5 Μαρτίου 1943 …
Από τις 23 Φεβρουαρίου 1943 έχει δημοσιευθεί στην εφημερίδα «Γερμανικά Νέα», η διαταγή πολιτικής επιστράτευσης … τα Γερμανικά εργοστάσια και τα Ναζιστικά καταναγκαστικά έργα χρειάζονται σκλάβους και το φιρμάνι στάλθηκε στις υπόδουλες από τον Άξονα χώρες της Ευρώπης.
«Στείλτε μας τους νέους σας. Σαν άλλος Μίνωας ζητώ, εγώ, ο Αδόλφος Χίτλερ, τον Ανθό της Νεολαίας σας για σκλάβους της Γερμανικής Βιομηχανίας. Και μην ελπίζετε να σας σώσει κανείς … ο Θησέας έχει πεθάνει εδώ και αιώνες…», θα μπορούσε να γράφει ο κομπλεξικός Γότθος θαυμαστής του Ελληνικού Κάλλους, που μην έχοντας την Ψυχή για να την λούσει Αυτό στο Φως Του, θέλησε με το μαχαίρι να Το κατακτήσει… αιματοκυλώντας χώρες ολάκερες, γεννώντας Δίστομα και Καλάβρυτα στην Ευρώπη. Σαν άλλος Ξέρξης, να μαστιγώνει ο ηλίθιος τα νερά …. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπόψεις
Τώρα καταλαβαίνω πῶς αἰσθανόταν ὁ Ὀδυσσέας …
Τώρα καταλαβαίνω τὸ πῶς θὰ πρέπη νὰ αἰσθανόταν ὁ Ὀδυσσέας, ὅταν ἐπάτησε τὸ πόδι του στὴν Ἰθάκη, λίγο πρὶν νὰ ἐξοντώσῃ τοὺς μνηστῆρες: ὀργή, θυμό, πικρία, πόνο, χαρά, ἀνυπομονησία, ἀνακούφισι, προσδοκία, χαρά, λύπη, φόβο, ἄγχος, ἀποφασιστικότητα…
Κι ὅλα αὐτά…. μαζύ!!!
ώρα καταλαβαίνω το πως θα πρέπει να αισθάνονταν ο Οδυσσέας όταν πάτησε το πόδι του στην Ιθάκη, λίγο πριν εξοντώσει τους μνηστήρες: οργή, θυμό, πικρία, πόνο, χαρά, ανυπομονησία, ανακούφιση, προσδοκία, χαρά, λύπη, φόβο, άγχος, αποφασιστικότητα… Κι όλα αυτά… ΜΑΖΙ!!! Ένα συνοθύλευμα αντικρουόμενων Συνέχεια
«Τὰ κομματόσκυλα τραγουδοῦν ἀκόμη».
Χειροκροτώντας τον Γιώργο Παπανδρέου ή αλλιώς μια εξήγηση για το πώς πέρασαν τρία μνημόνια και θα περάσουν άλλα τόσα αν χρειαστεί…
Ἐλεύθεροι σκύλοι καὶ ἀδέσποτοι ἄνθρωποι.
Μάστιγα. Ἀλλὰ τὰ ζῶα εἶναι ἁπλῶς ἡ εἰκόνα αὐτοῦ ποὺ ἐμεῖς εἴμαστε.
Ξέρετε, δὲν πιστεύω πὼς εἶναι ἡ κρίσις ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον ἐγκαταλείπουν τὰ ζῶα τους στοὺς δρόμους..
Πρῶτα εἶναι ὁ φόβος, ποὺ τοὺς καταλαμβάνει, ἀλλὰ τὸ σημαντικότερον ὅλων εἶναι τὸ ὅ,τι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἤδη πρὸ πολλοῦ …νεκροί.
Τὸ μεγαλύτερον πρόβλημα εἶναι πὼς τὰ συναισθήματα, ἡ ἀνθρωπιά, ὁ λόγος ὑπάρξεώς μας σὲ αὐτὸν τὸν Συνέχεια
Νὰ πᾶς στὴν κόλαση, πατέρα τοῦ φοιτητοῦ ποὺ πέθανε…
Πέθαναν Θεέ μου. Ο διαλυμένος ψυχισμός και το φτωχό μου τσερβέλο δεν το αντέχουν. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ, δεν μπορώ να το αναλύσω. Δεν θέλω να το αναλύσω.
Σήμερα Χάρο έχουμε. Μαύρα όλα, σαν τη στάχτη που τα δηλητηρίασε, σαν τα σύννεφα που στοίχειωσαν τον ουρανό μας. Δυο λόγια μόνο και σωπαίνω.
Άλλα δυο παιδιά προστέθηκαν στην άθλια λίστα των παράπλευρων απωλειών του Μνημονίου. Εισέπνευσαν δηλητήριο στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να μην κρυώνουν. Είκοσι χρονών παλληκάρια ρε. Σαν τα κρύα τα νερά. Σαν τον Ψηλορείτη.
Ἐ, ἀφοὺ εἶσαι ..τί νά κάνουμε;;
Στο κείμενο αυτό, θα συμπεριλάβω τρία διαφορετικά ως προς την υπόθεσή τους θέματα, που όμως έχουν μια κοινή συνισταμένη.
Την Ελλάδα του σήμερα..Την Ελλάδα όπως την διαμόρφωσαν οι επιλογές των νεογραικών.
Διάβασα κάπου εχθές, ότι οι αφυπνισμένοι ή όσοι τέλος πάντων θεωρούν εαυτούς αφυπνισμένους, δεν πρέπει να λένε κάποιες φράσεις, μεταξύ των οποίων και την «είμαστε άξιοι της μοίρας μας» διότι την μοίρα μας την διαμορφώνουμε μόνοι μας.