Ἡ ἐπιστήμη τῆς συγχωρήσεως ἀπὸ τὸν Σωκράτη.

Διάλογος ανάμεσα στον Σωκράτη και τον Διόστρατο

– Σωκράτη, πες μου κάτι για την συγχώρεση.
– Όντως πρέπει κάτι να σου πω γι’ αυτήν, διότι στην πραγματικότητα εσύ δεν συγχώρεσες κανέναν ποτέ…
– Μα τι μου λες, Σωκράτη! Έχω συγχωρέσει πολλές φορές!
– Φαινομενικά… για να φανείς καλός στα δικά σου και των άλλων τα μάτια. Στην ουσία ούτε οι άλλοι συγχώρεσαν κανέναν, όχι μόνο εσύ, αν αυτό σου κάνει να νιώθεις καλλίτερα…
– Τόσο κακοί είμαστε όλοι Σωκράτη;
– Όχι, τόσο ανήξεροι όλοι σας είσαστε, Διόστρατε. Ουδείς εκών κακός. Κακός γίνεσαι από την άγνοιά σου.
Συνέχεια

Ἄν… Καί γιατί ὄχι;

Ἄσκησις ἐξωτερικῆς πολιτικής σημαίνει γνῶσις τοῦ  τί θέλουν οἱ ἄλλοι ἀπὸ ἐσένα καὶ τί ζητᾶς ἐσὺ ἀπ’ αὐτούς. Γιὰ παράδειγμα: γνωρίζεις ὅτι τὸ ΔΝΤ ζητᾶ νὰ σὲ ὑποδούλωσῃ ἀποκομίζοντας ὀφέλη ἀπὸ τὴν χώρα σου στά ὁποῖα δὲ θὰ ἔχῃς κανένα δικαίωμα. Ἡ ὁποία συνεργασία μὲ αὐτό, εἶναι καταστροφική.
Δὲν προχωρᾶς, ἐκτὸς ἂν εἶσαι προδότης. Συνέχεια

«Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν».

Ἔχετε δεῖ τήν συγκεκριμένη θεατρική παράστασι;
Ἀφορᾷ στὸ ἔργο τοῦ Jean-Paul Sartre ποὺ συεγράφη τὸ 1944 κι ἀναφέρεται σὲ τρεῖς νεκρούς, ποὺ εὑρίσκονται πλέον στὴν κόλασι.
Βέβαια αὐτὴ ἡ κόλασις δὲν ἔχει σίδερα, διαβόλους μὲ κέρατα καὶ καζάνια ποὺ βράζουν. Ἔχει μόνον ἕνα δωμάτιο, δίχως παράθυρα, καθρέπτες, χρώματα.
Τρεῖς, ἄς ποῦμε συνηθισμένοι, ἄνθρωποι, ποὺ ὅμως εἶναι τρεῖς παρανοϊκοὶ ἐγκληματίες.
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς πρόκειται γιὰ τὸν …κακό μας ἑαυτό, ποὺ ἐπιμελῶς κρύβουμε.

Συνέχεια

Ἕνα ἀκόμη ἀθῶο θῦμα τῶν μισθοφόρων τῆς Συρίας.

This old Lady was well known in BaB Touma in Damascus.She used to share bread to poor people.She was murdered in bomb attack in Bab Touma few months ago.We not forget,we not forgive.
Η γιαγιά ήταν γνωστή στην BaB Touma στη Δαμασκό. Συνήθιζε να μοιράζει ψωμί στους φτωχούς ανθρώπους. Δολοφονήθηκε στη βομβιστική επίθεση στο Bab Thuma πριν από λίγους μήνες.
Συνέχεια

«Ἡ Φύσις ξέρει…»

Στῆς γιαγιᾶς μου τὴν αὐλὴ ὑπῆρχε μία τεραστία ἀμυγδαλιά…
Ἐκεῖ ἀπὸ κάτω περνοῦσα κάποιες  ὧρες παίζοντας μὲ τὴν ἀμυγδαλιά…

Μίαν ἡμέρα ἦλθε μία γιὰ ἐλεημοσύνη, κρατῶντας ἕνα μωρὸ στὴν ἀγκαλιά της… μιλῶντας ἔξως ἀπὸ τὴν αὐλόπορτα… Ἡ ἀμυγδαλιὰ ἐτραβήχθη…
Καὶ ἡ γιαγιά μου εἶπε: «ἐὰν δὲν τὸ θέλῃ ἡ φύσις, μὴ κάνῃς ἐλεημοσύνη… Ἡ φύσις ξέρει ποιοὶ εἶναι δυνατοὶ καὶ τοὺς ἀφήνει νὰ ἀγωνίζονται γιατί μαθαίνουν!!!»
Συνέχεια

Τά παιδιά μας εἶναι;

Θνῆσκε ὑπὲρ Πατρῖδος! Δῆλα δὴ θυσιάσου γιὰ τὴν σωτηρία τῆς Πατρῖδος σου.
Αὐτό δέν πρέπει νά ὁρίζουμε ὡς ἀρχή γιά τήν ζωή μας;
Κι ὅμως… Τώρα πιά, ἐμεῖς πλέον Παπούα κι ἐπισήμως, στὸν βωμὸ τῆς ἐπιβιώσεως, ξεχάσαμε τὸ σημαντικότερον.
Τὰ παιδιά μας φεύγουν κι ἀν τί νὰ τὰ πείσουμε νὰ μείνουν ἐδῶ καὶ νὰ παλέψουν, ἐμεῖς κουνᾶμε περίλυποι τὸ μαντήλι.
Γιατί λοιπόν κλαῖμε; Τὰ παιδιά μας μὲ τὸ νὰ φύγουν σώζονται.
Συνεπῶς;

Συνέχεια