Νομίζω ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι βασανίζονται ἀπὸ μιὰ διπλῆ προσδοκία: νὰ εἶναι πάντα σημαντικοὶ στὴν μνήμη κάποιου καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τοὺς ἐπλήγωσαν νὰ ἐπανορθώσουν. Συνήθως συμβαίνει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο, οἱ ἄλλοι τοὺς ξεχνοῦν καὶ τίποτα δὲν ἐπανορθώνεται …..
Μέχρι τὴν μαγικὴ στιγμή… Συνέχεια →

Ὅταν ὁ Ἥλιος, ποὺ μᾶς φωτίζῃ, ἐρμηνεύεται ἀπὸ ἄλλους ὡς κάτι κινούμενον κι ἀπὸ ἄλλους ὡς κάτι ἀκίνητον, αὐτὸ ἀποδεικνύει τὴν ἀδυναμία μας νὰ ἀντικρύσουμε ΟΛΟΙ μας τὴν ἰδίαν πραγματικότητα. Ὁ Ἥλιος εἶναι ἕνας, εἶναι ἐκεῖ, κινεῖται, ἐμεῖς κινούμεθα γύρω του καὶ αὐτὰ παραμένουν ἀδιαπραγμάτευτα.
Κάθε ἐρμηνεία, ποὺ τὸν ἀφορᾶ, εἶναι ἁπλῶς μερικὴ ἤ λάθος ἀντίληψις τῆς πραγματικότητος. Συνέχεια →

Κάποιοι ἄνθρωποι ἔχουν κατακλύσει τὸ σπίτι τοὺς καί τὶς ντουλάπες τους μὲ πράγματα τοῦ παρελθόντος, τὰ ὁποῖα ἀρνοῦνται πεισματικὰ νὰ ἀπελευθερώσουν.
Παλαιὰ ῥοῦχα, ἄλλης ἐποχῆς ἤ λαθεμένης ἐπιλογῆς, ποὺ ἔχουν παρὰ πολλὰ χρόνια νὰ φορέσουν, ἄχρηστα διακοσμητικά, φθαρμένα πιάτα, σπασμένες κοῦπες, ἀποξηραμένες ἀνθοδέσμες καὶ πολλὰ ἄλλα. Συνέχεια →

Κάποιοι ἄνθρωποι πρὸ κειμένου νὰ πάρουν τὴν ἀγάπη, ἤ γιὰ νὰ νοιώσουν σημαντικοί, ἀναπτύσσουν τὸν ῥόλο τοῦ θύματος.
Τὸ θῦμα στέλνει τὸ μήνυμα, «ἂχ ἐγὼ ὁ καϋμένος δὲν τὰ καταφέρνω, φρόντισέ με»!!
Ἔτσι ἀγκιστρώνεται σὲ κάποιον ποὺ θὰ τὸν σώσῃ καὶ θὰ τὸν περιποιεῖται, καὶ ἔτσι θὰ κερδίσῃ μιὰ δυναμικὴ προστασία γιὰ τὸ ἀδύναμο κόμματι μέσα του.
Δὲν ἀναλαμβάνει τὶς εὐθύνες τῆς ζωῆς του, ἐπειδὴ αἰσθάνεται ἀνήμπορος καὶ ἀνίσχυρος. Αἰσθάνεται ὅτι ἡ ζωή του εἶναι πέρα ἀπὸ τὸν ἔλεγχό του καὶ κατηγορεῖ τοὺς ἄλλους γιὰ ὅ,τι τοῦ συμβαίνει. Συνέχεια →