Πρίν ἀπό πολλά χρόνια (πόσα; δέν θυμᾶμαι) εἶχα φύγει μέ τούς γονεῖς μου ἀπό τήν πόλι τήν ὁποία εἶχα γεννηθεῖ καί μετακόμισα στό “κλεινόν ἄστυ”. Μόνον κλεινόν πού δέν εἶναι. Ἡ χειρότερη πόλις τῆς Ἑλλάδος. Τί νά ἔκανα ὅμως; Ἄλλοι εἶχαν τόν ἔλεγχο τότε. Κάθε χρόνο, κυρίως τό καλοκαίρι, γυρίζαμε, βλέπαμε τούς συγγενεῖς, τούς φίλους, τελειώναμε κάποιες δουλειές καί ἐπιστρέφαμε στήν βρωμούπολι. Ἕνα καλοκαίρι πῆγα χωρίς τούς γονεῖς μου. Εἶχα μεγαλώσει πιά! Πῆρα τό λεωφορεῖο νά πάω στήν παραλία γιά ἕνα μπανάκι. Αὐτό ἦταν. Δέν πίστευα σ΄αὐτό πού ἔβλεπα. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: δουλοποίησις πληθυσμῶν
Οἱ ἀποτυχημένοι ἀκόμη ὁμιλοῦν! Γιατί;
Τὴν μία βγαίνει ὁ Πάγκαλος καὶ λέει, χαρακτηρίζει, σχολιάζει.. Τὴν ἄλλην ὁ Παπακωνσταντίνου… Τὴν παρὰ ἄλλην ὁ Βενιζέλος… Καὶ τί λένε; Τίποτα δὲν λέν… Τὸ μόνον ποὺ πράττουν εἶναι νὰ μᾶς ζαλίζουν καὶ νὰ μᾶς βουλιάζουν περισσότερο…
Ἀποτύχατε «κυρίες» καὶ «κύριοι»!
Ἀποτύχατε στὰ πάντα!
Δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ κρατᾶτε οὔτε τὰ προσχήματα. Καὶ πολὺ περισσότερο δὲν ἔχετε πλέον τὸ δικαίωμα νὰ ὁμιλεῖτε!
Οἱ κρεμάλες εἶναι ΤΙΠΟΤΑ ἐμπρὸς σὲ αὐτὸ ποὺ ἔρχεται!
Τίποτα! Νὰ τὸ θυμᾶσθε! Τίποτα!
Ἡ κρεμάλα εἶναι κάτι στιγμιαῖο. Κάτι ποὺ περνᾶ καὶ τελειώνει. Οὔδεῖς κρεμασμένος ἔζησε γιὰ νὰ μᾶς διηγηθῇ τὴν ἐμπειρία του. Οἱ ἐμπειρίες του παύουν ἐκεῖ! Στὴν κρεμάλα.
Ὅταν ὅμως δὲν εἶναι ἡ κρεμάλα τιμωρία, ὅταν ἡ κρεμάλα δὲν εἶναι ὁ δρόμος, ὅταν κληθῇ κάποιος νὰ πληρώσῃ μὲ τὸ ἴδιο νόμισμα ὅσα ὁ ἴδιος ἔπραξε, ναί, τότε καὶ μόνον τότε μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ τιμωρία.
Τὸ τέλος τῶν ταπιῶν.
Τί εἶναι τά ταπιά;
Πρὸ μερικῶν μηνῶν δὲν ἐγνώριζα, ἔως τῆς στιγμῆς ποὺ ἕνας πολὺ καλὸς φίλος δικηγόρος μὲ διεφώτισε.
Τὰ ταπιὰ εἶναι τὰ σουλτανικὰ ἐκχωρητήρια, παραχωρητήρια ἢ ἀκόμη καὶ ἁπλῶς τὰ συμβόλαια ποὺ ἐγίνοντο μὲ τὴν ἐπικύρωσι τῆς σουλτανικῆς σφραγίδος. Ἐν ὁλίγοις, τὸ ταπὶ ἦταν ἕνα ἐπίσημο ἔγγραφο ἰδιοκτησίας τῆς ὀθωμανικῆς Συνέχεια
Δὲν εἶναι λιτότης! Εἶναι λεηλασία!!!
Κανονικοτάτη σίγουρα!
Καὶ μάλιστα θὰ μπορούσαμε νὰ τὴν χαρακτηρίσουμε ὡς τὴν «μεγάλη λεηλασία» τοῦ αἰῶνος. Δὲν θὰ ἀφήσουν οὔτε φύλλα στὰ δένδρα ἐτοῦτοι ποὺ ἐπλάκωσαν. Εἰσαγώμενοι κι ἐγχώριοι.
Λεηλασία; Μᾶλλον….
Ἀπλῶς ἤθελα νὰ ἐπαναλάβω κάτι, κι ἂς γίνομαι κουραστική.
Οὐδὲ μία περίπτωσις ὑπάρχει νὰ δεκτοῦμε ἢ νὰ ἀναγνωρίσουμε κάποιαν ὑπογραφή των. Οὐδὲ μία περίπτωσις ὑπάρχει νὰ σεβασθοῦμε κάποιαν συμφωνία των. Οὐδὲ μία περίπτωσις ὑπάρχει νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ ὁποιοδήποτε ἐκχωρητήριον, παραχωρητήριον, πωλητήριον ποὺ ὑπεγράφῃ ὑπὸ τὶς παροῦσες (καί, τὶς ὁποίες, παλαιότερες) συνθῆκες, τάχα μου στὸ ὄνομά μας. Κι ὅσα ἔχουν ἤδη ὑπογραφεῖ πρὸ ἐτῶν, κι ἔχουν τεθεῖ σὲ «ἰσχύ» γιὰ ἐμᾶς εἶναι ἤδη ἄκυρα. (ΟΤΕ γιὰ παράδειγμα….)
Τὰ βλέπετε; Αὐτὰ θὰ πάρετε!!!!
Ὅσο κι ἄν πεινάσουμε τό καθεστώς δέν πέφτει, ἐκτός…
Πρίν ἀπό μερικές ἡμέρες στήν ἰστοσελίδα τοῦ «παρόν» εἶδα μιά δημοσκόπησι τῆς RASS ἡ ὁποία ἔγινε ἀπό τίς 27 Ἰουνίου ἐως τήν 1η Ἰουλίου 2011. Τίς ἡμέρες δηλαδή πού συνέβαιναν τά ἐπεισόδια στήν Ἀθήνα, ἐψηφίζετο τό μεσοπρόθεσμο κ.λ.π. Νομίζω ὅτι ἦταν οἱ χειρότερες ἡμέρες τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας ἀπό τήν αὐτιστική κυβέρνησι. Στήν οὐσία παρέδωσε τήν Ἑλλάδα στούς τοκογλύφους (ΕΕ. ΔΝΤ, ΕΚΤ). Εἴμαστε καί ἐπισήμως κατακτηθέντες. Ἄραγε ἄν μποροῦσε νά γίνη μιά δημοσκόπησις τό 1941 τί ποσοστό θά ἔπαιρνε ὁ Τσολάκογλου (ὁ ὁποῖος εἶχε καί ἐλαφρυντικά;). Συνέχεια