Τὶς πρὸ ἄλλες ἔβγαλα βόλτα τὸν σκύλο μου.
Στὴν ἀλάνα ποὺ …συχνάζουμε, συνήθως συχνάζει καὶ κάποιος παλαιός μου γνώριμος, ἐπίσης μὲ τὸν δικό του σκύλο.
Τὸν συμπαθῶ, μὲ συμπαθεῖ… Πιάνουμε συχνὰ κουβέντες καὶ συζητᾶμε τὰ πάντα… Ἀπὸ τὴν πολιτικὴ τοῦ τόπου ἔως τὰ τῆς κοινωνίας μας. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Οἱ σταθμοί.
Οἱ σταθμοὶ τῆς ζωῆς μας, δῆλα δὴ ἐκεῖνα τὰ σημεῖα ποὺ μᾶς ὠθοῦν στὸ νὰ ἀναθεωρήσουμε ἀκόμη κι …ὁλόκληρο τὴν ἔως τότε ζωή μας, εἶναι συνήθως στιγμὲς ἐντόνου βίας ἤ μεγάλου πόνου.
Μία ἀπώλεια ἤ μία ἀσθένεια μᾶς προκαλοῦν πολὺ μεγάλο πόνο. Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν αὐτὸς ὁ πόνος προέκυψε ἀπὸ δικό μας λάθος ἤ ἀπὸ λάθος ἄλλων, ἤ ἀκόμη κι ἀπὸ ἄλλους, ἐξωτερικοὺς παράγοντες. Σημασία ἔχει πὼς αὐτὲς ἀκριβῶς οἱ στιγμὲς εἶναι τὰ σημεῖα σταθμὸς τῆς ζωῆς μας καὶ ἀκριβῶς τότε μᾶς συμβαίνουν οἱ πολὺ μεγάλες ἀλλαγές. Συνέχεια
Ζωὴ σημαίνει συμμετοχή.
Δυστυχῶς πολλὲς φορὲς τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ζωῆς μας χάνεται στὸν κόσμο τῆς δυσπιστίας. Φοβόμαστε τὴν ζωή, γι΄ αὐτὸ δεν ἀφήνουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ νοιώσει, νὰ αἰσθανθεῖ, νὰ τολμήσει, νὰ νοιαστεῖ….
Δὲν ἀφήνουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ ζήσει. Συνέχεια
Τὸ Ὅλον.
Κάποιες στιγμές, ποὺ κυττῶ γύρω μου, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπογοητεύομαι ἀπὸ τὶς εἰκόνες.
Κι ὅμως… Δὲν θλίβομαι, παρὰ χαμογελῶ…
Δὲν μοῦ ἀρέσουν οἱ εἰκόνες μου ἀλλὰ τώρα πιὰ τὶς θεωρῶ ἀναγκαῖες γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ καθαρθοῦμε… Συνέχεια
Γιὰ μίαν ἀρμονικὴ συμβίωσιν…
Σὲ μιὰ μελέτη, ποὺ ἔγινε σὲ 264 ζευγάρια, προέκυψε ὅτι γιὰ τὶς γυναῖκες, ἀλλὰ ὄχι γιὰ τοὺς ἄντρες, ἀπαραίτητος προϋπόθεσις γιὰ νὰ νοιώσουν ὅτι ἡ σχέσις τους πάει καλά, εἶναι τὸ νὰ ὑπάρχῃ καλὴ ἐπικοινωνία.
Για τὶς γυναῖκες οἰκειότητα καὶ βαθειὰ ἐπαφὴ εἶναι νὰ κουβεντιάζῃς γιὰ τὰ πράγματα καὶ ἰδιαίτερα νὰ συζητᾶς γιὰ τὴν ἴδια τὴν σχέση.
Ἀντίθετα οἱ ἄντρες γενικὰ δὲν τὸ καταλαβαίνουν αὐτὸ καὶ παραπονιούνται λέγοντας: θέλω νὰ κάνω τόσα πράγματα μαζύ της, ἀλλὰ ἐκείνη τὸ μόνο ποὺ θέλει εἶναι κουβέντα. Συνέχεια
Τὰ …μέλη τοῦ (κάθε) σώματος.
Κάθε μέλος ἑνὸς σώματος εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖον καὶ σημαντικὸν καὶ σπουδαῖον.
Ἀκόμη καὶ τὸ πιὸ μικρό μας δάκτυλο εἶναι τόσο σημαντικό…
Τόσο σπουδαῖο…
Τόσο ἀναγκαῖο…
Ὅμως ἐλάχιστα ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ἀξία του…
Αὐτὴν τὴν συνειδητοποιοῦμε μόνον ὅταν κάποιο δάκτυλο, ἤ κάποιο μέλος τοῦ σώματός μας, ἀπουσιάζει… Συνέχεια