Εἰλικρινῶς κι ἀπὸ καρδιᾶς.
Οὐδέποτε μὲ ἐνόχλησε τὸ ὅποιο «πιστεύω» κάποιου συμπολίτου μου. Μπορῶ νὰ συνδιαλαγῷ μαζύ του, νὰ διαφωνήσῳ, νὰ συμφωνήσῳ ἀλλὰ τὸ πιστεύω του, στραβὸ ἤ ἴσιο, εἶναι σεβαστό. Πολλῶ δὲ μᾶλλον ὁ θεός του ἤ ἡ ἀθεΐα του.
Αὐτὸ ποὺ δὲν ἀντέχω ὅμως εἶναι ἡ ὑποκρισία. Αὐτὴν δὲν τὴν παλεύω καὶ δὲν τὴν θέλω στὴν ζωή μου.
Καὶ εἶναι σημαντικὸς δείκτης γιὰ ἐμέναν, ὁ σημαντικότερος ὅλων, πρὸ κειμένου νὰ ἀντιληφθῷ ἐὰν αὐτὸς ποὺ ἔχῳ ἀπέναντι μου εἶναι σοβαρὸς καὶ χρήσιμος ἄνθρωπος ἤ, στὴν καλλιτέρα τῶν περιπτώσεων, καραγκιόζης. Συνέχεια
Ὁ Πλεύρης junior κτυπιόταν ἀπὸ τὸ κακό του, στην ἐκπομπὴ τοῦ Παυλοπούλου, για τό πῶς εἶναι δυνατὸν ἔνα κεντροδεξιὸ κόμμα νὰ συνεργασθῇ μὲ ἕνα κεντροαριστερό, ἐννοώντας φυσικὰ τοὺς ΑΝ.ΕΛ. καὶ τὸν ΣΥΡΙΖΑ.
