Ἡ Μάννα τοῦ Κόσμου εἶχε δυὸ γιούς: τὸ Θεὸ τῆς Σοφίας καὶ τὸ Θεὸ τοῦ Πολέμου. Κι ὁ ἕνας κι ὁ ἄλλος ἤθελαν νὰ τοὺς ἔχει πάνω στὰ γόνατά της.
 — Δὲν μπορῶ νὰ σᾶς βάλω καὶ τοὺς δυό, εἶπε ἡ μάννα. Πηγαίνετε νὰ κάμετε τὸ γύρο τοῦ κόσμου· καὶ κεῖνος ποὺ θὰ γυρίσει πρῶτος θὰ κάτσει στὰ γόνατά μου.
 Ὁ Θεὸς τοῦ Πολέμου καβάλησε τὸ μαῦρο του κι ἔγινε καπνός. Ὁ Θεὸς τῆς Σοφίας, καθισμένος μπρὸς στὰ πόδια τῆς μάννας του, ἄκουσε τὸν ἀδερφό του ν’ ἀλαργεύει· σηκώθηκε, προσκύνησε τὴ μάννα του, ἔκαμε τρεῖς φορὲς τὸ γύρο της καὶ κάθισε στὰ γόνατά της.

 Ὅταν, ὕστερα ἀπὸ χρόνους, ὁ Θεὸς τοῦ Πολέμου γύρισε Συνέχεια →

 Πολλές φορές έχω συμμετάσχει σε διάφορες συζητήσεις, με ποικιλία θεματολογιών. Είτε πολιτικού περιεχομένου, είτε φιλοσοφικού, επιστημονικού, και άλλα πολλά. Αυτό που παρατηρώ κάθε φορά είναι το ίδιο φαινόμενο, ξανά και ξανά, ο εκάστοτε ομιλητής εμμένει τόσο πολύ στην τοποθέτηση του ώστε στο τέλος καταντάει να γίνει έως και δογματικός και αδιάλλακτος.

 Ο καθ’ ένας, όντας εντεταγμένος σε ένα σύνολο ή ίσως και ακόμα ειδικότερα, σε ένα υποσύνολο ενός συνόλου, είτε αυτή είναι η ιδεολογία του, η ομάδα του, η θρησκεία του, κλπ, φέρει κάποιες αντιλήψεις επί διαφόρων θεμάτων τις οποίες και ενστερνίζεται. Συνεπώς, σε έναν πιθανό αντίλογο, θεωρεί σχεδόν πάντα ότι έχει δίκιο και ότι η τοποθέτηση του είναι ορθή.

Συνέχεια →