Ἀπορία ποὺ τὴν ἔχει ὁ φίλος μου ὁ Ἀναπτήρας…
Μένω, ἔμενον, μενῶ (θὰ μείνω), ἔμεινα, μεμένηκα, ἐμεμενήκειν. Συνεπῶς; περιμεμένηκα!!!
Σύνθεσις; Τήν ξεχάσαμε;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπόψεις
Ἡ ἐπιστήμη τῆς συγχωρήσεως ἀπὸ τὸν Σωκράτη.
Διάλογος ανάμεσα στον Σωκράτη και τον Διόστρατο
– Σωκράτη, πες μου κάτι για την συγχώρεση.
– Όντως πρέπει κάτι να σου πω γι’ αυτήν, διότι στην πραγματικότητα εσύ δεν συγχώρεσες κανέναν ποτέ…
– Μα τι μου λες, Σωκράτη! Έχω συγχωρέσει πολλές φορές!
– Φαινομενικά… για να φανείς καλός στα δικά σου και των άλλων τα μάτια. Στην ουσία ούτε οι άλλοι συγχώρεσαν κανέναν, όχι μόνο εσύ, αν αυτό σου κάνει να νιώθεις καλλίτερα…
– Τόσο κακοί είμαστε όλοι Σωκράτη;
– Όχι, τόσο ανήξεροι όλοι σας είσαστε, Διόστρατε. Ουδείς εκών κακός. Κακός γίνεσαι από την άγνοιά σου.
Συνέχεια
Ἄν… Καί γιατί ὄχι;
Ἄσκησις ἐξωτερικῆς πολιτικής σημαίνει γνῶσις τοῦ τί θέλουν οἱ ἄλλοι ἀπὸ ἐσένα καὶ τί ζητᾶς ἐσὺ ἀπ’ αὐτούς. Γιὰ παράδειγμα: γνωρίζεις ὅτι τὸ ΔΝΤ ζητᾶ νὰ σὲ ὑποδούλωσῃ ἀποκομίζοντας ὀφέλη ἀπὸ τὴν χώρα σου στά ὁποῖα δὲ θὰ ἔχῃς κανένα δικαίωμα. Ἡ ὁποία συνεργασία μὲ αὐτό, εἶναι καταστροφική.
Δὲν προχωρᾶς, ἐκτὸς ἂν εἶσαι προδότης. Συνέχεια
«Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν».
Ἔχετε δεῖ τήν συγκεκριμένη θεατρική παράστασι;
Ἀφορᾷ στὸ ἔργο τοῦ Jean-Paul Sartre ποὺ συεγράφη τὸ 1944 κι ἀναφέρεται σὲ τρεῖς νεκρούς, ποὺ εὑρίσκονται πλέον στὴν κόλασι.
Βέβαια αὐτὴ ἡ κόλασις δὲν ἔχει σίδερα, διαβόλους μὲ κέρατα καὶ καζάνια ποὺ βράζουν. Ἔχει μόνον ἕνα δωμάτιο, δίχως παράθυρα, καθρέπτες, χρώματα.
Τρεῖς, ἄς ποῦμε συνηθισμένοι, ἄνθρωποι, ποὺ ὅμως εἶναι τρεῖς παρανοϊκοὶ ἐγκληματίες.
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς πρόκειται γιὰ τὸν …κακό μας ἑαυτό, ποὺ ἐπιμελῶς κρύβουμε.
Ὁ Ἕλλην προτιμᾶ τήν πείνα ἀπό τό ἔγκλημα;
Νομίζω ναί.
Γνωρίζω πολλούς, κάθε ἡμέρα καὶ περισσοτέρους συνανθρώπους μας, ποὺ προτιμοῦν νὰ βρεθοῦν πεινασμένοι κι ἄστεγοι, παρὰ νὰ ἐγκληματίσουν. Μάλιστα, προσφάτως, σὲ κάποιο …«πείραμά» μου, ὁ ἄνθρωπος ποὺ τοῦ ἐδόθῃ τὸ «δόλωμα», δὲν τὸ ἄγγιξε. Εἶναι βλέπετε αὐτὴ ἡ ῥημάδα ἡ ἀξιοπρέπεια, τὸ φιλότιμο, τὸ ἦθος, ποὺ ἐπισκιάζει κάθε ἄλλη ἐπιθυμία.
Ἄς κάνουμε ἀγάλματα σὲ ὅλους τοὺς πολιτικούς μας…
γιὰ τὴν προσφορά τους στὴν ἀνθρωπότητα…!!!!!!
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Τον τελευταίο καιρό έχω περάσει στο στάδιο της ένωσής μου με την φύση. Έχοντας κουραστεί από τα πολλά τα λόγια και τα πύρινα επαναστατικά γραπτά των διάφορων συναγωνιστών μου και των αντίπαλων βολεμένων φίλων μου, έβαλα σε δράση ένα σχέδιο το οποίο το είχα καλά κρυμμένο μέσα στα όνειρά μου.
Πρακτικά, αφού μου τελείωσαν οι δουλείες με τα ευρώπουλα και από την στιγμή που δεν ήμουν από αυτούς που έδωσα την ψήφο μου για μια θέση, ήρθα στο σημείο όπου ή έπρεπε να πάω στο εξωτερικό, ή να κάτσω εδώ και να παλέψω μαζί με κάτι λίγους τρελούς που πιστεύουν ακόμη στο μεγαλείο του ανθρώπου.