Ἒ καιρὸ εἶχα νὰ μιλήσω…
Ἐχθὲς λοιπὸν εἶδα γιὰ λίγο τὶς εἰδήσεις ἐνὸς μεγάλου καναλιοῦ…
… καὶ σκεπτόμουν ὅτι ὁ φόβος ἐλέγχει τόσο πολὺ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ μπορεῖ νὰ τὸν μετατρέψῃ σὲ δοῦλο.
Ἕνας σίγουρος τρόπος γιὰ νὰ ὑποδουλώσῃς ἕναν λαὸ εἶναι μέσα ἀπὸ τὸν φόβο.
Μπορεῖς νὰ τὸ κάνῃς βάζοντάς του ἕνα ὄπλο στὸν κρόταφο ἢ ἔναν δημοσιογράφο στὸ αὐτί. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ «ἅγιοι» δημοσιογράφοι θὰ βαλσαμωθοῦν κάποτε καὶ θὰ μποῦν στὸ Μουσεῖο πολέμου, συμβολίζοντας τὰ σύγχρονα ὅπλα. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Σούσουλα Γιώτα
Ὁ …μαγνήτης τῆς συμφορᾶς.
Ἀνάμεσα σὲ δύο δρόμους διαλέγει τὸν χειρότερο καὶ ἔχει ἔνα ἐκπληκτικὸ ταλέντο νὰ μὴν χάνῃ ἀναποδιά.
Φεύγει γιὰ διακοπὲς καὶ δεν ὑπάρχει περίπτωσις νὰ μὴ πέσῃ θῦμα κλοπῆς ἢ κάποιας τοπικῆς ἰώσεως.
Κάθε ἑορτὴ καὶ σχόλη τὸν εὑρίσκει πικρόχολο, λὲς καὶ τὸ καλὸ τὸν προσβάλλει προσωπικά. Βάζει ὅλην του τὴν ἐνέργεια καὶ τὴν τέχνη γιὰ νὰ ἀποτύχῃ σὲ ὅ,τι κάνει καὶ φτιάχνει τὴν δυστυχία του μὲ τέτοιαν ἐμμονὴ καὶ μὲ τέτοιαν ἐπιτυχία, ποὺ προκαλεῖ θαυμασμό. Συνέχεια
Πόση ἀλήθεια ἀντέχουμε;
Σὲ ὅλους μας ἀρέσει οἱ ἄνθρωποί ποὺ εἶναι στὴν ζωή μας νὰ εἶναι εἰλικρινεῖς μαζύ μας.
Κάποιοι ὅμως ἔχουν ἐμμονὴ μὲ τὴν ἀλήθεια.
Μοῦ πῆρε πολλὰ χρόνια γιὰ νὰ καταλάβω γιατὶ ὄσο εἶχα τέτοια ἐμμονὴ μὲ τὴν ἀλήθεια, τόσο περισσότερα ψέμματα εἰσέπραττα.
Τὸ δικό μας ὅριο εἶναι ὁ οὐρανός.
Ἡ ἀποϊεροποίησις τῶν φόβων μπορεὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ σὲ ἔνα ἅλμα, νὰ μᾶς γλυτώσῃ ἀπό τὶς ἀσφυκτικὲς δυνάμεις…
…Μιὰ φωτεινὴ στιγμὴ…
…ἴσως νὰ μποροῦμε νὰ Συνέχεια
Οἱ ἄλλες «ὀπτικές» ποὺ μᾶς ἀνοίγουν …δρόμους.
Πολλὲς φορὲς ἡ ἐπικοινωνία μας μὲ κάποιον φθάνει σὲ ἀδιέξοδο καὶ αὐτὸ μᾶς ἀφήνει μιὰ αἰσθήσι πικρίας, ἀπογοητεύσεως καὶ νοιώθουμε σὰν νὰ μὴν ἔχουμε καμμία ἐπιλογή.
Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ στὴν πραγματικότητα ὁ τρόπος ποὺ βλέπουμε τὰ πράγματα εἶναι περιοριστικὸς καὶ δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ δοῦμε ὅτι ἔχουμε κι ἄλλες ἐπιλογές.
Σὲ κάθε γεγονὸς ὑπάρχουν τρεῖς θέσεις ἀντιλήψεως.
Ἡ δική μας θέσις, δηλαδὴ τὸ πῶς ἐμεῖς ἀντιλαμβανόμεθα, θέλουμε καὶ περιμένουμε νὰ εἶναι τὰ πράγματα, σύμφωνα μὲ τὸ μοντέλο μας γιὰ τὸν κόσμο.
Ἡ θέσις τοῦ ἄλλου, δηλαδὴ τὸ πῶς ὁ ἄλλος ἀντιλαμβάνεται, θέλει καὶ περιμένει νὰ εἶναι τὰ πράγματα σύμφωνα, μὲ τὸ δικό του μοντέλο γιὰ τὸν κόσμο.
Καὶ τέλος ἡ θέσις τοῦ παρατηρητοῦ, αὐτοῦ δηλαδὴ ποὺ βλέπει ἀπ΄ ἔξω τὴν κατάστασι. Συνέχεια
Εἶναι σημαντικὸ νὰ παραμένουμε ὁ ἑαυτός μας.
Τὸ νὰ συνδεθοῦμε μὲ κάποιον ἀλλὰ ταὐτόχρονα νὰ διατηροῦμε καὶ τὴν προσωπικότητά μας, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ δυσκολότερα πράγματα ποὺ ὑπάρχουν.
Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι υἱοθετοῦν διάφορες μορφὲς συνδέσεως μὲ τοὺς ἄλλους.
Εἴτε ἀσπάζονται ὁλοκληρωτικά τὶς ἀπόψεις τοῦ ἄλλου, χάνοντας τὴν δική τους διαδρομή, ἤ κρατοῦν τὸν ἄλλο σὲ ἀποστάσι, γιὰ νὰ προστατεύσουν τὸν κόσμο τους καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀπομακρύνονται καὶ παραμένουν μόνοι. Συνέχεια