Τὴν ἐρώτησιν μοῦ ἀπηύθηνε φίλος, πρὸ ἡμερῶν.
Βιάστηκα νὰ ἀπαντήσῳ «Δημόσιοι ὑπάλληλοι» κι ἔσπευσε νὰ μὲ διορθώσῃ. Καὶ εἶχε δίκαιον. Πρόκειται μόνον γιὰ ΚΡΑΤΙΚΟΥΣ ὑπαλλήλους. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀλήθειες
Οἱ δημοκρατικὲς ἐκλογὲς γιὰ Πρόεδρο ἀπεκάλυψαν τὸν Τρόμο τους!

“You have your way. I have my way. As for the right way, the correct way, and the only way, it does not exist.”
― Friedrich Nietzsche
του Αυγερινού Χατζηχρυσού
ereportaz.gr
Ακούγοντας τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, πλημμυρίζει η σκέψη μου μιας χώρας χωρίς την συγκυβέρνηση, ως ερημωμένη μετά από πυρηνικό ολέθρο.
Συνεχίζοντας στα μεγάλα ΜΜΕ, βλέπω ένα εφιαλτικό μέλλον χωρίς Αντώνη Σαμαρά και Ευάγγελο Βενιζέλο, με παιδιά να πεθαίνουν στους δρόμους, μια χώρα στο απόλυτο χαος.
Κλείνοντας την τηλεόραση μένω με την απορία, πως έφτασε το γένος των ανθρώπων, από τον πρώτο homo sapiens στο Φεγγάρι, χωρίς Αγορές, Ευρώ, Τραπεζίτες και Εθνικούς Εργολάβους. Συνέχεια
Κι ἐσὺ καημένη Ἑλλάδα μου…
Αργύρης Ντινόπουλος (σε μια τηλεοπτική συζήτηση):
«Εγώ είμαι δεξιός, και ο Στρατούλης είναι αριστερός».
Αυτές οι ταμπέλες δεν αγγίζουν τους πολίτες, που έχουν δυο δράμια μυαλό.
Δὲν βαριέσαι…
Λαὸς ποὺ ἀναζητᾶ σωτῆρες καταλήγει μὲ ἀφεντικά. Τὸ ξέρουμε αὐτό.
Ἀλλὰ καὶ λαὸς ποὺ δὲν ξέρει τὶ τοῦ γίνεται, ἀπὸ πλευρᾶς πεπαιδεύσεως, καταλήγει στὸ νὰ μὴν μπορῇ νὰ ἀναγνωρίσῃ τὸ ποιὸς εἶναι ἀκόμη καὶ ὁ ἴδιος του ὁ ἑαυτός. Πολλῷ δὲ μᾶλλον τὸ ποιοὶ εἶναι οἱ ἡγέτες του, γιὰ νὰ τοὺς ἐπιλέξῃ μὲ λογικὰ κριτήρια, πρὸ κειμένου νὰ καταλήξῃ σὲ ἀσφαλῆ συμπεράσματα καὶ νὰ ἀποφεύγῃ τὶς παγίδες..
Κι ἐπεὶ δὴ τέτοιοι λαοί, ἀλλὰ καὶ κάθε ἄτομό τους, δὲν ἀντέχουν στὸ γνώθι σ’ἑαυτόν, τελικῶς καταλήγουν ἐπίσης μὲ ἀφεντικά…
Κι ἐπίσης, λαὸς ποὺ ἀρκεῖται στὸ νὰ βλέπῃ μόνον τὰ ὅσα φαίνονται καὶ δὲν ἀντέχει νὰ ἐμβαθύνῃ, καταλήγει ὁμοίως μὲ ἀφεντικά…
Καλὴν ὥρα λέμε..
Συνέχεια
Λιγάκι …δασκάλα!
Ήταν μερικές ημέρες μετά την δολοφονία Γρηγορόπουλου και τα γεγονότα που ακολούθησαν. Η μικρή μου κόρη πήγαινε πέμπτη δημοτικού.
Έρχεται σπίτι ένα μεσημέρι με πρόσωπο λυπημένο.
– Τι συμβαίνει βρε κορίτσι;
– Η δασκάλα μάς έβαλε να γράψουμε εργασία για ένα παιδάκι που σκότωσαν οι αστυνομικοί.
(τσίμπησα, αλλά κρατήθηκα)
Ἔως πότε θά ντρεπόμεθα;
Mε κλάμα ἀντὶ χαμόγελο…
Μὲ πεσιμισμὸ ἀντὶ αἰσιοδοξίας…
Μὲ μαυρίλα ἀντὶ φῶς…
Μὲ χαλαρότητα ἀντὶ ὑπερπροσπαθείας…
Μὲ βλέμματα στὸ ἐχθὲς ἀντὶ στὸ αὔριο…
Συνέχεια
