Ὁ πιὸ βλάκας πολιτικὸς τοῦ κόσμου, μετὰ τοὺς δικούς μας, ὁ Ποροσένκο, εἶπε προχθὲς ὅτι ἡ Οὐκρανία εἶναι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς Εὐρώπης ἐνάντια στὴν βαρβαρότητα καὶ τὴν τυραννία.
Ἡ γλῶσσα εἶναι πολὺ βασικὸ ἐργαλεῖο χειραγωγήσεως τῆς σκέψεως.
Ὅταν λοιπὸν οἱ ἑβραῖοι λεν «Εὐρώπη» ἐννοοῦν «Δύσις» καὶ ὅποιος πραγματικὰ σκέπτεται, ὀφείλει νᾶ ξεχωρίζῃ αὐτοὺς τοὺς ὅρους, γιατὶ εἶναι ἀπαραίτητο πρὶν μιλήσῃ κάποιος, νὰ γνωρίζῃ τὶς θεμελειώδεις διαφροὲς τῶν Εὐρωπαϊκῶν ἀξιῶν καὶ τοῦ κώλου… Συνέχεια
Ξέρεις κάτι ἀλήτη πολιτικέ;
Ἐμέναν δὲν θὰ μὲ πείσης ὅτι εἶμαι ἔνοχος γιὰ τὴν κατάσταση τῆς Πατρίδος μου καὶ τὴν ἐξαθλίωση τῶν Ἑλλήνων…
Δὲν θὰ μὲ κάνης νὰ νοιώσω ἐνοχὲς ποὺ δὲν ἔκοψα ἐκεῖνο τὸ τιμολόγιο τῶν 200 εὐρῶ στὸν πελάτη του…
Δὲν θὰ μετανοιώσω ποὺ δὲν ζήτησα ἀπόδειξη ἀπὸ τὸν ψιλικατζῆ τῆς γειτονιᾶς μου γιὰ τὰ γαριδάκια καὶ τὴν σοκολάτα, ποὺ ἀγόρασα γιὰ τὸ παιδί μου…
Οὔτε ποὺ δὲν πῆρα ἀπόδειξη γιὰ τὰ παπούτσια ποὺ ἀγόρασα ἀπὸ τὸν βιοπαλαιστὴ καταστηματάρχη τῆς γειτονιᾶς. Συνέχεια
Δὲν ὑπῆρξα ποτὲ ὑπέρμαχος τῶν κρατικοποιήσεων.
Στὰ μέσα τοῦ 70 ὁ Καραμανλῆς σὲ χρόνο ῥεκόρ, κρατικοποίησε μία σειρὰ κερδοφόρων ἐπιχειρήσεων, στὰ πλαίσια- ἔτσι δήλωσε ἐπισήμως- τοῦ τερματισμοῦ τῶν προκλητικῶν φοροαπαλαγῶν ποὺ ἔδωσε ἡ ἑπταετία στὸ μεγάλο κεφάλαιο.
Στὴν οὐσία προσπάθησε νὰ ἑδραιώσῃ πελατειακὰ τὸ νεοσύστατο κόμμα του, βλέποντας ἀφ ἑνὸς τὸν Ἀνδρέα νὰ ἔρχεται ὁλοταχῶς, ἀφ ἑτέρου γνωρίζοντας πὼς ἡ εἴσοδός μας στὴν ΕΟΚ θὰ ἐξασ Συνέχεια
Ὁ ἐπίσκοπος Ἀποκορώνου καὶ Κυδωνίας Ἀγαθάγγελος Ξηρουχάκης, Διοικητὴς τῆς Κρήτης, σὲ ἕνα φωτογραφικὸ στιγμιότυπο, μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς Κατοχῆς.
Σιχαίνομαι νὰ εἶμαι ἀρνητικός, νὰ γράφω συχνὰ γιὰ ἄσκημα πράγματα καὶ νὰ γκρινιάζω.
Ἀγαπῶ τὴν ζωή, τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὶς ἁπλὲς ἀπολαύσεις τῆς ζῳῆς.
Ζῶ κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυὰ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, σὲ μία ὄμορφη, εἰρηνικὴ καὶ γεμάτη ζῳὴ χώρα, ὅπου οἱ ἄνθρωποι χαίρονται νὰ ζοῦν καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν. Τὸ ἴδιο θέλω νὰ βλέπω ὅμως καὶ στὴν χώρα μου, ἀλλοιῶς δὲν μπορῶ νὰ ἀπολαύσω οὔτε τὶς ἐδῶ, καθημερινὲς χαρές. Συνέχεια
Σὲ μίαν χώρα, καὶ χρεωκοπημένη ἐπισήμως, ἀλλὰ καὶ μὲ μόνιμα, σὲ βάθος χρόνου, ἐλλειμματικὸ ἐμπορικὸ ἰσοζύγιον, ποὺ δὲν παράγει οὔτε κἂν τὰ τρόφιμα ποὺ καταναλώνει καὶ ποὺ προσπαθεῖ νὰ σωθῇ μόνον μὲ ἐσωτερικὴ ὑποτίμησι, τὸ ἐρώτημα δὲν εἶναι ἐὰν θὰ κλείσουν ἐπιχειρήσεις ποὺ ἐμπορεύονται εἰσαγόμενα καταναλωτικὰ ἀγαθὰ καὶ βασίζουν (ὀρθότερα ἐβάσιζαν) τὶς πωλήσεις τους κυρίως στὸν καταναλωτικὸ δανεισμό, ἀλλὰ τὸ πότε.
Τὸ κλείσιμό τους μάλιστα εἶχε σχεδιασθεῖ (ἀνομολογήτως, βεβαίως) ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ πρώτου μνημονίου. Συνέχεια
