Ἕλληνας σοῦ λέει ὁ ἄλλος. Δὲν εἶναι παῖξε γέλασε…
Ἔχουμε τὰ κακὰ μας, δὲν λέω. Πήραμε δρόμο στραβὸ σὰν τὸ κακοκυβερνημένο πλεούμενο…
Μὰ δὲν εἴμαστε καὶ ντὶπ γιὰ πέταμα…!
Καὶ νὰ εἴμαστε γιὰ πέταμα, πάλι δὲν θὰ χαθοῦμε…
Συνέχεια
Ἕλληνας σοῦ λέει ὁ ἄλλος. Δὲν εἶναι παῖξε γέλασε…
Ἔχουμε τὰ κακὰ μας, δὲν λέω. Πήραμε δρόμο στραβὸ σὰν τὸ κακοκυβερνημένο πλεούμενο…
Μὰ δὲν εἴμαστε καὶ ντὶπ γιὰ πέταμα…!
Καὶ νὰ εἴμαστε γιὰ πέταμα, πάλι δὲν θὰ χαθοῦμε…
Συνέχεια

Συζήτηση με Έλληνα μετανάστη
(Δεν χρειάζεται κόπο για να επιβληθεί το δίκαιο, αποδίδεται συμπαντικά. Αυτός που την έκανε από την χώρα και δεν βίωσε τον ορυμαγδό ζει στα παλιά. Η ιστορία δεν κάθεται να περιμένει, όποιος μείνει πίσω τον προσπερνά.)
Γ.Π.: Δουλεύω εκτός Ελλάδος εδώ και 2 χρόνια, επειδή 1.200.000 καλοπερνάγανε στις πλάτες του ιδιωτικού τομέα.
Δεν συμμετείχα σε καμία μάσα ποτέ και τώρα πρέπει να δουλεύω στους διαόλου τη μάνα για άλλους που καλοπερνάγανε ψηφίζοντας κατουρημένες ποδιές
Συνέχεια
Ὁ ἀγαπημένος τοῦ φίλου Χρυσοστόμου εἶναι ὁ γελωτοποιός.
Διάβασα τὸ κείμενον μὲ μεγάλη προσοχή, ἀλλὰ ἀν τὶ νὰ χαμογελάσω προβληματίστηκα.
Ὁ θεὸς σώζει τὸν πρωθυπουργό, λέει… Στὸ τέλος…
Ἐγὼ θὰ ἔλεγα πλέον πὼς κανένας θεός, ἀπὸ καμμία κοσμοθέασιν, δὲν σώζει κανέναν πρωθυπουργό….
Ὅπως δὲν σώζει καὶ τίποτα ἀπὸ τὰ ὑλικὰ τῆς κατεδαφίσεως…
Συνέχεια

Ὄχι… Ὄχι… Ὄχι…
Στὴν φιλανθρωπία τῶν βολεμένων…
Ἔλεος… Ὄχι ἄλλα δάκρυα ἐλεημοσύνης καὶ φιλανθρωπίας.
Καί ποῦ;
Ἔρχεται λοιπὸν ὁ φίλος ὁ Κωστῆς, καθυστερημένος, σὲ κάποιαν συνάντησίν μας, διότι τὸν ἀπησχόλησαν κάτι τύποι, τὴν ὤρα ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ σπίτι του. (Οἱ ὁποῖοι τελικῶς εἰσῆλθαν κι ἐντὸς τοῦ οἴκου του!!!)
Οἱ τύποι, ποὺ ὁμολόγησαν πὼς πηγαίνουν δύο-δύο, τοὐλάχιστον, ξεκίνησαν νὰ τοῦ παρουσιάζουν ἕνα γνωστὸ περιοδικό, ἰδίως γιὰ τὴν θρησκευτική του θεματολογία.
Κουβέντα στὴν κουβέντα, ἐρωτᾷ ὁ Κωστῆς ἐὰν ἐπιτρέπεται ὁ προσηλυτισμός. «Ναί, σὲ δημοσίους χώρους» τοῦ ἀπαντοῦν!!!
Ἄναυδος ὁ Κωστῆς! Κατέφθασε στὴν συνάντησίν μας, μὲ ἀρκετὴ καθυστέρησιν ἀλλὰ μὲ πλῆθος προβληματισμῶν.
Ἐγώ, γιὰ νὰ λέω τὴν ἀλήθεια, ἐκνευρίστηκα πάρα πολύ. Θεωρῶ γενικῶς ἀπαράδεκτη κάθε μορφὴ προσηλυτισμοῦ, ἀπὸ ὅπου κι ἐὰν προέρχεται. Ἰδίως ἀπὸ τὴν πολιτεία. Ἀλλὰ δὲν γνώριζα πολλὰ γιὰ τὴν σχετικὴ νομοθεσία καὶ τελικῶς ἀπεφάσισα, ἐκείνην τοὐλάχιστον τὴν στιγμή, νὰ τὸ ἀφήσω.
Σήμερα ὅμως ἐπανέρχομαι.
Διαβάζω στὸ ἄρθρον 13 τοῦ Συντάγματος τὰ κάτωθι: