Ὁ Ἄνθρωπος γιὰ νὰ ζήσῃ στὸν πλανήτη χρειάζεται ἐνέργεια.
Πολλὴ ἐνέργεια.
Ἐνέργεια πού, κατὰ κύριον λόγο, λαμβάνει μὲ τὴν τροφή.
Ὅμως μόνον μὲ τὴν τροφὴ δὲν καλύπτουμε τὶς ἀνάγκες μας.
Χρειαζόμεθα ἐνέργεια ἀπὸ τὸν Ἥλιο…
Χρειαζόμεθα ἐνέργεια κι ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους…
Χρειαζόμεθα ἐνέργεια ἀκόμη κι ἀπὸ τὸν …ἴδιο μας τὸν ἑαυτόν!
Καὶ ἴσως σὲ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ σημεῖο ὀφείλουμε νὰ ἑστιάσουμε σιγὰ σιγά.
Διότι ἡ μόνη ἐνέργεια ποὺ παραμένει ἀστείρευτος, πάντα σὲ περίσσεια καὶ διαρκῶς διαθέσιμος εἶναι αὐτὴ ποὺ πηγάζει ἀπὸ μέσα μας. Συνέχεια →

Μποροῦμε νὰ κάνουμε…
Μποροῦμε, μὲ τὸ «καλημέρα» νὰ χαμογελάσουμε, νὰ «ῥουφήξουμε» λίγες ἀκτίνες ἡλίου καὶ νὰ ἀνακαλύψουμε μίαν ὄμορφη σκέψιν. Αὐτὰ ἀπὸ μόνα τους εἶναι …θαυματουργά, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸ νὰ ἔχουμε μίαν ὑπέροχη ἡμέρα. Συνέχεια →

Ἡ ποίησις στὴν πεζότητά μου, ψήγματα ὀμορφιᾶς,
ἀκάματος συνοδοιπόρος, τῆς πέτρας ὁ κορφιάς… Συνέχεια →