Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι

Ἐὰν περάσῃ ὁ σεισμός…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Καὶ δὲν ἔχεις λάβει τὰ μέτρα σου, τότε τὸ σίγουρον εἶναι πὼς θὰ ὑποστῇ μεγάλες ζημιὲς ἡ περιουσία σου!
Αὐτὸ ποὺ θαυμάζω λοιπὸν στὴν Ἰαπωνία, εἶναι τὸ ὅ,τι παρὰ τοὺς πολὺ μεγάλους σεισμούς, ἀπὸ σεισμικὲς ἐπιπτώσεις δὲν πάσχουν εὔκολα! (Ἐκτὸς ἐὰν τοὺς «ἐπιτεθοῦν» παραλλήλως πολλὰ κακὰ ταὐτόχρονα!)

Αὐτὸ ὅμως δὲν συμβαίνει σὲ ἄλλες περιοχὲς τοῦ πλανήτου!
Ὅπου κι ἐὰν κυττάξουμε, θὰ διαπιστώσουμε πὼς  ὅπου κτυπᾶ ἕνας σεισμός, οἱ ζημιὲς εἶναι πολλές. Κάποιες ἀπὸ αὐτές, ἀνεπανόρθωτες!!! 

Ὅταν λοιπὸν τὸ σπίτι μου καταντήσῃ κάπως ἔτσι,

 

Συνέχεια →

Τίς ἐπιστολές τοῦ στρατηγοῦ ποιός θά τίς ἀγοράσῃ;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἐδῶ ἄφησαν ὁλόκληρον παλίμψηστον νὰ τὸ ἀγοράσῃ ὁ Γκέιτς. Στίς ἐπιστολές θά σταθοῦν;
Ὅταν μάλιστα αὐτὰ τὰ πράγματα τοὺς φέρνουν στὴν μνήμη πὼς ἔχουν πρὸ πολλοῦ ξεπουλήσει τὰ πάντα, σιγὰ μὴν ἀσχοληθοῦν μὲ τὶς ἐπιστολὲς τοῦ Καραϊσκάκη ποὺ βγαίνουν σὲ δημοπρασία.
Μά καλά;
Ὑπάρχει ἄλλο τέτοιο Καφριστάν στόν πλανήτη, πού ἐπιτρέπει νά φθάνουν στό ὅριον τῆς δημοπρασίας τέτοια ἱστορικά Συνέχεια →

Μία στάλα στὴν φωτιά…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Μιὰ στάλα στὴ φωτιά…
Ἀφρικάνικο παραμύθι

(Τὸ κολιμπρὶ εἶναι τὸ μικρότερο πουλὶ στὸν κόσμο. Τὸ μῆκος τοῦ σώματός του φτάνει μόλις τὰ 2,5 ἑκατοστά)

Στὴ διάρκεια μιᾶς πυρκαϊᾶς στὸ δάσος, ὅλα τὰ ζῶα τρέχουν γιὰ νὰ σωθοῦν, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα κολιμπρί, τὸ ὁποῖο παίρνει μιὰ στάλα νερὸ στὸ ράμφος του καὶ πετᾶ πρὸς τὴ φωτιά…

«Τί νομίζεις ὅτι κάνεις; Εἶσαι τρελλό; Δὲν θὰ σταματήσῃς τὴν φωτιά!», τοῦ φωνάζει ἕνας ἐλέφαντας.
«Τὸ ξέρω», ἀπαντᾷ τὸ κολιμπρί, «κάνω ὅμως αὐτὸ ποὺ μοῦ ἀναλογεῖ».

Θὰ προσθέσω ὅμως καὶ κάτι ἄλλο:
Ν’ ἀγαπᾷς τὴν εὐθύνη…
Νὰ λὲς ἐγώ, ἐγὼ μονάχος μου,
θὰ σώσω τὸν κόσμο.
Ἄν χαθῇ, ἐγὼ θὰ φταίω…
Νίκος Καζαντζάκης.
Ναί, ἐγὼ μονάχος  μου θὰ σώσω τὸν κόσμο…
Ἐὰν χαθῇ ἐγὼ θὰ φταίω…
Εἶτε αἰσθάνομαι κολιμπρί, εἶτε ἐλάφας ἔως καὶ γίγας…

Πολιτισμός;

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Εἶδα αὐτὴν τὴν φωτογραφία καὶ συνειδητοποίησα πὼς εἶναι παράλογον νὰ συζητᾶμε γιὰ πολιτισμό, ἐὰν δὲν μποροῦμε νὰ μάθουμε καὶ νὰ μοιραζόμεθα ἀλλὰ κυρίως νὰ σεβόμεθα κάθε προσφορὰ τῆς φύσεως.

Συνέχεια →

Καὶ μετὰ μοῦ λὲς πὼς μᾶς ψεκάζουν…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἦταν κάποιος ποὺ πνιγόταν στὴν θάλασσα καὶ φώναζε: «Βοήθεια»
Καὶ οἱ ἀπ’ ἔξω ποὺ τὸν ἔβλεπαν, τοῦ ῤφώναζαν: «Ρεεέ… τί ἄσπρο κῶλο πού ἔχεις;;;» Συνέχεια →

Περὶ μίας προαναγγελθείσης γλωσσοκτονίας!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

«…καὶ διατὶ δυο φυσικοὶ ἀφένταις εἶναι εἰς τὸν κόσμον, ὁ ἔνας κοσμι­κὸς καὶ ὁ ἄλλος πνευματικός, τοὺς εἴχεν τὸ νησάκιν τοῦτον, τὸν βασιλέαν τῆς Κωνσταντινόπολης καὶ τὸν πατριάρχην τῆς μεγάλης Ἀντιοχείας, πρὶν τὴν πάρουν οἱ λατῖνοι, διὰ τοῦτον ἦτον χρῆσι να ξεύρωμεν ῥωμαϊκὰ καθολικά, διὰ να πέψουν γραφαῖς τὸν βασιλέως, καὶ συριάνικα σωστά, καὶ ὄντως ἐμαθητεύγαν τὰ παιδιὰ τοὺς, καὶ τὸ συνκριτὸν οὔτως ἐδιάβαινεν μὲ τὰ συριάνικα καὶ ῥωμαϊκά, ὥς που καὶ ἐπῆραν τὸν τόπον οἱ Λαζανιάδες, καὶ ἀπὸ τότες ἀρκέψαν νὰ μαθάνουν φράγκικα, καὶ βαρβάρισαν τὰ ῥωμαϊκά, ὡς γίον καὶ σήμερον, καὶ γράφομεν φράγκικα καὶ ῥωμαϊκά, ὅτι εἰς τὸν κόσμον δεν ἠξεύρουν ἴντα συντυχάνομεν…»[1].

Συνέχεια →