Ἐδῶ καὶ κάποιες ἑβδομᾶδες ἀντιμετώπισα ἕνα βουνὸ ἀπὸ προβλήματα. Πάσης φύσεως. Ὅλα ἀπαιτοῦσαν χρόνο καὶ σωματικὴ κόπωσι γιὰ νὰ ἐπιλυθοῦν. Σήκωσα λοιπὸν τὰ μανίκια καὶ ἔπιασα τὴν δουλειά. (Διότι περὶ δουλειᾶς πρόκειται! Δουλεία κανονική!!!)
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Τὸ τρελλοβάπορο….
Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στὰ βουνὰ
κι ἀρχίζει τὶς μανοῦβρες «βίρα-μάϊνα»…
Τὴν ἄγκυρα φουντάρει στὶς κουκουναριές,
φορτώνει φρέσκο ἀέρα κι ἀπ’ τὶς δυό μεριές.
Εἶναι ἀπὸ μαύρη πέτρα κι εἶναι ἀπ’ ὄνειρο.
Κι ἔχει λοστρόμο ἀθῶο, ναύτη πονηρό.
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=_vmANPRjQJw]
Συνέχεια
Ἡ πέτρα στὸν τόπο της μαλλιάζει.
Ξεῤῥιζωθήκαμε. Ξεσπιτωθήκαμε. Ἀφήσαμε τὸ χωριό μας, τὴν αὐτονομία μας, τὴν ἐλευθερία μας γιὰ νὰ κλεισθοῦμε στὰ τσιμεντένια ντουβάρια μίας φυλακῆς ἄχρωμης ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς θρέψῃ.
Καὶ τώρα πονέσαμε. Πεινάσαμε κάποιοι. Πτωχοποιηθήκαμε. Βέβαια πάντα πτωχοὶ ἤμασταν, ἀλλὰ εἴχαμε ἥλιο, θάλασσα, βουνὰ κι ἀέρα. Τώρα τὰ ἀπαρνηθήκαμε γιὰ νὰ φορέσουμε γραβάτα καὶ γόβα.
Καλὰ ἦταν γιὰ κάποιους. Ἀλλὰ γιὰ τοὺς περισσοτέρους δὲν ἦταν.
Ἕνας Ἔρως…..
Πρὸ ὁλίγου ὁδηγοῦσα κι ἄκουγα στὸ ῥαδιόφωνο τραγούδια ἐρωτικὰ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον. Τραγούδια γιὰ κάποιον ἢ γιὰ κάποιαν ποὺ ἔφυγε, ἢ ἀκόμη καλλίτερα, γιὰ κάποιον ποὺ θὰ ἔλθῃ.
Ἄκουσα τρυφερὲς φωνές νὰ ἐκφράζουν τὴν ἀνάγκη τους γιὰ νὰ συνυπάρχουν μὲ τὸν σύντροφο. Κάποιες κραυγές, κάποιους ἀναστεναγμούς…
Πρόσεχα τὶς λέξεις, τὶς προτάσεις, τὴν ἀλλαγὴ τόνου ἢ μουσικῆς… Ἔρως, Ἔρως, Ἔρως…
Κι ἐκεῖ κάπου, ξεκίνησα νὰ ἀναζητῶ τὶς ῥίζες τοῦ δικοῦ μου Ἔρωτος, τοῦ δικοῦ μου πάθους. Τῆς δικῆς μου ζωῆς.
Θυμήθηκα πολλά. Ἀλλὰ ξάφνου ἡ σκέψις μου σταμάτησε στὸν Ἕναν καὶ Συνέχεια
Ἐὰν δὲν γίνουμε ὅλοι «ἔτσι» θὰ μείνουμε …τίποτα!!!
«Ἔτσι»; Τί μοῦ ἦλθε πάλι; Κάθε πρωΐ καὶ μία νέα ἰδέα;
Ὄχι. Κάθε στιγμὴ καὶ μία νέα συνειδητοποίησις. Κάθε στιγμὴ κι ἕνα βῆμα.
Ἐὰν δὲν γίνουμε ὅλοι «Ἔτσι», δὲν θὰ γίνουμε κάτι.
Τὸ πιστεύω πλέον.
Κάποιοι διαχωρίζουν ἢ ἐπιμερίζουν τὰ προβλήματά μας. Κάποιοι τὰ ῥίχνουν ὄλα στὸ μνημόνιο καὶ στὸ μεσοπρόθεσμο. Ἢ στὸν GAP καὶ τὴν παρέα του.
Κι ὅμως, τὰ προβλήματα εἶναι τὸ ἐξῇς ἕνα: Ἐμεῖς!
Ἐμεῖς χάσαμε ταὐτότητα. Συνείδησι. Ἐμεῖς βολευθήκαμε. Ἐμεῖς ἐνδώσαμε. Ἐμεῖς κρυφθήκαμε. Φοβηθήκαμε. Ἀπαρνηθήκαμε συνείδησι, συλλογικότητα, παιδεία, ἀρχές, ἦθος, μνῆμες, ὄνειρα…
Συμβιβασθήκαμε! Παραιτηθήκαμε. Ἀδιαφορήσαμε.
Εὔκολα ἀπαρνηθήκαμε τὴν ἱστορία μας. Ἀκόόμη πιὸ εὔκολα δεθήκαμε στὰ ἅρματα τῆς μοδός καὶ τοῦ πολυφορεμένου. Κι ἀκόμη πιὸ εὔκολα ἀφήσαμε τὴν Ἑλληνικότητά μας.
Ὄχι, δὲν εἶναι θέμα ἐθνικισμοῦ. Οὔτε θέμα ὑπερμέτρου πατριωτισμοῦ. Οὔτε θέμα ἀραχνιασμένου μυαλοῦ.
Ἡ ὥρα τῆς Νεμέσεως!
Στὸ Σύμπαν τίποτα δὲν μπορεῖς νὰ τὸ πάρῃς δωρεάν. Ὑπάρχει ἀφθονία γιὰ τὰ πάντα. Ἁπλώνεις τὰ χέρια σου καὶ τὰ παίρνεις. Εἶναι τόσα πολλά, ποὺ ἐπιλέγεις. Δὲν σὲ ῥωτᾶ κανεῖς. Δὲν σὲ ἐμποδίζει κανεῖς.
Κάποιαν στιγμὴ ὅμως ἔρχεται ἡ ὥρα τοῦ λογαριασμοῦ. Κι ὁ λογαριασμὸς εἶναι ἀπαιτητικός, ἀπόλυτος καὶ θὰ πληρωθῇ μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο. Θέλεις δὲν θέλεις.