Τὸ δάκρυ, τὰ δύσκολα, τὰ ἀνάμεικτα καὶ πολυσύνθετα προβλήματα ἦσαν πάντα στὸν πλανήτη κι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, καλούμεθα νὰ τὰ ἀντιμετωπίζουμε. Ἐὰν ἐπιτρέπαμε σὲ καταθλίψεις καὶ σὲ αὐτοκτονικὲς τάσεις νὰ μᾶς καταβάλλουν, εἶναι βέβαιον πὼς ἀπὸ αἰῶνες πρὶν θὰ εἶχε σβήση ἡ ζωή. Γιὰ νὰ μὴν διστάσουν νὰ ἐξακολουθήσουν, ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ φρικτὲς γενοκτονίες, κάποιοι σημαίνει πὼς ΟΛΟΙ μας μέσα μας κουβαλᾶμε ἀστείρευτες πηγὲς δυνάμεως, ποὺ ἀξίζει, σὲ κάθε δυσκολία μας, νὰ τὶς ἐντοπίζουμε καὶ νὰ τὶς ἐλευθερώνουμε. Διότι ὁ ἄνθρωπος στὰ δύσκολα συνήθως εἶναι …μόνος του.
Καὶ μόνον στὰ δύσκολα ἀποδεικνύεται ἡ ἀποφασιστικότης του νὰ ζήσῃ, ἤ ὄχι. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ὁ δρόμος γιὰ τὴν μεγάλη μας ἀλλαγή!!!
Ὁ ἄνθρωπος παραμένει μυστήριο καὶ οἱ πράξεις του φαίνεται νὰα εἶναι ἀκατανόητες, τόσο στὴν παιδικὴ ἡλικία ὄσο καὶ στὴν ἐνήλικη ζωή του!!
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ παίζουν τὴν ζωή τους κορώνα γράμματα γιᾶ νὰ πατήσουν πρῶτοι στὴν κορυφὴ ἐνὸς βουνοῦ.
Ἄλλοι ποὺ θυσιάζουν τὸν ἑαυτό τους γιὰ νὰ κατακτήσουν ἔναν ἄνθρωπο, ποὺ ὅμως αὐτὸς δὲν θέλει νὰ τοὺς ξέρῃ.
Μερικοὶ νομίζουν ὅτι μόνο ὅταν βρεθοῦν σὲ ἕνα ἄλλο μέρος, διαφορετικό, μποροῦν νὰ εὐτυχήσουν.
Ἄλλοι ἂν δὲν ἀποκτήσουν δύναμη δὲν μποροῦν νὰ ἠσυχάσουν.
Ἄλλοι ἐπιδίδονται σὲ ἕναν ἀγῶνα ἐρωτικοῦ καταναλωτισμοῦ, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ σταθοῦν δίπλα σὲ κάποιον, θεωρώντας ὅτι τὸ κλειδὶ τὸ ἔχει ὁ ἑπόμενος.
Ἄλλοι ἀναζητοῦν ἀπελπισμένα τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀποδοχή, ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ δὲν ἐκτιμοῦν.
Ἄλλοι παίρνουν οὐσίες γιὰ νὰ ναρκώνουν τὸν ἐγκέφαλό τους.
Ἄλλοι κρίνουν συνεχῶς καὶ προσπαθοῦν νὰ κατεδαφίσουν τοὺς ἄλλους.
Συνέχεια
Ξεκινώντας ἀπὸ τὴν ἀρχή…
Τὸ δικαίωμα στὴν ζωὴ ὀφείλουμε κάθε στιγμὴ νὰ τὸ κατακτᾶμε…
Ἕνα δικαίωμα πού, θεωρητικῶς, ἔχουμε ὄλοι μας, ἀπὸ τὴν ὥρα τῆς γεννήσεώς μας, ἀλλὰ οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς, γιὰ τοὺς ὅποιους λόγους, τὸ …ἀπενεργοποιοῦμε, τὸ μεταθέτουμε, μεταφέροντας τὸ πολυτιμότερο αὐτὸ δικό μας δικαίωμα σὲ ἄλλους.
Εἶτε αὐτοὶ οἱ ἄλλοι λέγονται σύντροφοί μας, εἶτε ἐργοδότες μας, εἶτε ἀκόμη καὶ φίλοι μας.
Συνέχεια
Δική μου καὶ μόνον ἐμπειρία…
Θεωρίες ὑπάρχουν πολλές…
Προσωπικὲς ἐμπειρίες ἐλάχιστες.
Ἡ δική μας θέσις πάντα πρέπει νὰ εἶναι τέτοια ποὺ οὐδέποτε νὰ γράφουμε ἢ νὰ διαδίδουμε κάτι ποὺ δὲν ἔχουμε κάνη μόνοι μας. Συνέχεια
Ἡ ἄλλη ματιὰ τῶν γεγονότων…
Ποὺ μᾶς λείπει… Συνέχεια
Δημιουργῶντας ὑπευθύνους ἀνθρώπους
Θεωρητικῶς (καὶ μόνον) μέσα σὲ μίαν ὁποιανδήποτε ὁμάδα ἀνθρώπων ὁ καθεὶς ἔχει μίαν εὐθύνη ποὺ τοῦ ἀναλογεῖ, βάσει δυνατοτήτων καὶ ἱκανοτήτων του. Ἐν τούτοις τὸ «γενικὸ πρόσταγμα» ἀνήκει σὲ ἔναν, ὁ ὁποῖος εἴθισται νὰ ἀναλαμβάνῃ καὶ τὴν συνολικὴ εὐθύνη. Διότι ἄλλο ὁ καταμερισμὸς τῶν ἐργασιῶν κι ἄλλο ἡ συνολικὴ εὐθύνη. Κι ἔτσι, στὶς ἐπιχειρήσεις ὁ κάθε ὑπάλληλος ἀρκεῖται στὸ νὰ λαμβάνῃ ἐντολὲς μόνον (συνήθως), ἐνᾦ μόνον ὁ ἐργοδότης φέρει ἀκεραία τὴν εὐθύνη τῶν ἀποφάσεων. Τὸ αὐτὸ συμβαίνει καὶ σὲ ἕνα πλοῖο, ὅπου ὁ κυβερνήτης ἀποκλειστικῶς φέρει τὴν εὐθύνη, μὰ καὶ σὲ μίαν οἰκογένεια. Συνέχεια