Παρακολουθῶ λοιπὸν ἐδῶ καὶ καιρό, διαφόρους, ποὺ μᾶλλον προῆλθαν ἀπὸ παρθενογένεσι καὶ μὲ ἀγανάκτησι (sic!) διαχωρίζουν τὴν θέσιν των ἀπὸ κλέπτες, ἀπατεῶνες, τύψεις κι ἐνοχές.
Αὐτοὶ οἱ ἀδιάφθοροι λοιπὸν δὲν πῆραν τηλέφωνο ποτὲ καὶ κανέναν νὰ μεσολαβήσῃ γιὰ νὰ λυθῇ ζήτημά τους (μικρὸ ἢ μεγάλο), δὲν πῆγαν ποτὲ συστημένοι σὲ ἰατρὸ νοσοκομείου, γιὰ νὰ μὴ ταλαιπωροῦνται σὲ οὐρὲς καὶ σειρές, δὲν ἐπέρασαν ποτὲ μὲ κόκκινο, δὲν ἐστάθμεσυσαν ποτὲ παράνομα, δὲν ἔσβησαν ποτὲ κλήσι, δὲν εἶπαν ποτὲ ἀρλοῦμπες σὲ τροχονόμο γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὸν ἔλεγχο, δὲν ἔκαναν ποτὲ χάρι σὲ φαντάρο υἱὸ κολλητὸ κολλητοῦ ὧ κολλητέ, δὲν προτίμησαν ποτὲ συγκεκριμένο προμηθευτή, γιατί ὅλο καὶ κάτι παραπάνω θά…προμήθευε, δὲν ἐχρησιμοποίησαν ποτὲ πίστωσι, παρὰ μόνον γιὰ τὸν λόγο ποὺ τοὺς ἐδόθη, δὲν ἀγόρασαν ποτὲ μὲ ἔκπτωσι χωρὶς ἢ μὲ μειωμένη ἀπόδειξι, δὲν ἐπλήρωσαν ποτὲ χωρὶς νὰ ἀπαιτήσουν ἀπόδειξι, δὲν ἔκαναν ποτὲ δῶρο σὲ κανέναν,….δέν….δέν. Συνέχεια
Ἡ καλλίτερη ἀνάλυσις γιὰ ὅσα συμβαίνουν τὰ τελευταῖα χρόνια σὲ αὐτὴν τὴν χώρα θὰ ἔχει γίνει ὅταν ἡ ἀπάντησις στὰ ἐρωτήματα: γιατὶ ὁ Τσίπρας εἶπε αὐτὸ ποὺ εἶπε ἢ γιατὶ ὁ Σαμαρᾶς ἔκανε αὐτὸ ποὺ ἔκανε, δοθεῖ μὲ τὸ ἑξῆς ἁπλούστατο: ἐπειδὴ ἔτσι τοῦ ἦλθε ἐκείνη τὴν δεδομένη στιγμή. Τότε μᾶλλον θὰ ἀρχίσῃ καὶ ἡ χάραξις μιᾶς ἀποτελεσματικῆς στρατηγικῆς γιὰ τὴν ἀντιμετώπισι τῶν προβλημάτων.
Στὴν δεκαετία ’60 ὁ κόσμος ἔκανε ἐπαναστάσεις γιὰ νὰ ἔχῃ περισσότερες οἰκονομικὲς ἐλευθερίες σὲ μία ἐποχὴ κρατικοῦ σχεδιασμοῦ τῆς οἰκονομίας. Ὅμως τότε ὁ καθένας μποροῦσε νὰ λέγῃ καὶ νὰ γράφῃ καὶ νὰ δημιουργῇ ὅ,τι ἤθελε.
Ἡ δεκαετία τοῦ μεσοπολέμου χαρεκτηρίσθη γιὰ τὸ ρεῦμα τοῦ ἰδεαλισμοῦ παντοῦ στὴν Εὐρώπη.