…πνίγει πολλούς, ἴσως τοὺς περισσοτέρους.
Ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ πανικοῦ ὅμως συμβαίνουν καὶ τὰ μεγαλύτερα ἀτυχήματα.
Φόβος γιὰ τὸ ἄγνωστον.
Φόβος καὶ γιὰ τὸ μοιραῖον.
Φόβος ποὺ μεγαλώνει καὶ καλύπτει σὰν σκιὰ πολλοὺς συμπολῖτες μας, τὸν ἕναν πίσω ἀπὸ τὸν ἄλλον, ἐνᾦ ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔως πρὸ ὁλίγου ἀκόμη ἀντιστέκοντο στοιχειωδῶς. Συνέχεια
Διότι, ὡς γνωστόν, γιὰ νὰ φθάσῃς κάπου, ἀπαιτεῖται, πρωτίστως, νὰ ξεκινήσῃς.
Γιὰ νὰ ξεκινήσῃ ὅμως κάποιος, χρειάζεται νὰ γνωρίζῃ σαφῶς τὸ ποῦ θέλει καὶ τοῦ πρέπει νὰ καταλήξῃ. Κοινῶς; Νὰ ἔχῃ πλήρως ὁρίση τὸν Σκοπό του. Ἐμεῖς τό ἔχουμε κάνη αὐτό;
Συνέχεια
Ἀφορμῆς δοθείσης ἐκ τῆς σημερινῆς, βροχερῆς ἡμέρας. ἐν μέσῳ Αὐγούστου (ἀκόμη) ἀντιλαμβάνομαι πὼς σιγά-σιγά, ἀλλὰ σταθερότατα, εἰσερχόμεθα σὲ ἐκείνην τὴν περίοδο ποὺ ἡ καθολικὴ Κάθαρσις θὰ συντελεσθῆ. Συνέχεια
Ὅταν κατανοήσουμε τὸ πῶς ἀκριβῶς στήθηκε ἕνας μηχανισμός, ποὺ δημιουργεῖ προβλήματα, τότε αὐτομάτως μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε καὶ τὸν μηχανισμὸ ἐπιλύσεώς τους, «ταξειδεύοντας» ἀντιστρόφως. Συνέχεια
Μία ἐξαιρετικὰ σημαντικὴ λεπτομέρεια, ἀναφορικῶς μὲ τὸ πῶς κάθε ἕνας ἐξ ἡμῶν αἰσθάνεται γιὰ τὴν Ἐλευθερία, ἔχει νὰ κάνῃ μόνον μὲ τὸ πῶς ἐμεῖς βλέπουμε τοὺς ἑαυτούς μας.
Ἐὰν ἐμεῖς αἰσθανόμεθα Ἐλεύθεροι, τότε δὲν ὑπάρχει κάτι ἢ κάποιος γιὰ νὰ τὸ ἀλλάξῃ αὐτό. Δὲν ὑπάρχει φόβος, ἀπειλή, συνθήκη ποὺ νὰ τὸ παύσῃ, νὰ τὸ μειώσῃ ἢ νὰ τὸ περιορίσῃ.
Συνέχεια
Κυττῶντας πίσω, στὰ τελευταία κυρίως χρόνια, τὰ μνημονιακά, διαπιστώνουμε πὼς ἐὰν πρὸ μερικῶν ἐτῶν μᾶς διηγεῖτο κάποιος, μὲ πολλὲς λεπτομέρειες τὰ ὅσα θὰ ἔρχονταν, εἶναι βέβαιον πὼς θὰ βουτούσαμε στὴν ἀπελπισία καὶ θὰ παραλύαμε ἀπὸ φόβο. Ἴσως καὶ νὰ αὐτοκτονούσαμε.
Κι αὐτὸ διότι τελικῶς ἐπιτύχαμε νὰ ἐπιβιώσουμε, μέσα ἀπὸ ἀπερίγραπτες δυσκολίες, ἔχοντας, κυριολεκτικῶς, ἄγνοια κινδύνου. Συνέχεια
