Μάκαρι νὰ μποροῦσα νὰ πῷ, μάκαρι νὰ μποροῦσα νὰ ἰσχυρισθῷ πὼς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀγάπησα μὲ ἀγάπησαν καὶ ἐκεῖνοι, ἤ ὅτι εἶχαν τὶς ἴδιες ἀνάγκες μὲ ἐμένα ἤ ὅτι σκεπτόμασταν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο.
Πολλὲς φορὲς εὐχόμουν νὰ εἶχα κάτι περισσότερο ἤ νὰ ἔχῳ κάτι ποὺ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ μοῦ δώσῃ.
Ξέρω ὅτι σ΄ αὐτὸ τὸ συναίσθημα δὲν εἶμαι μόνη…
Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὸ ἔχουν βιώσει.
Πολλοὶ νοιώθουν θυμὸ ὅταν σκέπτονται πὼς ἔνοιωσαν μόνοι καὶ ἀμφισβήτησαν τὸν ἑαυτό τους, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐκτίμησι ποὺ ἔνοιωθαν γιὰ τὰ κοντινά τους πρόσωπα, ὅταν τὰ ἐχρειάσθησαν καὶ δὲν ἦταν ἐκεῖ.
Ἀλλὰ τώρα ξέρω πολὺ καλὰ ὅτι δὲν παίρνεις ἀπὸ τοὺς ἄλλους αὐτὸ ποὺ τοὺς δίνεις… Συνέχεια




