Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπόψεις

Τὸ ὁμόθρησκον τῶν Ἑλλήνων.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ὅσοι νοιάζονται καὶ ἀγαποῦν τὸ Ἔθνος μας γνωρίζουν ὅτι ἔχει τέσσερα ἰσχυρὰ θεμέλια, διαχρονικῶς, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ προβάλουμε. Τὸ Ὅμαιμον, τὸ Ὁμόγλωσσον, τὸ Ὁμόθρησκον καὶ τὸ Ὁμότροπον. Ἤτοι, τὴν κοινὴ καταγωγὴ καὶ γλῶσσα, τὴν ἴδια θρησκεία, τὰ κοινὰ ἤθη καὶ ἔθιμα (παραδόσεις καὶ πολιτισμό). Τοῦτο ἔχει ὁρισθῆ ἤδη πρὶν ἀπὸ χιλιάδες χρόνια: «Τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι, ἤθεά τε ὁμότροπα» (Ἡρόδοτος). Μπορεῖ νὰ μὴν ἔχουμε πάντοτε Κράτος (δική μας δηλαδὴ Ἀρχή), ὅμως Ἔθνος καὶ Πατρίδα εἴχαμε ἀνέκαθεν. Θὰ ἀναδείξουμε μὲ τὸ παρὸν σημείωμα τὸ Ὁμόθρησκον, γιὰ νὰ καταδείξουμε στοὺς ἀμφισβητοῦντες τὴν συνέχεια τοῦ Ἔθνους μας, ὅτι καὶ ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ ζητήματος δὲν ἔχει ἀλλάξει τίποτε ἐπὶ τῆς οὐσίας στὴν Θρησκεία τῶν Ἑλλήνων ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Ἀρκεῖ μιὰ μικρὴ ὑποχώρησις ἔνθεν καὶ ἐκεῖθεν ἀπὸ ἀκρότητες καὶ στερεότυπα (δόγματα), ἀρκεῖ μία στοιχειώδης παραδοχή, ὥστε μποροῦμε νὰ φέρουμε φῶς καὶ ἐλπίδα πνευματικῆς ἀναγεννήσεως στὸν Ἑλληνισμό, ἀντὶ ἐχθρότητος, πνευματικοῦ διχασμοῦ (1) καὶ ἐν τέλει μαρασμοῦ, ποὺ λειτουργεῖ πρὸς ὄφελος τῆς PaxJudaica, τῆς NewWorldOrder (Νέας Παγκοσμίου Τάξεως ἤ Παγκοσμιοποιήσεως) ποὺ μᾶς ἐπιτίθεται μὲ ὅλα τὰ μέσα.

Συνέχεια →

Ποιός εἶναι ὁ Παρακείμενος τοῦ περιμένω;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ἀπορία ποὺ τὴν ἔχει ὁ φίλος μου ὁ Ἀναπτήρας…
Μένω, ἔμενον, μενῶ (θὰ μείνω), ἔμεινα, μεμένηκα, ἐμεμενήκειν. Συνεπῶς; περιμεμένηκα!!!
Σύνθεσις; Τήν ξεχάσαμε;

Συνέχεια →

Ἡ ἐπιστήμη τῆς συγχωρήσεως ἀπὸ τὸν Σωκράτη.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Διάλογος ανάμεσα στον Σωκράτη και τον Διόστρατο

– Σωκράτη, πες μου κάτι για την συγχώρεση.
– Όντως πρέπει κάτι να σου πω γι’ αυτήν, διότι στην πραγματικότητα εσύ δεν συγχώρεσες κανέναν ποτέ…
– Μα τι μου λες, Σωκράτη! Έχω συγχωρέσει πολλές φορές!
– Φαινομενικά… για να φανείς καλός στα δικά σου και των άλλων τα μάτια. Στην ουσία ούτε οι άλλοι συγχώρεσαν κανέναν, όχι μόνο εσύ, αν αυτό σου κάνει να νιώθεις καλλίτερα…
– Τόσο κακοί είμαστε όλοι Σωκράτη;
– Όχι, τόσο ανήξεροι όλοι σας είσαστε, Διόστρατε. Ουδείς εκών κακός. Κακός γίνεσαι από την άγνοιά σου.
Συνέχεια →

Ἄν… Καί γιατί ὄχι;

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἄσκησις ἐξωτερικῆς πολιτικής σημαίνει γνῶσις τοῦ  τί θέλουν οἱ ἄλλοι ἀπὸ ἐσένα καὶ τί ζητᾶς ἐσὺ ἀπ’ αὐτούς. Γιὰ παράδειγμα: γνωρίζεις ὅτι τὸ ΔΝΤ ζητᾶ νὰ σὲ ὑποδούλωσῃ ἀποκομίζοντας ὀφέλη ἀπὸ τὴν χώρα σου στά ὁποῖα δὲ θὰ ἔχῃς κανένα δικαίωμα. Ἡ ὁποία συνεργασία μὲ αὐτό, εἶναι καταστροφική.
Δὲν προχωρᾶς, ἐκτὸς ἂν εἶσαι προδότης. Συνέχεια →

«Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν».

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Ἔχετε δεῖ τήν συγκεκριμένη θεατρική παράστασι;
Ἀφορᾷ στὸ ἔργο τοῦ Jean-Paul Sartre ποὺ συεγράφη τὸ 1944 κι ἀναφέρεται σὲ τρεῖς νεκρούς, ποὺ εὑρίσκονται πλέον στὴν κόλασι.
Βέβαια αὐτὴ ἡ κόλασις δὲν ἔχει σίδερα, διαβόλους μὲ κέρατα καὶ καζάνια ποὺ βράζουν. Ἔχει μόνον ἕνα δωμάτιο, δίχως παράθυρα, καθρέπτες, χρώματα.
Τρεῖς, ἄς ποῦμε συνηθισμένοι, ἄνθρωποι, ποὺ ὅμως εἶναι τρεῖς παρανοϊκοὶ ἐγκληματίες.
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς πρόκειται γιὰ τὸν …κακό μας ἑαυτό, ποὺ ἐπιμελῶς κρύβουμε.

Συνέχεια →

Ὁ Ἕλλην προτιμᾶ τήν πείνα ἀπό τό ἔγκλημα;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Νομίζω ναί.
Γνωρίζω πολλούς, κάθε ἡμέρα καὶ περισσοτέρους συνανθρώπους μας, ποὺ προτιμοῦν νὰ βρεθοῦν πεινασμένοι κι ἄστεγοι, παρὰ νὰ ἐγκληματίσουν. Μάλιστα, προσφάτως, σὲ κάποιο …«πείραμά» μου, ὁ ἄνθρωπος ποὺ τοῦ ἐδόθῃ τὸ «δόλωμα», δὲν τὸ ἄγγιξε. Εἶναι βλέπετε αὐτὴ ἡ ῥημάδα ἡ ἀξιοπρέπεια, τὸ φιλότιμο, τὸ ἦθος, ποὺ ἐπισκιάζει κάθε ἄλλη ἐπιθυμία.

Συνέχεια →