Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις

Τελικῶς θά κάνουν ἀπεργία οἱ ἐκπαιδευτικοί;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Τὶ νὰ σᾶς πῶ… Ἔχω μπερδευθῇ.
Ἀπὸ τὴν μία μεριὰ ἀποφασίζουν οἱ πλειοψηφίες τους νὰ προχωρήσουν σὲ ἀπεργίες κι ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευρὰ τὰ προεδρεῖα τους ἀποφασίζουν μὴ ἀπεργία.
Πολὺ γέλιο….!!! Μὰ πάρα πολύ!!!! Ἔως δακρύων!

Βέβαια, τὸ νὰ κάνῃς ἀπεργία μέσα στὶς ἐξετάσεις τῶν παιδιῶν, ἐκμεταλλευόμενος τὴν ἀγωνία καὶ τὴν κόπωσί τους, εἶναι κάπως …ἀνέντιμο!!! Ἀλλὰ ἄς πάσῃ στὰ κομμάτια…
Αὐτὴν τὴν στιγμὴ προέχει τὸ νὰ βροῦν τὸ δίκαιόν τους (;;;) οἱ ἐκπαιδευτικοί. Τί σημασία ἔχουν τά παιδιά τοῦ κοσμάκη καί τά ὄνειρά τους;

Συνέχεια →

Τὸ ῥαγισμένο δοχεῖο.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Μια γριά κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία, κρεμασμένα από τους ώμους της. Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε. Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο. Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.

Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε και ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του. Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.

Συνέχεια →

Ὅ,τι σπείρῃς, θερίζεις!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Αν σπείρεις εντιμότητα, θα θερίσεις εμπιστοσύνη. 
Αν σπείρεις καλοσύνη, θα θερίσεις φίλους.
Αν σπείρεις ταπεινοφροσύνη, θα θερίσεις μεγαλείο.
Αν σπείρεις επιμονή, θα θερίσεις νίκη.
Αν σπείρεις στοχασμό, θα θερίσεις αρμονία.
Αν σπείρεις σκληρή δουλειά, θα θερίσεις επιτυχία.

Ἡ Ἑλλάς τοῦ σήμερα;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Τὸ παρακάτω ταινιάκι εὑρῆκα στὴν σελίδα τοῦ Δημήτρη Κολλάτου.

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=y-XcTbvpZNQ]

Ναί, ἀνεστατώθην. Δὲν μοῦ ἄρεσε ἡ εἰκόνα. Καὶ εἶναι, δυστυχῶς, κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος της ἀληθής.

Ὅμως εἶναι ἔτσι στό Ὅλον; Ἤ μήπως ἡ ἐξαθλίωσις, ἡ πείνα καί ἡ ἀπελπισία εἶναι γνώρισμα κάποιων, ἀλλά ὄχι ὅλων;

Δύσκολα περνᾶμε ὅλοι. Ζοριζόμαστε ἄσχημα. Ἀλλά τί θά κάνουμε; Θά σηκώσουμε τά χέρια ψηλά καί θά Συνέχεια →

Μία κινεζικὴ ἱστορία μὲ δύο βότσαλα.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Η διαφορά μεταξύ λογικών και επαγωγικών σκέψεων.
Υπήρχε μια φορά σ’ ένα μικρό χωριό ένας φτωχός γεωργός που χρωστούσε ένα σημαντικό χρηματικό ποσό σε ένα τσιγκούνη γέρο και έφθανε ο καιρός που θα έπρεπε να του το επιστρέψει.

Ο γεωργός είχε μια πολύ όμορφη κόρη την όποια λιγουρευόταν ο γέρο-κατεργάρης και έτσι του πρότεινε μια συμφωνία.

Του είπε ότι θα ακυρώσει το χρέος αν θα μπορούσε να παντρευτεί την κόρη του.
Ο αγρότης και η κόρη του ένιωσαν αηδία για την πρόταση αυτή.

Συνέχεια →

Γειά σου χαρά σου ξενητειά…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2


Πάνω από 500,000 Έλληνες τα τελευταία 10 χρόνια έχουν ρίξει μαύρη πέτρα πίσω τους. Το τραγικό στις εδώ συζητήσεις είναι ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων που έχει μείνει πίσω, λέει την εύκολη κουβέντα : «δειλοί είναι και την κοπανάνε», «τους στέλνει ο μπαμπάς λεφτά στα Παρίσια και στα Λονδίνα», «τάχα μου για δουλειά φεύγουν» και πάει λέγοντας.
Θεωρούν ότι όσοι έχουν φύγει πήραν το σάκο μια μέρα που δεν είχαν να κάνουν τίποτε, ανέβηκαν στο αεροπλάνο λες και θα πήγαιναν στο Cartie Latin για ποτό, λες και στην απογειώση δεν έσφιξαν τις παλάμες και τα χείλη.
Συνέχεια →