Ἀργήσατε.
Δὲν μπορεῖτε νὰ μᾶς σταματήσετε πλέον!
Δὲν ἔχουμε ἁπλῶς ξεκινήσει, ἔχουμε ἢδη νικήσει!
Ὅσο κι ἐὰν δυσκολεύετε τὸ ἔργο μας. Ὅσα ἐμπόδια κι ἐὰν δημιουργήσετε. Ὅσους φραγμοὺς κι ἐὰν βάλετε, δὲν μπορεῖτε νὰ τὸ σταματήσετε!
Μᾶς κάνετε πλέον νὰ χαμογελοῦμε! Ἢ νὰ κλαῖμε ἔως δακρύων. Δὲν εἶσθε μόνον ἀστεῖοι μὲ ὄσα πράττετε ἀλλὰ καὶ γελοῖοι! Ἀκραῖα γελοῖοι!!
Σήμερα δὲν ἤθελα νὰ γράψω. Δὲν εἶχα διάθεσι. Οὔτε κέφι. Αἰσθανόμουν μία κόπωσι, μίαν ζαλάδα, μίαν βαθειὰ κούρασι… Χρειαζόμουν ὕπνο. Πολὺ ὕπνο. Ἀλλὰ ὁ ὕπνος δὲν ἐρχόταν.
Δὲν ἤξερα τί μοῦ συμβαίνει. Τὸ μόνο ποὺ ἄκουγα, σὰν μία φωνούλα ἀπὸ μακρυά, ἦταν νὰ ξεπεράσω τὴν ἀρνησι καὶ νὰ γράψω γιὰ τὴν ἄρνησι.
Πρὸ ὁλίγου διάβασα τὸ μήνυμα μίας φίλης: «νὰ γράψῃς», ἔλεγε… Ἀλλὰ καὶ πάλι δὲν εἶχα τὴν ὄρεξι….
Σιγὰ σιγὰ, ἔπιασα τὸν ἑαυτό μου καὶ ἄρχισα νὰ τὸν τραβῶ νὰ σηκωθῇ. Νὰ τὸν ἐρωτῶ τί τοῦ συμβαίνει. Γιατί σήμερα εἰδικῶς εἶναι ἔτσι;
Ἀπὸ ὕπνον βαθύ. Ὕπνο αἰώνων.
Ξυπνήσαμε μίαν ἡμέρα, ξαφνιασμένοι, τρομαγμένοι, ἀγανακτισμένοι. Γεμάτοι θυμὸ καὶ πίκρα. Κυττάξαμε γύρω μας καὶ ἀντιληφθήκαμε πὼς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε εἶναι ὁ θάνατος. Τότε γιατί μεγαλώσαμε μέσα στὸ ψέμμα; Ἢ αὐτό ποὺ βλέπουμε εἶναι ψέμμα; Μήπως ἐμεῖς εἴμαστε τὸ ψέμμα;
Μόνη μου!
Τὸ θέλετε δὲν τὸ θέλετε…
Τὸ πιστεύετε δὲν τὸ πιστεύετε…
Τὸ στηρίζετε δὲν τὸ στηρίζετε….
Τί εἶναι τά ταπιά;
Πρὸ μερικῶν μηνῶν δὲν ἐγνώριζα, ἔως τῆς στιγμῆς ποὺ ἕνας πολὺ καλὸς φίλος δικηγόρος μὲ διεφώτισε.
Τὰ ταπιὰ εἶναι τὰ σουλτανικὰ ἐκχωρητήρια, παραχωρητήρια ἢ ἀκόμη καὶ ἁπλῶς τὰ συμβόλαια ποὺ ἐγίνοντο μὲ τὴν ἐπικύρωσι τῆς σουλτανικῆς σφραγίδος. Ἐν ὁλίγοις, τὸ ταπὶ ἦταν ἕνα ἐπίσημο ἔγγραφο ἰδιοκτησίας τῆς ὀθωμανικῆς Συνέχεια
Πρὸ δύο ἡμερῶν μοῦ συνέβῃ ἕνα καθημερινὸ κατὰ τὰ ἄλλα (σὲ ὅλους μας) περιστατικό.
Ὁδηγοῦσα σὲ ἕναν πάρα πολὺ στενὸ δρόμο, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ μονόδρομος, καὶ κάποιος (ὀρθότερα δύο κάποιοι) «πονηρός» μοῦ ἔκοψε τὴν ὁδό. Ὡς συνήθως αὐτὸς ὁ κάποιος (ὅπως καὶ κάθε κάποιος) ἄρχισε νὰ μοῦ φωνάζῃ γιὰ νὰ παραμερίσω καὶ νὰ περάσῃ.
Ξέρετε τί κάνω πλέον ὅταν κάποιος ἢ κάποιοι παραβιάζουν τὰ σήματα τῆς κυκλοφορίας ἢ μπαίνουν ἀνάποδα σέ μονόδρομο; Ἐκτὸς ἀπό τὴν ἀπαίτησί μου νὰ ὑποχωρήσουν (ἀπολύτως νόμιμο καὶ δικαιολογημένη) ἐὰν ἔχω νὰ κάνω μὲ γαϊδούρια (ποὺ συνήθως ἔχω) κατεβαίνω ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητο, τὸ κλειδώνω καὶ καλῶ τὴν ἀστυνομία.
Βέβαια, παρακωλύω τὴν κυκλοφορία. Σωστά. Ἀλλὰ θὰ περάσῃ τὸ δικό μου κι ὄχι Συνέχεια
