Διαθήκη.

Εμείς δεν θα πεθάνουμε. Δεν θα έχουμε την μίζερη συνήθεια των θνητών να μπούμε σε ξύλινο φέρετρο. Την τελευταία στιγμή θα έχουμε την ευλογία να αναπνεύσουμε τον αέρα που φέρνουν τα δέντρα της χώρας στα πνευμόνια μας. Θα πατάμε την ώρα εκείνη στο χώμα που μάθαμε να σηκωνόμαστε και εκεί θα πέσουμε… όρθιοι.
Εμείς δεν θα πεθάνουμε. Αυτοί που έζησαν με το καρδιοχτύπι της ψυχή τους και όχι με την λιποψυχία της καρδιά τους δεν έχουν την ευλογία να τους ανάβουν κερί. Δεν είχαν την κατάρα άλλωστε να χωρέσουν σε αριθμούς φορολογικού μητρώου αλλά ούτε και την ευκολία να αποδεχθούν την παράδοση και την οπισθοχώρηση όταν τα κύματα των «εθνικών» βαρβάρων κατέβαιναν κατασπαράζοντας τα Ιερά μας.

«Ἐὰν δὲν ἐμβολιασθεῖτε θὰ πεθάνετε»…

Μὰ κι ἐὰν ἐμβολιασθεῖτε πάλι θὰ πεθάνετε!!!
Ἐὰν ἐμβολιασθεῖτε θὰ γίνετε ταὐτοχρόνως καὶ πειραματόζωα.
Μὰ κι ἐὰν δὲν ἐμβολιασθεῖτε, πάλι πειραματόζωα θὰ γίνετε.
Ἐὰν ἐμβολαισθεῖτε δὲν θὰ πεθάνετε ἀπὸ αὐτούς, τοὺς πέντε ἤ δέκα ἤ ἐκατὸ λόγους.
Ναί, ἀλλὰ ἐὰν δὲν ἐμβολιασθεῖτε θὰ πεθάνετε ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς πενήντα ἤ ἐκατὸ ἤ χιλίους λόγους.

Τί θέλω νά πῶ;
Στὴν Ἀφρικὴ τὰ πειραματόζωα εἶναι ὅλος ὁ πληθυσμός. Ἐκατομμύρια ἐπὶ ἐκατομμυρίων.
Στὴν Εὐρώπη ὅμως; Στήν Ἀμερική; Στήν Ἀσία; Στήν Ὠκεανία;
Συνέχεια

Ἕνας Προμηθεὺς στὸ Τόκυο.

Ἕνας Προμηθεὺς στὸ Τόκυο.Ἕνας τεράστιος, ὁλόχρυσος καὶ πλήρης φωτὸς Προμηθεύς!!!
Συγκινητικό. Πάρα πολύ.

Βλέπετε οἱ Ἰάπωνες τιμοῦν τὴν ἱστορία τῆς Ἀνθρωπότητος μὲ ὅλους τοὺς τρόπους.
Μὴ τὸν ἀναζητήσετε σὲ ἄλλα μέρη τῆς γῆς καὶ ἰδίως ἐδῶ. Ἐδῶ ἰδιαιτέρως δὲν χωρᾶ!
Ὄχι στὸ Ἑλλαδοκαφριστὰν τοὐλάχιστον.
Διότι στὴν Ἑλλάδα, στὴν καρδιὰ τῶν Ἑλλήνων, ὁ Προμηθεὺς οὐδέποτε ἔπαυσε νὰ ὑπάρχῃ καὶ νὰ χαρίζῃ στιγμὲς ἡρεμίας μὲ τὴν γνώσι του καὶ τὴν προνοητικότητά του.

Συνέχεια

Κι ὅμως, κρατᾶ τὸ μεγαλύτερον ὅπλο!

Ἡ πραγματικὴ παιδεία, ὄχι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἔπεισαν πὼς εἶναι παιδεία, εἶναι πράγματι τὸ μεγαλύτερον ὅπλον κάθε ἄλλου.
Τὸ πῶς, τὸ γιατὶ καὶ τὸ πότε θὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε εἶναι μία ἱστορία ποὺ δὲν χρειάζεται νὰ τὴν ἀναλύσουμε τώρα.
Συνέχεια

Ἄς ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν μιζέρια!

Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ πιστεύω διαρκῶς πὼς τὸ αὔριο εἶναι καλλίτερο ἀπὸ τὸ σήμερα. Ὄχι νὰ ἐλπίζω, νὰ πιστεύω. Νὰ μὴν τὸ διαπραγματεύομαι αὐτό.
Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ πιστεύω πὼς ἐγὼ εἶμαι ἐλεύθερη, τὴν στιγμὴ ποὺ γύρω μου ὅλα τὰ σκιάζει ὁ φοβέρα καὶ τὰ πλακώνει ἠ σκλαβιά. Ναί, εἶναι δύσκολο. Ἀλλὰ πραγματικότης. Ἐγὼ εἶμαι ἐλεύθερη. Ὄχι αὐτοὶ ποὺ πιστεύουν πὼς μὲ ἐξουσιάζουν.
Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ χαμογελῶ ὅταν γύρω μου καταστρέφονται τὰ πάντα. Ὅταν ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦν. Ὅταν ζωὲς διαλύονται. Κι ὅμως. Εἶναι μία ἀλήθεια ποὺ πρέπει νὰ γίνῃ κτῆμα μας. Ὅλων μας!
Συνέχεια

Μόνον «Καλὴν Λευτεριὰ» εὔχομαι Ἕλληνες.

Ἐδῶ καὶ μερικὲς ἡμέρες διαβάζω εὐχές, δέχομαι εὐχές, ἀκούω εὐχές. Ἀλλὰ δὲν ἀπαντῶ.
Φέρομαι ἀγενῶς… Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἔτσι…
Κουράστηκα. Δὲν ἔχουν νόημα ὅλα αὐτά. Δὲν ἐμπεριέχουν τὴν ἀλήθεια. Δὲν ἐκφράζουν αὐτὸ ποὺ αἰσθάνομαι, ἀλλὰ οὔτε αὐτὸ ποὺ πράγματι αἰσθάνονται οἱ γύρω μου. Λέμε ψέμματα ὁ ἕνας στὸν ἄλλον, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ πείσουμε τοὺς ἑαυτούς μας, γιὰ κάτι ποὺ πρὸ πολλοῦ ἔχει τελειώσει.

Τί ἔχει τελειώσει;
Δὲν ἀναφέρομαι στὴν πίστι τοῦ κάθε ἑνὸς ἀπὸ ἐμᾶς.
Συνέχεια