Διαβάζω πολλὰ σχόλια σήμερα γιὰ τὸν ἐκνευρισμὸ ποὺ ξεσήκωσε ἡ ὑποψηφιότητα Δῆμα μὲ τὸ μΠΑτΣΟΚ καὶ φυσικὰ συνυπογράφω.
Αὐτὸ μᾶς ἔλειπε..
Ὁ Πῦρρος, ποὺ κατὰ τὰ δικά του λεγόμενα, δὲν ἀνῆκε σὲ κανένα κόμμα, παρὰ μόνον στὴν Ἑλλάδα, μᾶς ἔδωσε μίαν μούντζα, ἀποδεικνύοντάς μας πόσο ἀνόητοι καὶ γραφικοὶ εἴμαστε. Πόσο εὔκολα παραμυθιαζόμαστε καὶ πόσο ἀκόμη πιὸ εὔκολα ξεχνᾶμε! Συνέχεια
Ναί, γιατὶ ὅσοι ψηφίζουν ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ, τΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ,
ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Χ.Α., ΕΠΑΜ,
Καμμένο, βρεγμένον καὶ κατουρημένον πρέπει νὰ κυκλοφοροῦν ἐλεύθεροι… Ἀλήθεια; Ποιός τό εἶπε αὐτό;
Ξεκινήσαμε γιὰ πλάκα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν νὰ συζητᾶμε τὴν περίπτωσιν νὰ κλείσουμε παπποῦδες καὶ γιαγιᾶδες μέσα στὰ σπίτια τους, γιὰ τὴν ἡμέρα τῶν ἐκλογῶν.
Γελάσαμε, πειράξαμε λίγο ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, γράψαμε καὶ τὶς κακιοῦλες μας.. Καὶ ὅλα καλά!
Ἔλα ὅμως ποὺ κάποιοι τὸ ἔχουν πάρει πάρα πολὺ σοβαρά! Συνέχεια
Πῆγε ὁ καλὸς ὁ ἄνθρωπος στὴν τράπεζα καὶ περίμενε στὴν σειρά του γιὰ νὰ ἐξυπηρετηθῇ.
Ἰατρὸς ὁ καλὸς αὐτὸς ἄνθρωπος, κάπου στὴν Θεσσαλονίκη.
Ἔξαφνα, ἕνας μαυροῦκος εἰσβάλλει, παρακάμπτει τὴν οὐρά, καὶ στρώνεται πρῶτος καὶ καλλίτερος ἐμπρὸς στὸ ταμεῖον.
Ὁ καλὸς ἄνθρωπος ἐθύμωσε.
«Σὲ παρακαλῶ πολύ, πήγαινε πίσω καὶ νὰ περιμένῃς τὴν σειρά σου!», εἶπε.
«Εἶσαι ῥατσιστής» ἄρχισε νὰ οὐρλιάζῃ ὁ μαυρούλης.
«Ὄχι, δὲν εἶμαι ῥατσιστής», ἀπαντᾶ ὁ καλὸς ἄνθρωπος. «Διαμαρτύρομαι γιὰ τὸ ὅ,τι μοῦ πῆρες τὴν σειρά μου κι ὄχι γιὰ τὸ χρῶμα σου!»
Σήμερα θὰ σᾶς παρουσιάσω μίαν ἀνάλυσιν γιὰ τὸ πῶς μπορεῖτε νὰ ἀναγνωρίζετε τὰ συμπτώματα τῆς καταθλίψεως.
Ζοῦμε σὲ δύσκολους καιρούς καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ὅλο καὶ περισσότεροι συμπολίτες μας πάσχουνα ἀπὸ κατάθλιψιν.
Ἐπεὶ δὴ οὐδεῖς περισσεύει κι ἐπεὶ δὴ πρέπει νὰ στηρίξουμε ἐμπράκτως ὁἕνας τὸν ἄλλον, σᾶς παρακαλῶ πολὺ νὰ τὸ μελετήσετε καὶ νὰ τὸ διαδόσετε! Συνέχεια
Ὄχι πολύς… Αὐτὸ εἶναι καὶ καλὸ καὶ κακό!
Ἐδῶ καὶ χρόνια ἀκοῦμε, διαβάζουμε, φανταζόμαστε διάφορα.
Οἱ προφητεῖες καλὰ κρατοῦν, οἱ προφῆτες θησαυρίζουν καὶ οἱ «ἐκλεκτοί» δομοῦν καταφύγια ὑπόγεια. Συνέχεια
Καθόμασταν λοιπὸν κι ἐμεῖς σὲ ἕνα τραπέζι, ὅπως τόσοι καὶ τόσοι γύρω μας, αύτὲς τὶς ἡμέρες. Στὸ τραπέζι αὐτὸ ἦταν κι ὁ Μάκης.
Τί ἐστί Μάκης; Ἕνας γνωστός, παλαιόθεν, γύρω στὰ πενήντα, οἰκογενειάρχης καὶ ἀνησυχῶν μὲ τὰ δρώμενα τῆς ἐποχῆς μας! Ὅπως δῆλα δή ὅλοι μας.
Καθίσαμε πλάι πλάι καὶ πιάσαμε τὴν κουβέντα. (Τὸ ἔχω τὸ χούι.. Ἀθεράπευτον!)
Κάποιαν στιγμὴ ὁ Μάκης, στὴν προσπάθειά του νὰ μὲ πείσῃ πὼς ὑπάρχουν καὶ καλοὶ δάσκαλοι, μοῦ περιέγραψε μίαν προσωπική του ἐμπειρία, προερχομένη ἀπὸ τὰ γυμνασιακά του χρόνια. Μάλιστα ἰσχυρίστηκε ὁ Μάκης, πὼς ἄν καὶ τὸ σύστημα κρατᾶ σὲ κατάστασιν ὁμηρείας τοὺς δασκάλους, τελικῶς αὐτοί, ἐὰν θέλουν νὰ εἶναι σωστοί, βρίσκουν τρόπους γιὰ νὰ διδάξουν τὶς ἀλήθειες. Συνέχεια
