Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!

Φαντασθεῖτε νά…..

ἀπὸ τὸν/τὴν

0


Φανταστείτε:

1.  Σε επιζήσαντες του Άουσβιτς να επέβαλαν σήριαλ που να εκθειάζει τα κρεματόρια.

2.  Στους επιβιώσαντες από τη Σμύρνη το 1922 να επέβαλαν σήριαλ για την «ειρηνική» τουρκία και τη χαμένη πατρίδα τους.

3.  Στους σφαγιασθέντες Ποντίους μας να επέβαλλαν σήριαλ για το ευγενές τουρκικό έθνος γυρισμένο στις χαμένες πατρίδες τους..

4.  Στους σφαγιασθέντες στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα κτλ να επέβαλλαν σήριαλ που να δείχνει και να εκθειάζει το «θεάρεστο» έργο των Ναζί στα μέρη τους.

Προβάλλοντας το τουρκικό βίντεο κ. Χαραμή διαπράττετε πολύ Συνέχεια →

Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶτο!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τὴν θυμᾶσθε τὴν φράσι; Βούλα Πατουλίδου, 7 Αὐγούστου 1992, Βαρκελώνη. Ὅλη ἡ Ἑλλὰς ἐδάκρυσε, ἐχειροκρότησε, ἐχόρευσε….

Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶ το…. Τὸ εἶπε καὶ ἡ Πατουλίδου… Κι ἀπὸ τότε, δὲν τὸ ξαναεῖπε κάποιος…

Συνέχεια →

Ἡ ψαροῦ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 

Παραλία Ἀττικῆς, ἕνα πρωϊνό Σαββάτου. Εἶμαι μὲ τὴν φίλη μου τὴν Βίκυ καὶ μίαν φίλη της. Ἐμπρός μας παίζουν μέσα στὸ νερό τρία παιδάκια ἡλικίας 6-11 ἐτῶν. Ξαφνικά, δίπλα μας σχεδόν, ἔρχεται μία παρέα ἀπὸ τρεῖς γυναῖκες, οἱ ὁποῖες στήνουν παντοῦ γύρω τους σύνεργα ψαρικῆς, καλάμια, δολώματα…. 

Τὰ παιδάκια δὲν εἶχαν ἀντιληφθεῖ κάτι κι ἐξακολουθοῦσαν τὸ παιχνίδι τους. Σὲ μίαν στιγμὴ ἡ Βίκυ πετάγεται ὡς ἐλατήριο καὶ σώζει κυριολεκτικῶς ἀπὸ τὸ ἀγκίστρι ἕνα παιδάκι.  Πλησιάζω τίς «γειτόνισσες» καὶ τοὺς ἐξηγῶ πὼς ἀπαγορεύεται νὰ ψαρεύουν ἀνάμεσα στοὺς λουομένους.  Οἱ δύο μαζεύονται ἀλλὰ ἠ τρίτη, ἡ ὁποία κατεῖχε δύο καλάμια μὲ βάσεις, ἀδιαφόρησε ἐν τελῶς.

Σὲ λίγο τὰ πιτσιρίκια, παρὰ τὶς προειδοποιήσεις τῆς φίλης μου, ξαναυρίσκονται ἀνάμεσα στὰ ἀγκίστρια, τὶς πετονιὲς καὶ τὴν ψαροῦ. Σηκώνω τὸ τηλέφωνο καὶ καλῶ τὸ λιμενικό. 
Μετὰ ἀντιλαμβάνεστε τί ἔγινε.  

Συνέχεια →

Καλημέρα ἥλιε, καλημέρα!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τὸ τραγούδι εἶναι χαρά. Τὸ τραγούδι εἶναι ἀνακούφισις. Τὸ τραγούδι εἶναι ἐκτόνωσις. Τὸ τραγούδι εἶναι χορός. Εἶναι γλέντι. Τὸ τραγούδι εἶναι κραυγή. Τὸ τραγούδι εἶναι καὶ θρῆνος. Εἶναι καὶ κλάμα… Καὶ μοιρολόι.

Τὸ τραγούδι εἶναι δρόμος; Μᾶλλον… Εἶναι ἕνας δρόμος γιὰ νὰ ἀγγιχuοῦν πολλοί ἄνθρωποι. Θυμᾶμαι τὰ τραγούδια τοῦ Μάνου. Πόσοι δὲν χαλαρώσαμε, πόσοι δὲν ἐρωτευτήκαμε, πόσοι δὲν δακρύσαμε; Ἄνθρωποι ἄγνωστοι μεταξύ μας, σιγομουρμουρίσαμε τοὺς στίχους τοῦ Γκάτσου μέσα ἀπό τὶς μαγικές μελωδίες τοῦ ἐθνικοῦ μας μελωδοῦ. 

Συνέχεια →

Ἡ ἐπ-Ἀνάστασις μόλις ξεκίνησε.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Κι αὐτὴν τὴν φορά θὰ ἐπιτύχῃ.  

Διότι δὲν ἔχουμε ἄλλον δρόμο. Διότι δὲν μᾶς ἄφησαν ἄλλον δρόμο.

Συνέχεια →

Ἡ ἐπανάστασις τῶν γραναζιῶν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἕνα ἐξαιρετικὸ κείμενον ἀπό τὸν Θαλαμοφύλακα, ποὺ δὲν εἶναι καὶ τόσο …φρέσκο. Ὅμως καταγράφει τὸν πραγματικό ῥόλο μας καὶ τοὺς ῥόλους γιὰ τοὺς ὁποίους μᾶς προορίζουν. 

Ἕνα ὁλόκληρο σύστημα δημιουργίας «κλώνων» κι ὄχι ἐλευθέρων ἀνθρώπων, ποὺ στηρίζεται ἀπό ἐμᾶς γιὰ νὰ μᾶς διαφεντεύῃ καὶ νὰ μᾶς ἐλέγχῃ. Αὐτὸ αὐτομάτως σημαίνει πὼς ἐὰν ἐμεῖς ἀπουσιάσουμε, τὸ σύστημα καταρρέει. Καὶ ἢ ποὺ θὰ γίνουμε ἐλεύθεροι ἄνθρωποι Συνέχεια →