Το άγαλμα της Ασπασίας, δίπλα από το Πανεπιστήμιο. Καθόμουν και το χάζευα και αναρωτιόμουν τι ζόρι τράβαγε αυτός που το βανδάλισε. Δεν βρήκα άκρη. Το φωτογράφισα και συνέχισα.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα
Ζῆσε τὸν «μῦθο» σου στὴν …«Ἑλλάδα»!
Τί ἐννοῶ ὅταν λέῳ «μῦθο»;
Τὴν δική μας πραγματικότητα.
Αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς, καὶ μόνον ἐμεῖς, δίχως ἀποδείξεις καὶ λογική, θεωροῦμε ἀληθές. Αὐτὸ στὸ ὁποῖον πιστεύουμε ἄνευ ἐρωτηματικῶν κι ἀμφιβολιῶν. Αὐτὸ ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως τρέφουν καθημερινῶς τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως…
Αὐτὸ ποὺ ἐὰν δὲν τὸ ἔχουμε θὰ …αὐτοκτονήσουμε, διότι ξαφνικὰ θὰ ἀπογυμνωθοῦμε ἀπὸ ἐλπίδες καὶ θὰ πρέπη νὰ …ἐργαστοῦμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις, πρὸ κειμένου νὰ βροῦμε τοὺς τρόπους ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ νὰ ζήσουμε…
Αὐτὸ ποὺ ΔΕΝ θὰ μᾶς ὑποδείξουν, διότι προτιμοῦν νὰ μᾶς πετοῦν ἕνα συσσίτιο, ὥς ἐλεημοσύνη, παρὰ νὰ μᾶς ἔχουν παραγωγικούς, δημιουργικοὺς κι ἀνεξαρτήτους.
Αὐτὸ ποὺ καταπίνουμε ἀμάσητο… Ἔτσι… διότι εἶναι πιὸ εὔκολος ὁ ἀργὸς θάνατος, ὅταν δὲν λέγεται θάνατος, παρὰ ἡ πραγματικὴ ζωή, ποὺ οὐδέποτε τελειώνει, ἀλλὰ σὲ θέλει ἐκεῖ, διαυγῆ, ζωντανό, ἐν ἐγρηγόρσει… Συνέχεια
Βία στά σχολεῖα;
Tέτοια χρειάζονται, ὄχι ἀστυνόμευση καὶ καταστολὴ καὶ ἀντιγραφὴ τῶν ρεγουλαρισμάτων γιὰ τὴν ἀμερικανίστικη σαχλαμάρα «μπούλινγκ»…
Ὅλοι …«ἀθῶοι» μαζὺ μὲ τὸν Παπακωνσταντίνου.
Ἐπεὶ δὴ ἡ ὑπόθεσις Παπακωνσταντίνου ἐτελείωσε ἐπὶ τέλους…
Κι ἐπεὶ δὴ οὐδεὶς ἄλλος πρόκειται νὰ δικασθῇ στὸ μέλλον…
…εἶναι πλέον προφανὲςὅτι γιὰ τὴν χρεωκοπία μας καὶ γιὰ ὅ,τι κακὸ ἔχει γίνεη σὲ αὐτὴν τὴν χώρα, ποὺ κατήντησε ὅπως κατήντησε, ὁ ἔνοχος εἶναι ἀποκλειστικῶς ἕνας καὶ μόνον ἕνας.
Ζήτω ἡ Ἑλλὰς καὶ …ζωὴ σὲ ἐμᾶς!
Ἑρμαφρόδιτοι πατερᾶδες ἔδωσαν τὸ σπέρμα τοὺς σὲ Πουτάνες μᾶννες…
Καὶ γέννησαν «παιδιά»…
Φυματικὲς βάγιες βύζαξαν μὲ γάλα ποὺ μύριζε πύων… καὶ αἷμα… Συνέχεια
Ἡ σύγχρονος γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων…
Ὁ σύγχρονος πόλεμος ἀπαιτεῖ ἄλλου εἴδους στρατηγικές.
Ἔξυπνες καὶ ἀποτελεσματικές.
Οὔτε εἶναι σκοπὸς τοῦ συγχρόνου «στρατιώτου – δολοφόνου», ἡ ἀφαίρεσις τῆς ζωῆς σου. Ἂν εἶσαι νεκρός, εἶσαι ἄχρηστος. Ἑπομένως σὲ θέλουν δυνατὸ καὶ παραγωγικό. Ἡ λειτουργία σου εἶναι τῆς ἐταιρικῆς λογικῆς coca cola, ποὺ σοῦ προσφέρει ἰκανοποιητικὸ διάλειμμα, ζεστὸ καφέ, χορταστικὸ σάντουιτς, δωρεὰν ἀναψυκτικό, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μένῃς στὸν χῶρο ἐργασίας καὶ νὰ νοιώθῃς βαθύτατα ὑποχρεωμένος γιὰ τὰ προσφερόμενα «ἀγαθά», ξεπληρώνοντάς τα μὲ τὴν μεγίστη παραγωγικότητά σου καὶ φυσικὰ ἐξαγορᾶς τῆς σιωπῆς σου. Ὅταν δὲ τὰ Χριστούγεννα καὶ τὸ Πάσχα σὲ καλοῦν οἰκογενειακῶς στὰ ἐταιρικὰ παιδικὰ party’s καὶ δίνουν καὶ ἔνα δωράκι στὸ παιδί σου, τότε εἶσαι τόσο ὑπόχρεος, ποὺ τὸ κεφάλι σου κοντεύει νὰ χωθῇ στὰ πόδια σου ἀπὸ τὴν βαθειὰ ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης. Συνέχεια