Τί ἦταν αὐτό πού ἐπάθαμε καλέ;
Ποιός μοναδικός ἐγκέφαλος ἐνεθυμήθη τούς πολιορκητικούς κριούς;
Δῆλα δή, κατά πῶς μᾶς πηγαίνουν, σέ λίγον καιρό θά φέρουν στήν ἐπιφάνεια καί τίς πολιορκητικές μηχανές, πρό κειμένου νά ἀντιμετωπίσουν ἐμᾶς; Ἔ;
Διότι ἀπὸ Δουρείους Ἵππους καὶ κριοὺς ἐκαλύφθημε… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: κλαυσίγελως
Πῶς τήν πατῶ πάντα στίς ουρές τῶν ταμείων… Ἕνα ξεκαρδιστικό animation…
Δὲν νομίζω νὰ ὑπάρχῃ κάποιος ποὺ δὲν ἔχει περιέλθει σὲ παρόμοια θέσι. Μᾶλλον στὴν ἀκριβῶς ἰδίαν θέσι, μὲ τὸ κόκκινο ἀρκουδάκι παρακάτω…
Ὁ Μάκης παράτησε ὁριστικῶς τὸ τσεκούρι!!!
Ἐγὼ τὸν Μάκη τὸν ἤξερα φανατικό. Πολὺ φανατικό!
Κι ἀπεδείχθῃ τελικῶς πὼς εἶναι!
Εἶναι φανατικὸς μὲ τὴν ἐξουσία, μὲ τὴν καρέκλα, μὲ τὸ βόλεμα… Συνέχεια
Εἶπαν…
«Ἡ Ἑλλάδα δὲν ἔχει τὴν ἐγγενῆ ἱκανότητα καὶ κουλτούρα τῆς πειθαρχίας»
Γιάννος Παπαντωνίου
Παραπέμφθηκε στὴν τακτικὴ δικαιοσύνη σχετικὰ μὲ τίς καταθέσεις τῆς γυναίκας του ποὺ βρέθηκαν στὴν λίστα Λαγκὰρντ καὶ ἦταν ἀδήλωτες. Συνέχεια
Ἀστυνομική διαταγή 8 Δεκεμβρίου 1907

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα ντοκουμέντο. Πρόκειται για την αστυνομική διαταγή που εξέδωσε ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος Ματαράγκας Καρδίτσας, στις 8 Δεκεμβρίου 1907 και είναι αποκαλυπτική για τα ήθη της επαρχίας εκείνης της εποχής. Απολαύστε το:
Δήμαρχο, ιερέα του χωριού, Δάσκαλο και άπαντας τους προύχοντας του χωρίου.
Ήρθα εις Ματαράγκαν κατόπιν διαταγής του διοικητού μου μετά ενός χωροφύλακος προς επιβολήν της τάξεως, από άκρου εις άκρον του χωρίου, άνευ χρονοτριβής και άμεσα.
Διότι προχθές στο σιργιάνη μετά την Θίαν και Ιεράν Λιτουργίαν εν τω ναό όταν έπεζαν τα κλαρίνα και τα όργανα ο Κώστας (ας μην αναφέρο το ονομά του) χόρεβε σινέχεια μπροστά ……..
χορίς να αφίνη και τους άλους να χορέψουν μπροστά με κατά συνέπια παραξιγιθήκατε και πλακoθίκατε στο ξίλο με τα παλούκια και τα μαχέρια με αποτέλεσμα Συνέχεια
Ἡ δικαιοσύνη θέλει… Ἀλλά μπορεῖ;
Βγῆκε τώρα ἡ δικαιοσύνη νὰ κατηγορήσῃ τὸν Γεωργίου ὡς κύριον ὑπεύθυνο γιὰ τὸ φούσκωμα τοῦ ἐλλείμματος…
Ὥρα ποὺ βρῆκε κι αὐτὴ ἡ δικαιοσύνη νὰ λειτουργήσῃ ὡς δικαιοσύνη…
Γιατί δέν καθόταν στά συνήθη της καί στά γνωστά της; Ἀπό ποῦ κι ὡς ποῦ ἀναζητᾷ ὑπευθύνους, τήν στιγμή πού ὅσοι μᾶς κατσικώθηκαν στήν κεφαλή δέν θά εἶχαν λόγο ὑπάρξεως, ἐάν ὅλα λειτουργοῦσαν σωστά καί δίκαια;
Μήπως ἡ δικαιοσύνη σήμερα, μέ τήν ὅποια καθυστέρησίν της, ἀμφισβητῃ, κάπως ἑτεροχρονισμένα τά ἀφεντικά αὐτῶν πού ἔθεσαν τίς ὑπογραφές παραδόσεως τῆς χώρας; Δῆλα δή μήπως ἡ δικαιοσύνη τελικῶς ἀμφισβητῇ τά νέα μας ἀφεντικά;
