Ἤθελα νὰ πῶ ἕνα μεγάλο εὐχαριστῶ στὸν Βισάλτη γιὰ τὴν παρακάτω ἀνάρτησι. Ἐμένα προσωπικῶς μὲ «ἐνδυνάμωσε», καὶ τὸ χρειαζόμουν!
Μια διαχρονική προφητεία για τον Ελληνισμό που επαληθεύεται! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Je suis Grecque!
Ἴσως τὰ καλὰ νέα νὰ ἀργοῦν!
Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ πρέπει νὰ τὰ «ξετρυπώνουμε» μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο!
Πρὸ καιροῦ ἔγραφα πὼς ὅλος ὁ πλανήτης πρέπει νὰ γίνῃ …Ἑλλάς!
Γιὰ ὅλους τοὺς καλούς μου φίλους.
Ἐδῶ καὶ κάποιες ἑβδομᾶδες ἀντιμετώπισα ἕνα βουνὸ ἀπὸ προβλήματα. Πάσης φύσεως. Ὅλα ἀπαιτοῦσαν χρόνο καὶ σωματικὴ κόπωσι γιὰ νὰ ἐπιλυθοῦν. Σήκωσα λοιπὸν τὰ μανίκια καὶ ἔπιασα τὴν δουλειά. (Διότι περὶ δουλειᾶς πρόκειται! Δουλεία κανονική!!!)
Τὸ τρελλοβάπορο….
Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στὰ βουνὰ
κι ἀρχίζει τὶς μανοῦβρες «βίρα-μάϊνα»…
Τὴν ἄγκυρα φουντάρει στὶς κουκουναριές,
φορτώνει φρέσκο ἀέρα κι ἀπ’ τὶς δυό μεριές.
Εἶναι ἀπὸ μαύρη πέτρα κι εἶναι ἀπ’ ὄνειρο.
Κι ἔχει λοστρόμο ἀθῶο, ναύτη πονηρό.
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=_vmANPRjQJw]
Συνέχεια
Ἡ πέτρα στὸν τόπο της μαλλιάζει.
Ξεῤῥιζωθήκαμε. Ξεσπιτωθήκαμε. Ἀφήσαμε τὸ χωριό μας, τὴν αὐτονομία μας, τὴν ἐλευθερία μας γιὰ νὰ κλεισθοῦμε στὰ τσιμεντένια ντουβάρια μίας φυλακῆς ἄχρωμης ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς θρέψῃ.
Καὶ τώρα πονέσαμε. Πεινάσαμε κάποιοι. Πτωχοποιηθήκαμε. Βέβαια πάντα πτωχοὶ ἤμασταν, ἀλλὰ εἴχαμε ἥλιο, θάλασσα, βουνὰ κι ἀέρα. Τώρα τὰ ἀπαρνηθήκαμε γιὰ νὰ φορέσουμε γραβάτα καὶ γόβα.
Καλὰ ἦταν γιὰ κάποιους. Ἀλλὰ γιὰ τοὺς περισσοτέρους δὲν ἦταν.
Ἕνας Ἔρως…..
Πρὸ ὁλίγου ὁδηγοῦσα κι ἄκουγα στὸ ῥαδιόφωνο τραγούδια ἐρωτικὰ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον. Τραγούδια γιὰ κάποιον ἢ γιὰ κάποιαν ποὺ ἔφυγε, ἢ ἀκόμη καλλίτερα, γιὰ κάποιον ποὺ θὰ ἔλθῃ.
Ἄκουσα τρυφερὲς φωνές νὰ ἐκφράζουν τὴν ἀνάγκη τους γιὰ νὰ συνυπάρχουν μὲ τὸν σύντροφο. Κάποιες κραυγές, κάποιους ἀναστεναγμούς…
Πρόσεχα τὶς λέξεις, τὶς προτάσεις, τὴν ἀλλαγὴ τόνου ἢ μουσικῆς… Ἔρως, Ἔρως, Ἔρως…
Κι ἐκεῖ κάπου, ξεκίνησα νὰ ἀναζητῶ τὶς ῥίζες τοῦ δικοῦ μου Ἔρωτος, τοῦ δικοῦ μου πάθους. Τῆς δικῆς μου ζωῆς.
Θυμήθηκα πολλά. Ἀλλὰ ξάφνου ἡ σκέψις μου σταμάτησε στὸν Ἕναν καὶ Συνέχεια