Ο πατέρας γέμισε μπροστά στα δύο του παιδιά ένα βάζο με πέτρες.
Tα παιδιά του, τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και τα παιδιά απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο».
Αυτός πήρε ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» τα παιδιά απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο».
Αυτός τότε, πήρε ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να τον αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Τὸ «μικρὸ σὲ χρόνο» θαῦμα τῆς ζωῆς!
Ὅπως θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἀντιλαμβανόμεθα, κι ὄχι ὅπως μᾶς ἔχουν ὑποχρεωτικῶς ὁδηγήσῃ στὸ νὰ τὸ ἀντιλαμβανόμεθα.
Κάποια πράγματα, ποὺ φαίνονται τόσο μεγάλα, κι ὅμως εἶναι …μικρὰ σὲ χρόνο… Στιγμές!
Ἄλλως τέ, ὅταν ἀντιλαμβανόμεθα τὸν χρόνο μὲ τὸν δικό μας, ἀτομικὸ τρόπο, σαφῶς καὶ πέφτουμε ἔξω…
Συνέχεια
Ἄκου Ἑλληνάκο… (2)

Γειά σου καὶ πάλι ἑλληνάκο… Ξέρω πὼς δὲ σοῦ ἔλειψα. Ξέρω πὼς θὰ ἔκανες τὰ πάντα γιὰ νὰ μ’ ἀποφύγῃς. Ἦλθα πάλι σὰν τὴν τσουκνίδα νὰ σὲ τσούξω. Ἴσως νά ‘ναι κι ἡ τελευταία φορά. Γι’ αὐτὸ θὰ σὲ τσούξω λίγο παραπάνω.
Ἄκου ἑλληνάκο… σὲ βλέπω νὰ κλαίγεσαι ὅλη τὴν ἡμέρα κι ὅλη νύκτα. Σ’ ἀκούω νὰ λὲς πὼς δὲν ἔχεις στὸν ἥλιο μοῖρα. Χειρότερα ἀκόμη, σ’ ἀκούω νὰ λὲς «ἡ Ἑλλάδα τρώει τὰ παιδιά της»… Ἄκου ἑλληνάκο, δὲν εἶναι ἡ Ἑλλάδα ποὺ τρώει τὰ παιδιά της. Εἶσαι ΕΣΥ ποὺ τρῶς την Ἑλλάδα. Τόσα χρόνια ἑλληνάκο, σοῦ ἔδωσαν τὴ «δημοκρατία» τους καὶ πίστεψες ὅτι εἶσαι «κυρίαρχος λαός». Παραμυθιάστηκες ὅτι μπορεῖς ν’ ἀνεβοκατεβάζῃς κυβερνήσεις. Σὲ ἔψησαν ὅτι ἡ ψῆφος σου ἔχει δύναμη. Καὶ βολεύθηκες ἑλληνάκο. Κι ὄχι μόνο ἐβολεύθης, ἀλλὰ ἐβόλεψες κι ὅσους σοῦ ἔταξαν. Δὲν ἐψήφιζες ἀπὸ ἰδεολογία ἑλληνάκο. Ἀπὸ βόλεμα ἐψήφιζες. Καὶ σὲ ἐβόλεψαν. Καὶ σὲ δουλειὲς ἔβαλαν ἐσένα καὶ τὴν οἰκογένειά σου, καὶ δάνεια σοῦ ἔδωσαν, καὶ πλαστικὸ χρῆμα σου ἔδωσαν, καὶ ἔκαναν τὰ «στραβὰ μάτια» στὶς παρανομίες σου, καὶ ἐγχειρήσεις ἔκανες δίνοντας «φακελλάκι» γιὰ νὰ σὲ προσέξουν καλλίτερα… Κι ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ σ’ εὐχαριστήσουν. Κι ἤσουν ὄντως εὐχαριστημένος. Ἤσουν εὐτυχισμένα βολεμένος. Δὲ σοῦ εἶπε ὅμως κάποιος ὅτι ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ ἔχῃς γιὰ πάντα ἑλληνάκο. Δανεικὰ σοῦ τὰ ἔδωσαν καὶ μέσα στὸ βόλεμα σου, ἐξέχασες νὰ ῥωτήσῃς το γιὰ πόσο θὰ τὰ ἔχῃς. Μέσα στὸ βόλεμα σου, ἀδιαφόρησες γιὰ τὸ τί προκαλεῖς στὴν οἰκονομία τῆς χώρας σου. Συνέχεια
Ὁ Μοναχικὸς Δρόμος τοῦ «Ἰδανικοῦ (Στρατιωτικοῦ) Αὐτόχειρος» Πολιτικοῦ Ἡγέτου.
Ἐμπόριον ἀνθρώπων.
Ὁ πολιτικά ἀχάριστος, ἀγνώμων, ἄφιλος καί ἀνασφαλής Ἀντώνης Σαμαρᾶς
Το παρόν άρθρο, για κανένα λόγο, δεν έχει σκοπό να αγιοποιήσει τον Παναγιώτη Ψωμιάδη. Άλλωστε, πως θα ήταν δυνατό να συμβεί αυτό, από τη στιγμή που ο Μακεδόνας πολιτικός, κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας, στο παρελθόν έχει απασχολήσει επανειλημμένως τις δικαστικές αρχές. Παρ΄ όλα ταύτα για πολύ μικρότερης αξίας αδίκημα, από πολλά προηγούμενα, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, της μεγαλύτερης σε έκταση και δεύτερης σε πληθυσμό περιφέρειας της Ελλάδος, κηρύχτηκε έκπτωτος του αξιώματός του.
Πιο συγκεκριμένα, το 2009 ο Ψωμιάδης κατηγορήθηκε για παράβαση καθήκοντος εξαιτίας μείωσης σε 5.000 ευρώ προστίμων ύψους 89.000 ευρώ που είχαν επιβληθεί σε ιδιοκτήτη πρατηρίου υγρών καυσίμων, ο οποίος νόθευε το εμπόρευμα του. Μετά από αλλεπάλληλες αποφάσεις δικών, στις 5 Δεκεμβρίου 2012 ανακοινώθηκε η απόφαση του Άρειου Πάγου, η οποία οριστικοποίησε την καταδίκη και την ποινή του Ψωμιάδη. Έτσι, επίσημα στις 3 Ιανουαρίου 2013 εκδιώχθηκε απ’ το αξίωμα του περιφερειάρχη.


