Λείπω μέρες από το μέτωπο, άφησα (για πόσο; όσο) τη μάχη. Συνέβη κάτι που έκανε να σταματήσουν τα πάντα γύρω μου. Όχι μόνο ο χρόνος. Έπαψε η γης να γυρνά.
Μετά την υπερ-προσπάθεια που κάναμε, τις ώρες που καταναλώσαμε, τις υποχρεώσεις που αφήσαμε, την κούραση, το ξύλο, τις συλλήψεις, τα χημικά, το άδικον του πράγματος (αυτοί συνεχίζουν ακάθεκτοι να ρημάζουν τη χώρα), το ότι τελικά μάς ανάγκασαν να αφήσουμε το τερέν.. ήρθε το τελειωτικό χτύπημα. Πάθαμε ό,τι ακριβώς απευχόμασταν. Αυτό που, με τον αγώνα μας, προσπαθούσαμε να αποτρέψουμε..
Η συναγωνίστριά μου η Μάρω (η μία εκ των τριών του Συντάγματος), έχασε τον άντρα της.
Ο άντρας της αυτοκτόνησε. Για οικονομικούς λόγους. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Δὲν μποροῦν πλέον νὰ μᾶς τὴν «φέρουν».
Διάβαζα πρὸ ὁλίγου στὴν ἱστοσελίδα Ἐγκληματικότητα τὸ παρακάτω (τὸ ὁποῖον ἔγραψε ὁ Πυθαγόρας καὶ μπορεῖτε νὰ δεῖτε κι ἐδῶ):
ΙΔΟΥ ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΝ ΝΑ “ΜΑΣ ΤΗΝ ΦΕΡΟΥΝ” ΤΑ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΛΑΜΟΓΙΑ
Το παρόν άρθρο είναι άποψη του Πυθαγόρα και προβλέπει τι θα κάνει η Νέα Τάξη μόλις αρχίσει να ζορίζεται από τις αντιδράσεις των αγανακτισμένων…
Μόλις το κίνημά μας γίνει αρκετά ισχυρό, η nea ταxi θα προσπαθήσει να το σαμποτάρει ή να το ελέγξει .
Ιδού η συνήθης μέθοδος όπως προκύπτει απο την μελέτη της Ιστορίας :
Μόλις ξέσπασε η Επανάσταση του 1821 , έρχεται απο Γενεύη ένας Φαναριώτης που είχε δραπετεύσει νύχτα απο την Οθωμανική Αυτοκρατορία διότι ο σουλτάνος θα τον αποκεφάλιζε για απιστία στον θρόνο ( είχε διατελέσει κάτι σαν Υπουργός Εξωτερικών της Βλαχίας ) . Το όνομά του : ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΥΡΟΚΟΡΔΑΤΟΣ ! Συνέχεια
Φαντασθεῖτε νά…..
Φανταστείτε:
1. Σε επιζήσαντες του Άουσβιτς να επέβαλαν σήριαλ που να εκθειάζει τα κρεματόρια.
2. Στους επιβιώσαντες από τη Σμύρνη το 1922 να επέβαλαν σήριαλ για την «ειρηνική» τουρκία και τη χαμένη πατρίδα τους.
3. Στους σφαγιασθέντες Ποντίους μας να επέβαλλαν σήριαλ για το ευγενές τουρκικό έθνος γυρισμένο στις χαμένες πατρίδες τους..
4. Στους σφαγιασθέντες στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα κτλ να επέβαλλαν σήριαλ που να δείχνει και να εκθειάζει το «θεάρεστο» έργο των Ναζί στα μέρη τους.
Προβάλλοντας το τουρκικό βίντεο κ. Χαραμή διαπράττετε πολύ Συνέχεια
Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶτο!!!
Τὴν θυμᾶσθε τὴν φράσι; Βούλα Πατουλίδου, 7 Αὐγούστου 1992, Βαρκελώνη. Ὅλη ἡ Ἑλλὰς ἐδάκρυσε, ἐχειροκρότησε, ἐχόρευσε….
Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶ το…. Τὸ εἶπε καὶ ἡ Πατουλίδου… Κι ἀπὸ τότε, δὲν τὸ ξαναεῖπε κάποιος…
Ἡ ψαροῦ.
Παραλία Ἀττικῆς, ἕνα πρωϊνό Σαββάτου. Εἶμαι μὲ τὴν φίλη μου τὴν Βίκυ καὶ μίαν φίλη της. Ἐμπρός μας παίζουν μέσα στὸ νερό τρία παιδάκια ἡλικίας 6-11 ἐτῶν. Ξαφνικά, δίπλα μας σχεδόν, ἔρχεται μία παρέα ἀπὸ τρεῖς γυναῖκες, οἱ ὁποῖες στήνουν παντοῦ γύρω τους σύνεργα ψαρικῆς, καλάμια, δολώματα….
Τὰ παιδάκια δὲν εἶχαν ἀντιληφθεῖ κάτι κι ἐξακολουθοῦσαν τὸ παιχνίδι τους. Σὲ μίαν στιγμὴ ἡ Βίκυ πετάγεται ὡς ἐλατήριο καὶ σώζει κυριολεκτικῶς ἀπὸ τὸ ἀγκίστρι ἕνα παιδάκι. Πλησιάζω τίς «γειτόνισσες» καὶ τοὺς ἐξηγῶ πὼς ἀπαγορεύεται νὰ ψαρεύουν ἀνάμεσα στοὺς λουομένους. Οἱ δύο μαζεύονται ἀλλὰ ἠ τρίτη, ἡ ὁποία κατεῖχε δύο καλάμια μὲ βάσεις, ἀδιαφόρησε ἐν τελῶς.
Σὲ λίγο τὰ πιτσιρίκια, παρὰ τὶς προειδοποιήσεις τῆς φίλης μου, ξαναυρίσκονται ἀνάμεσα στὰ ἀγκίστρια, τὶς πετονιὲς καὶ τὴν ψαροῦ. Σηκώνω τὸ τηλέφωνο καὶ καλῶ τὸ λιμενικό.
Μετὰ ἀντιλαμβάνεστε τί ἔγινε.
Καλημέρα ἥλιε, καλημέρα!
Τὸ τραγούδι εἶναι χαρά. Τὸ τραγούδι εἶναι ἀνακούφισις. Τὸ τραγούδι εἶναι ἐκτόνωσις. Τὸ τραγούδι εἶναι χορός. Εἶναι γλέντι. Τὸ τραγούδι εἶναι κραυγή. Τὸ τραγούδι εἶναι καὶ θρῆνος. Εἶναι καὶ κλάμα… Καὶ μοιρολόι.
Τὸ τραγούδι εἶναι δρόμος; Μᾶλλον… Εἶναι ἕνας δρόμος γιὰ νὰ ἀγγιχuοῦν πολλοί ἄνθρωποι. Θυμᾶμαι τὰ τραγούδια τοῦ Μάνου. Πόσοι δὲν χαλαρώσαμε, πόσοι δὲν ἐρωτευτήκαμε, πόσοι δὲν δακρύσαμε; Ἄνθρωποι ἄγνωστοι μεταξύ μας, σιγομουρμουρίσαμε τοὺς στίχους τοῦ Γκάτσου μέσα ἀπό τὶς μαγικές μελωδίες τοῦ ἐθνικοῦ μας μελωδοῦ.