Εἰδικῶς τώρα.
Ἕνας σεισμός, μεσαίας ἐντάσεως, μᾶς ἐδήλωσε πὼς ὁ κόσμος μας οὐδόλως ἀσφαλὴς εἶναι.
Κι ἐμεῖς πήραμε τὶς …κατσαρόλες, τὶς φορέσαμε γιὰ …καπέλο καὶ ἐπιστρέψαμε στὴν ἐπίπλαστό μας ἀσφάλεια, δίδοντας παρατάσεις χρονικὲς στὸ νὰ λάβουμε ἀποφάσεις μά, εἰδικότερα στὸν κόσμο μας…
Σὰν νὰ μὴν ἔτρεξε καὶ κάτι σοβαρό… Σὰν νὰ μὴν ἦταν ἀφορμὴ προβληματισμοῦ καὶ ἐπανατοποθετήσεώς μας…
Γιὰ νὰ ἐπιτεθῇς κάπου δὲν ἀρκεῖ μόνον ἡ Ὁρμή.
Δὲν ἀρκεῖ μόνον ὁ πόθος γιὰ τὴν πραγματοποίησιν ἑνὸς στόχου.
Δὲν ἀρκεῖ μόνον ἡ ἐσωτερικὴ δέσμευσις γιὰ τὴν ὑλοποίησιν κάποιου σκοποῦ!!!
Χρειάζονται κι ἄλλα, ἐξ ἴσου σπουδαία καὶ σημαντικά. Συνέχεια
Ἡ στυγνὴ πραγματικότης μας μᾶς ὑποχρεώνει καθημερινῶς νὰ ἐνασχολούμεθα ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον μὲ τὰ τῆς ἐπιβιώσεώς μας. Ἐὰν κι ἐφ΄ ὅσον θὰ μᾶς μείνη κάποιος χρόνος, τότε ἴσως (ἐὰν κι ἐφ΄ ὅσον -πάντα- θὰ ἔχουμε τὰ ἀπαραίτητα κουράγια), νὰ καταπιασθοῦμε καὶ μὲ ζητήματα ποὺ εὐαρεστοῦν ἀληθῶς καὶ σὲ βάθος τὸ πνεῦμα, ἀνυψώνουν τὴν ἀντιληπτικότητα καὶ διευρύνουν τὸν τρόπο σκέψεως. Μά ποιός σήμερα δύναται νά ξεκλέψῃ ἀπό τόν ἐλάχιστο ἐλεύθερό του χρόνο ἐνέργεια γιά νά καταπιασθῇ μέ τά …«περιττά»; Συνέχεια
Διαβαίνοντας τὰ ὅρια τῆς Πατρίδος… Συνέχεια
Αἴσθησις εἶναι αὐτὸ ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὶς πέντε μας αἰσθήσεις, καθὼς καὶ τὰ ὁποιαδήποτε (συν)αισθήματά μας, ποὺ ἐγείρονται ἀπὸ εὐχάριστες ἢ δυσάρεστες καταστάσεις. Ὅλοι μας ἔχουμε αἰσθήματα καὶ ὅταν αὐτὰ τὰ μοιραζόμεθα εἰλικρινῶς μὲ τοὺς ἄλλους τότε μποροῦμε νὰ τὰ ποῦμε συναισθήματα (ἐκ τοῦ συν-αἰσθάνουμαι).
(Πολὺ κακῶς λοιπὸν τὰ ἀποκαλοῦμε συναισθήματα. Τὸ ὀρθὸν εἶναι νὰ τὰ λέμε αἰσθήματα). Συνέχεια
