στὴν πιὸ ξεκάθαρη, πρὸς ὄφελός μας, μάχη.
Συνέχεια
Πρὸ ἀρκετῶν ἡμερῶν ξεκίνησε μία συζήτησις, διαδικτυακή, γιὰ τὸ τὶ εἶναι συνείδησις.
Εἰπώθησαν πολλά. Σχετικὰ κι ἄσχετα.
Ἀλλὰ τὸ ἐρώτημα δὲν ἔχει ἀπαντηθεῖ ξεκάθαρα.
Σήμερα ἀπεφάσισα νὰ σᾶς παρουσιάσω μέρος τῶν δικῶν μου σχολιασμῶν, μὲ τὰ σημαντικότερα, κατὰ τὴν κρίσιν μου σημεῖα, μὲ στόχον νὰ προβληματισθοῦμε ὅλοι μας.
Τὸ τὶ εἶναι συνείδησις, προσωπικῶς τὸ ἔχω ἤδη ἀντιληφθεῖ.
Τὸ τὶ ὅμως εἶναι συνείδησις γιὰ τὸν καθένα, εἶναι ἄλλο ζήτημα.
Δυστυχῶς, ἀκόμη κι ἐδῶ, ἔχουμε πάλι τμήματα τῆς πληροφορίας εἰσπράξει.
Κι ὅλα αὐτά, ὅπως πάντα δῆλα δή, ξεκινοῦν καὶ καταλήγουν στὴν ἀπουσία παιδείας μας!
Γιά πόσο ἀκόμη θά πληρώνουμε τήν ἀμορφωσιά μας;
Ἄγνωστον… Πάντως σίγουρα γιὰ ὅσο ἀρνούμαστε νὰ πετάξουμε ἀπὸ ἐπάνω μας τὶς προσκολλήσεις μας καὶ τὰ χρωματιστά μας γυαλιά.
(Μικρὲς «παρεμβάσεις» γιὰ νὰ ἀποκρυβοῦν τὰ ὀνόματα κάποιων σχολιαστῶν.) Συνέχεια
στιγμές… κάποιες ἡμέρες… κάποιον μῆνα… κάθε χρόνο…
Θυμᾶσαι…
Ἀφήνεις στὴν ἄκρη τὸ προσωπεῖο τοῦ Πολέμου καὶ ἀφουγκράζεσαι τὸν Ἄνεμο, ἀφήνοντας τοὺς ψιθύρους Του νὰ σοῦ θυμήσουν ἡμέρες ἀλλοτινές… ὅταν ἔπαιρνες τὴν στροφὴ τοῦ δρόμου ποὺ τώρα πιὰ ξέρεις ποῦ βγάζει. Συνέχεια
