Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι

Λυποῦμαι καὶ χαίρομαι…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ὑποχρέωσίς μας ἡ ἔξοδος μὲ κάθε θυσία!

 Ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία μὲ τὴν κατάῤῥευσιν τῶν Ἀνεξαρτήτων Ἑλλήνων τοῦ Καμμένου, ἀπὸ τὴν μία μὲ λυπεῖ, διότι ἀρκετοὶ φίλοι μου εἶχαν «ἐπενδύσει» αἰσθημετικῶς ἐκεῖ, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλην μὲ χαροποιεῖ ἰδιαιτέρως, διότι ἀκόμη μία κομματοανοησία καταῤῥέει.

Βέβαια… Παραμένουν ἀκόμη ἀρκετές… Τόσες ποὺ θὰ ἔχουμε γιὰ καιρὸ νὰ ἀσχολούμεθα…
Μὰ δὲν μᾶς φοβάμαι… 
Ἀντιλαμβάνομαι πὼς πρέπει νὰ πάθουμε πολλὰ γιὰ νὰ μάθουμε πὼς ἡ πορεία μας εἶναι ΜΟΝΟΝ ἐκείνη ποὺ δὲν θὰ χωρᾷ κάτω ἀπὸ ὀμπρέλες, ὁμάδες καὶ κόμματα.
Συνέχεια →

Ἀλάριχος καὶ καλόγεροι στὴν ἐπιδρομὴ κατὰ τῶν Ἑλλήνων.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Χάρτης της επιδρομής του Αλαρίχου στην Ελλάδα το 395. (Πηγή: Περιοδικό Ιστορικά θέματα, τεύχος 44, σελίδα 56). ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Βιβλίον όγδοον, σελ.274, εκδόσεις ΓΑΛΑΞΙΑ-ΕΡΜΕΙΑ.

Ἡ ἱστορία πάντα γράφεται ἀπὸ τοὺς νικητές. Πάντα!

Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὅταν θὰ συνταχθῇ, σαφῶς τὰ σημεῖα ποὺ θίγουν τὸν νικητή, θὰ ἐξαφανισθοῦν.
Αὐτὸ ὅμως μᾶς καθιστᾷ διπλὰ ὑπευθύνους ὅσον ἀφορᾷ στὸν τομέα τῆς μελέτης της.
Ὀφείλουμε ὄχι μόνον νὰ τὴν μελετοῦμε, ἀλλὰ καὶ νὰ διαδίδουμε τὶς ὅποιες πληροφορίες ἀνασύρουμε μὲ τὸ σταγονόμετρο.

Συνέχεια →

Κομματοκρατία καὶ πράττειν ἄλογα!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἐγὼ τὸν γουστάρω τὸν Μαυρογιαλοῦρο… Τοὺς ἄλλους δὲν γουστάρω…

 

Στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ διαβιοῦμε τὸ κυριότερον μέλημά μας ἔχει καταντήσῃ νὰ εἶναι ἡ ἀναζήτησις κομμάτων, προσώπων καὶ κινημάτων  ποὺ θὰ μᾶς βγάλουν ἀπὸ τὰ ἀδιέξοδα.
Κυττᾶμε δεξιά, κυττᾶμε ἀριστερά, κυττᾶμε στὸ κέντρο… Κάπου κυττᾶμε… Καὶ θέλουμε, ἔχουμε ἀνάγκη νὰ πιστεύουμε, πὼς ἡ ὅποια μας ἐπιλογὴ θὰ εἶναι καὶ λύσις…
Ὅμως αὐτὴ ἡ λύσις καταλήγει συντόμως νὰ …μὴν εἶναι λύσις!!!
Δῆλα δὴ πρέπει ξανὰ καὶ ξανά, νὰ περνᾶμε ἀπὸ τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια, πονῶντας ὅμως πάντα πολὺ  περισσότερο ἀπὸ τὴν Συνέχεια →

Φθονεῖς κάποιον…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

«Ὁ φθόνος εἶναι συντετριμμένος θαυμασμός…»

– Søren Kierkegaard –

Φθονεῖς κάποιον ὅταν δὲν μπορῇς, ὄχι μόνον νὰ γίνῃς καλλίτερός τους καὶ νὰ τὸν ξεπεράσῃς, ἀλλὰ οὔτε κἂν νὰ πλησιάσῃς… Συνέχεια →

Ἐγὼ δὲν εἶμαι χειρουργός. Ἐσύ κάθεσαι νά σέ χειρουργήσω;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0



Σιγὰ μὴ κάτσῃς…
Ἐὰν πάλι δὲν εἶμαι λογιστής, κάθεσαι νά σοῦ φτιάξω τήν δήλωσι; Σιγά… Λὲς καὶ δὲν ὑπάρχουν λογιστές…
Ἐὰν δὲν εἶμαι δικηγόρος, κάθεσαι νά σέ ὑπερασπιστῶ σέ μίαν σοβαρή δίκη;
Ξέρω, ξέρω… Οὔτε ποὺ θὰ πλησιάσῃς…

Γιατί λοιπόν, ἐφ΄ ὅσον δέν ἀσχολούμαστε μέ τούς ἀσχέτους, ὅταν ἀναζητοῦμε κάποιον εἰδικό, ἀλλὰ οὐσιαστικῶς ἄριστον στὸ εἶδος του, δέν τό ἐφαρμόζουμε σέ κάθε τομέα τῆς ζωῆς μας;
Γιατί δέν ἀναζητοῦμε τόν  ἀριστότερον σέ κάθε τομέα τῆς ζωῆς μας;

Συνέχεια →