Εἶπε κάποιος γνωστός μου… Πολὺ γνωστός…. Παιδιόθεν…
Βέβαια αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ὑπαντρεύθη πρὸ τριάντα ἐτῶν περίπου, ἔκανε ἀμέσως παιδιὰ καὶ τώρα περιφέρει τὸ σαρκίον του γιὰ νὰ ἐκφέρῃ ἀπόψεις ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ.
Ἔτσι λοιπὸν τὶς πρὸ ἄλλες εὐρεθήκαμε σὲ συγγενικό μου σπίτι.
Τὰ παιδιά, ἀνεψούδια μου τὰ περισσότερα, στριφογύριζαν γενικῶς καὶ ἔκαναν φασαρία. Ὁ κύριος ἠνοχλήθη καὶ παρενέβη, γιὰ νὰ τὰ στείλῃ στὴν μεγάλη μυαλοπολτοποιήτρα, τὴν τουβοῦ…
Ἐγὼ ἀντέδρασα, εὐγενικῶς στὴν ἀρχή, ἀλλὰ ὅσο κυλοῦσε ἡ ὥρα, ὅλο καὶ πιὸ ἔντονα δυσφοροῦσα…
Κάποιαν στιγμὴ ἐδήλωσα πὼς στὸ δικό μου σπίτι τηλεόρασις δὲν ὑπάρχει, γιὰ λόγους προστασίας τῆς ἀντιλήψεώς μας.
Κι ἐκεῖ ὁ «φωτεινὸς παντογνώστης» (ἤ ἄλλως καὶ …Μῆτσος!!!) ἐξεῤῥάγη… Συνέχεια →