Μακάρι νὰ μποροῦσα νὰ πῶ….
Μακάρι νὰ μποροῦσα νὰ ἰσχυρισθῶ πὼς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀγάπησα, μὲ ἀγάπησαν καὶ ἐκεῖνοι, ἤ ὅτι εἶχαν τὶς ἴδιες ἀνάγκες μὲ ἐμένα ἤ ὅτι σκεπτόμασταν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο.
Πολλὲς φορὲς εὐχόμουν νὰ εἶχα κάτι περισσότερο ἤ νὰ ἔχω κάτι ποὺ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ μοῦ δώσῃ…
Ξέρω ὅτι σὲ αὐτὸ τὸ συναίσθημα δὲν εἶμαι μόνη… Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὸ ἔχουν βιώσει. Συνέχεια
Πόσο δύσκολο ἀλήθεια εἶναι, μέσα σέ ἕναν κόσμο πού ὅλα καταῤῥεουν, νά ἐπιτυγχάνουμε γιά παραμένουμε ἐμεῖς καθαροί;
Διότι ὅταν ὅλα γύρω μας σαπίζουν, ἀποσυντίθενται, κομματιάζονται, πῶς μποροῦμε νά παραμένουμε ἐμεῖς συγκροτημένοι καί σταθεροί σέ ἀξίες πού ὅλο καί ὑπόκεινται σέ διαρκῶς μεγαλύτερες ἐκπτώσεις;
Ναί, εἶναι δύσκολο. Ἴσως κι ἀδύνατον κάποιες φορές. Μὰ πράγματι ἀξίζει τὸν κόπο. Συνέχεια
Καί τί κάνω ἐγώ γιά νά τόν ἀλλάξῳ;
Τόν παρατηρῶ καί θλίβομαι; Τόν καθυβρίζω ἀπό τό πρωΐ ἔως τό βράδυ; Τόν ἀναθεματίζω;
Ἔχω συνειδητοποιήσει πώς αὐτός ὁ κόσμος ἀποτελεῖται ἀπό μικρά «δομικά» ὑλικά πού λέγονται ἄνθρωποι;
Ἔχω συνειδητοποιήσει πώς ἐγώ εἶμαι ἕνα ἀπό αὐτά τά δομικά ὑλικά;
Μήπως τελικῶς δέν μοῦ ἀρέσει κάτι ἄλλο καί ἀρνοῦμαι νά τό συνειδητοποιήσῳ; Συνέχεια
Γιὰ μιὰ χοῦφτα κρεμμύδια.
Ἡ ἐπανάσταση δὲν γίνεται ἂν στεκόμαστε στὴν οὐρά, σὰν κομπάρσοι, σὲ ἕνα μεγάλο ἰστορικὸ ἀφήγημα.
Δὲν εἴμαστε στάχτινα ἀνθρωπάκια.
Καὶ εἶναι καλὸ νὰ μὴν συμβιβαζόμαστε μὲ κάτι λιγότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀξίζει. Συνέχεια
Ὁ κόσμος μου εἶναι μικρὸς καὶ μέγας μαζύ…
Μὰ εἶναι κι ἀπολύτως δομημένος ἀπὸ τὶς δικές μου …ἐπιλογές. Ἄν κι ἀγούγεται βαρύ, ἰδίως γιὰ κάποιους, εὐτυχῶς ἤ δυστυχῶς, τὸ πόσο εὐτυχισμένος καὶ γεμάτος, ὡς ἄνθρωπος εἶμαι, ἐξαρτᾶται ἀπολύτως μόνον ἀπὸ ἐμέναν. Συνέχεια
Πίσω ἀπὸ κάθε φόβο ὑπάρχει μιὰ ἐπιθυμία καὶ πίσω ἀπὸ κάθε ἐπιθυμία ὑπάρχει πάντα ἕνας δρόμος.
Ἡ μεγάλη μας ἐπιθυμία εὑρίσκεται στὸ ἴδιο σακκοῦλι μὲ τὸν μεγάλο μας φόβο.
Συνέχεια
