«Ήταν το 490 έτος πριν την γέννηση του Χριστού και αμέσως μετά την Νίκη των Αθηναίων στον Μαραθώνα, όταν το Ιερατείο της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα παρουσίασε και θέσπισε το νόμισμα της Δραχμής, ως συναλλακτική μονάδα ανταλλαγής υπηρεσιών και εμπορευμάτων».
Πόση εξυπνάδα αλήθεια πρέπει να έχει κανείς για να καταλάβει ότι, ένα νόμισμα «ηλικίας» πάνω από 2.500 χρόνια δεν πετάγεται έτσι απλά στο καλάθι των αχρήστων; Τι μας εμποδίζει να διατηρηθεί αυτό το ιστορικό νόμισμα σε άλλες μορφές όπως, για παράδειγμα, σε χρυσά ή ασημένια «συλλεκτικά» νομίσματα, αντί της ξενόφερτης χρυσής λίρας; Συνέχεια
Αὐτὸ τὸ…«ἀστέρι» τῆς κυβερνήσεως, ὁ γ.γ. τοῦ ὑπουργείου Οἰκονομικῶν Θεοχάρης (ναί, ναὶ αὐτὸς ποὺ εἶχε χαρακτηρίσει τὸν φόρο ἀκινήτων «ἀριστερό»), ξανὰ ἐκτύπησε σήμερα. Μιλῶντας στὸν «Ἀθῆνα 984» παρεδέχθη ὅτι δὲν ῥίχνουν ταὶς ἀντικειμενικὲς ἀξίες στὰ ἀκίνητα, μολονότι εἶναι ἐκτὸς πραγματικότητος, διότι ἀλλοιῶς δὲν «θὰ μπορούσαμε νὰ πιάσουμε τοὺς στόχους μας γιὰ τὰ ἐσοδα». 
