Ἀργήσατε.
Δὲν μπορεῖτε νὰ μᾶς σταματήσετε πλέον!
Δὲν ἔχουμε ἁπλῶς ξεκινήσει, ἔχουμε ἢδη νικήσει!
Ὅσο κι ἐὰν δυσκολεύετε τὸ ἔργο μας. Ὅσα ἐμπόδια κι ἐὰν δημιουργήσετε. Ὅσους φραγμοὺς κι ἐὰν βάλετε, δὲν μπορεῖτε νὰ τὸ σταματήσετε!
Μᾶς κάνετε πλέον νὰ χαμογελοῦμε! Ἢ νὰ κλαῖμε ἔως δακρύων. Δὲν εἶσθε μόνον ἀστεῖοι μὲ ὄσα πράττετε ἀλλὰ καὶ γελοῖοι! Ἀκραῖα γελοῖοι!!
Σήμερα δὲν ἤθελα νὰ γράψω. Δὲν εἶχα διάθεσι. Οὔτε κέφι. Αἰσθανόμουν μία κόπωσι, μίαν ζαλάδα, μίαν βαθειὰ κούρασι… Χρειαζόμουν ὕπνο. Πολὺ ὕπνο. Ἀλλὰ ὁ ὕπνος δὲν ἐρχόταν.
Δὲν ἤξερα τί μοῦ συμβαίνει. Τὸ μόνο ποὺ ἄκουγα, σὰν μία φωνούλα ἀπὸ μακρυά, ἦταν νὰ ξεπεράσω τὴν ἀρνησι καὶ νὰ γράψω γιὰ τὴν ἄρνησι.
Πρὸ ὁλίγου διάβασα τὸ μήνυμα μίας φίλης: «νὰ γράψῃς», ἔλεγε… Ἀλλὰ καὶ πάλι δὲν εἶχα τὴν ὄρεξι….
Σιγὰ σιγὰ, ἔπιασα τὸν ἑαυτό μου καὶ ἄρχισα νὰ τὸν τραβῶ νὰ σηκωθῇ. Νὰ τὸν ἐρωτῶ τί τοῦ συμβαίνει. Γιατί σήμερα εἰδικῶς εἶναι ἔτσι;
Ἔχει ἐπέλθῃ ἤδη.
Ὁ πολιτικὸς εἶναι ἕνα πρόσωπο ἀπαραίτητον μόνον γιὰ κοινωνίες ποὺ καθίστανται ἀνίκανες νὰ σκεφθοῦν καὶ νὰ συμπράξουν στὴν πολιτικὴ ζωὴ ἑνὸς τόπου. Ἕνα πολιτικὸ ὄν, δῆλα δὴ ἕνας ἐλεύθερος ἄνθρωπος μὲ πολιτικὴ σκέψι, δὲν χρειάζεται ἐκπροσώπους γιὰ νὰ ἀρθώσῃ πολιτικὸ λόγο. Ἡ ζωή του, ἡ σκέψις του, ἡ κοινωνία του εἶναι πολιτικοποιημένα ἐκ τῶν πραγμάτων. Συμμετέχει καὶ συναποφασίζει. Σὲ κάποιες περιπτώσεις, κάποιους τοὺς ἀπομονώνει, διότι οἱ Συνέχεια
Ἀπὸ ὕπνον βαθύ. Ὕπνο αἰώνων.
Ξυπνήσαμε μίαν ἡμέρα, ξαφνιασμένοι, τρομαγμένοι, ἀγανακτισμένοι. Γεμάτοι θυμὸ καὶ πίκρα. Κυττάξαμε γύρω μας καὶ ἀντιληφθήκαμε πὼς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε εἶναι ὁ θάνατος. Τότε γιατί μεγαλώσαμε μέσα στὸ ψέμμα; Ἢ αὐτό ποὺ βλέπουμε εἶναι ψέμμα; Μήπως ἐμεῖς εἴμαστε τὸ ψέμμα;
Λείπω μέρες από το μέτωπο, άφησα (για πόσο; όσο) τη μάχη. Συνέβη κάτι που έκανε να σταματήσουν τα πάντα γύρω μου. Όχι μόνο ο χρόνος. Έπαψε η γης να γυρνά.
Μετά την υπερ-προσπάθεια που κάναμε, τις ώρες που καταναλώσαμε, τις υποχρεώσεις που αφήσαμε, την κούραση, το ξύλο, τις συλλήψεις, τα χημικά, το άδικον του πράγματος (αυτοί συνεχίζουν ακάθεκτοι να ρημάζουν τη χώρα), το ότι τελικά μάς ανάγκασαν να αφήσουμε το τερέν.. ήρθε το τελειωτικό χτύπημα. Πάθαμε ό,τι ακριβώς απευχόμασταν. Αυτό που, με τον αγώνα μας, προσπαθούσαμε να αποτρέψουμε..
Η συναγωνίστριά μου η Μάρω (η μία εκ των τριών του Συντάγματος), έχασε τον άντρα της.
Ο άντρας της αυτοκτόνησε. Για οικονομικούς λόγους. Συνέχεια
Διάβαζα πρὸ ὁλίγου στὴν ἱστοσελίδα Ἐγκληματικότητα τὸ παρακάτω (τὸ ὁποῖον ἔγραψε ὁ Πυθαγόρας καὶ μπορεῖτε νὰ δεῖτε κι ἐδῶ):
ΙΔΟΥ ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΝ ΝΑ “ΜΑΣ ΤΗΝ ΦΕΡΟΥΝ” ΤΑ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΛΑΜΟΓΙΑ
Το παρόν άρθρο είναι άποψη του Πυθαγόρα και προβλέπει τι θα κάνει η Νέα Τάξη μόλις αρχίσει να ζορίζεται από τις αντιδράσεις των αγανακτισμένων…
Μόλις το κίνημά μας γίνει αρκετά ισχυρό, η nea ταxi θα προσπαθήσει να το σαμποτάρει ή να το ελέγξει .
Ιδού η συνήθης μέθοδος όπως προκύπτει απο την μελέτη της Ιστορίας :
Μόλις ξέσπασε η Επανάσταση του 1821 , έρχεται απο Γενεύη ένας Φαναριώτης που είχε δραπετεύσει νύχτα απο την Οθωμανική Αυτοκρατορία διότι ο σουλτάνος θα τον αποκεφάλιζε για απιστία στον θρόνο ( είχε διατελέσει κάτι σαν Υπουργός Εξωτερικών της Βλαχίας ) . Το όνομά του : ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΥΡΟΚΟΡΔΑΤΟΣ ! Συνέχεια
