Ἀπὸ ὕπνον βαθύ. Ὕπνο αἰώνων.
Ξυπνήσαμε μίαν ἡμέρα, ξαφνιασμένοι, τρομαγμένοι, ἀγανακτισμένοι. Γεμάτοι θυμὸ καὶ πίκρα. Κυττάξαμε γύρω μας καὶ ἀντιληφθήκαμε πὼς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε εἶναι ὁ θάνατος. Τότε γιατί μεγαλώσαμε μέσα στὸ ψέμμα; Ἢ αὐτό ποὺ βλέπουμε εἶναι ψέμμα; Μήπως ἐμεῖς εἴμαστε τὸ ψέμμα;
Μόνη μου!
Τὸ θέλετε δὲν τὸ θέλετε…
Τὸ πιστεύετε δὲν τὸ πιστεύετε…
Τὸ στηρίζετε δὲν τὸ στηρίζετε….
Τί εἶναι τά ταπιά;
Πρὸ μερικῶν μηνῶν δὲν ἐγνώριζα, ἔως τῆς στιγμῆς ποὺ ἕνας πολὺ καλὸς φίλος δικηγόρος μὲ διεφώτισε.
Τὰ ταπιὰ εἶναι τὰ σουλτανικὰ ἐκχωρητήρια, παραχωρητήρια ἢ ἀκόμη καὶ ἁπλῶς τὰ συμβόλαια ποὺ ἐγίνοντο μὲ τὴν ἐπικύρωσι τῆς σουλτανικῆς σφραγίδος. Ἐν ὁλίγοις, τὸ ταπὶ ἦταν ἕνα ἐπίσημο ἔγγραφο ἰδιοκτησίας τῆς ὀθωμανικῆς Συνέχεια
Πρὸ δύο ἡμερῶν μοῦ συνέβῃ ἕνα καθημερινὸ κατὰ τὰ ἄλλα (σὲ ὅλους μας) περιστατικό.
Ὁδηγοῦσα σὲ ἕναν πάρα πολὺ στενὸ δρόμο, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ μονόδρομος, καὶ κάποιος (ὀρθότερα δύο κάποιοι) «πονηρός» μοῦ ἔκοψε τὴν ὁδό. Ὡς συνήθως αὐτὸς ὁ κάποιος (ὅπως καὶ κάθε κάποιος) ἄρχισε νὰ μοῦ φωνάζῃ γιὰ νὰ παραμερίσω καὶ νὰ περάσῃ.
Ξέρετε τί κάνω πλέον ὅταν κάποιος ἢ κάποιοι παραβιάζουν τὰ σήματα τῆς κυκλοφορίας ἢ μπαίνουν ἀνάποδα σέ μονόδρομο; Ἐκτὸς ἀπό τὴν ἀπαίτησί μου νὰ ὑποχωρήσουν (ἀπολύτως νόμιμο καὶ δικαιολογημένη) ἐὰν ἔχω νὰ κάνω μὲ γαϊδούρια (ποὺ συνήθως ἔχω) κατεβαίνω ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητο, τὸ κλειδώνω καὶ καλῶ τὴν ἀστυνομία.
Βέβαια, παρακωλύω τὴν κυκλοφορία. Σωστά. Ἀλλὰ θὰ περάσῃ τὸ δικό μου κι ὄχι Συνέχεια
Καὶ τὸ ἐννοῶ.
Ἔλαβα πρὸ ἡμερῶν μίαν ἐπιστολή ἀπό ἕναν φίλο, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐκράτησα τὸν τίτλο. Μερικὲς ἀπὸ τὶς σκέψεις του θὰ σᾶς παρουσιάσω παρακάτω. Ἀλλὰ σὲ γενικὲς γραμμές μὲ βρίσκουν ἀπολύτως σύμφωνη.
Τὴν θυμᾶσθε τὴν φράσι; Βούλα Πατουλίδου, 7 Αὐγούστου 1992, Βαρκελώνη. Ὅλη ἡ Ἑλλὰς ἐδάκρυσε, ἐχειροκρότησε, ἐχόρευσε….
Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶ το…. Τὸ εἶπε καὶ ἡ Πατουλίδου… Κι ἀπὸ τότε, δὲν τὸ ξαναεῖπε κάποιος…
