Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα
Ἐμπάργκο μυαλοῦ
1. Εμπάργκο μυαλού
Και τώρα κλαίνε, για το εμπάργκο!
Κλαίνε για τα φρούτα τους και για τα ζαρζαβατικά τους, που τους τα γυρίσανε πίσω οι Ρώσσοι.
Και πάλι θα κλαίνε!
Θα κλαίνε τον Σεπτέμβριο όταν θα τους έρθει να πληρώσουνε τον ΕΝΦΙΑ, που οι τηλεοράσεις τους, τους έχουνε ψήσει ότι θα τον γλυτώσουν[!!!]
Συνέχεια
Δὲν θέλουν τὰ λεφτά μας… Θέλουν τὴν ἐλευθερία μας…
Τρομακτικοὶ καὶ ἄδικοι φόροι…
Μπουχαχαχά……!!!
Ναί… Σήμερα γελᾶμε… Γελᾶμε ἔως δακρύων καὶ ἔως ἀναισθησίας!!!
Μᾶς ἐπεξεργάζονται ἀκόμη καὶ τὰ …μπιμπίκια!!! Ἀφῆστε δὲ ποὺ τραβοῦν νὰ βγοῦν κι ἀπὸ ἐπάνω, θεωρῶντας πὼς …ἐπλανήθησαν πλάνην οἰκτράν!!!
Τὰ σούργελα!!! Συνέχεια
Τὰ κουρέλια ποὺ φορᾶμε…

Ἂν δοῦμε τί παίζει στὸ ἐγχώριο ἐμπόριο ἀντιλαμβανόμεθα πὼς ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπου τὸ ψέμμα εἶναι ῥευστὸ καὶ εὔκολα μετουσιώνεται σὲ ἀλήθεια.
Ἡ coca cola διαφημίζει πὼς παραμένει στὴν Ἑλλάδα ἐνῶ κατασκευάζεται ἀποκλειστικὰ πλέον στὴν Βουλγαρία. Ἡ Vodafone ὑποστηρίζει κάθε ὁμάδα ἐνῶ στέκεται δίπλα ἀπὸ τὴν Ἐθνική μας. Ὁ Ζερβουδάκης φτιάχνει ZER (…) κινητὰ στὴν Κίνα καὶ τὰ παρουσιάζει ὡς Ἑλληνικὰ φυσικὰ ὡς μασκαρεμένος ἀντιπρόσωπος. Συνέχεια
Θά κάνουν τίς …«πάπιες» εἰς βάρος τῶν πολλῶν, ἤ θά ζημιωθοῦν;
Να δούμε πότε θα καταλάβουν οι συμπολίτες μας πόσο ύπουλα κι αδίστακτα φίδια είναι οι πολιτικοί που ψήφισαν.
Οι προσκυνημένοι στα Σιωνιστικά συμφέροντα θα βάλουν τους υπόλοιπους Έλληνες να επιβαρυνθούν το κόστος των εξαγωγών μας στη Ρωσσία.
Οι σιωνιστές κάνουν τα παιχνίδια τους, εκβιάζοντας τον Πούτιν, κι εμείς πληρώνουμε με το δικό μας αίμα το συνολικό κόστος των εκβιασμών, αλλά και τους μισθούς όσων υπηρετούν τον Σιωνισμό στην Ευρώπη και στην Ελληνική Βουλή.
Οι παπατζήδες της Βουλής κέρδισαν χρόνο, υποσχόμενοι στους αγρότες ότι δεν θα χάσουν λεφτά.
Κι επειδή έμαθαν στους πολίτες να σκέφτονται εγωιστικά και λαμογίστικα,επιδιώκοντας την αρπαχτή και φορτώνοντας το κόστος στους υπολοίπους Έλληνες, .μην περιμένετε κάποια αντίδραση. Συνέχεια
Ἔγινα τόσο παράξενος ἤ ὁ κόσμος ἄλλαξε κι ἐγώ παρέμεινα στόν …κόσμο μου;
Βγήκα στην Παραλιακή να βρω μια πλαζ της προκοπής. Λίγο μετά τη Βάρκιζα είδα έναν ωραίο κολπίσκο. Μπήκα. Τι να δω όμως και τι να ακούσω…
Ο ένας πάνω στον άλλον και τα ηχεία να βαράνε σαν τα κανόνια του Ναβαρόνε. Όπως μπήκα, βγήκα. Πρόλαβα όμως να κόψω κίνηση. Όλοι έμοιαζαν να περνάνε καλά. Χαμογελαστοί, κεφάτοι, άνετοι.
Διάολε, πως είναι δυνατόν; αναρωτήθηκα. Από μικρό παιδί ταύτισα τη θάλασσα με τον ήχο των κυμάτων, τα τζιτζίκια πιο πέρα και σκόρπιες παιδικές φωνές. Το γαλάζιο ήταν συνώνυμο της γαλήνης και της ηρεμίας. Έγινα τόσο παράξενος ή ο κόσμος άλλαξε και γω παρέμεινα… στον κόσμο μου; Συνέχεια
