Κατὰ καιροὺς μέσα ἀπὸ τὸ ἱστολόγιό αὐτό, ἀλλὰ κι ἀπὸ ἀλλου, ἔχω καταθέσῃ καὶ τὶς ἐνστάσεις μου ἀλλὰ καὶ τὶς …εἰρωνίες μου γιὰ τὰ καμώματα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς συνολικῶς. Εἶτε σὰν ὁμάδος, εἶτε ὡς κόμματος, εἶτε ἀκόμη κι ὡς …ἀπελπισμένων.
Πάντα ὅμως, ἀπὸ ἀρχῆς ὑπάρξεως τῆς πρώτης ἀναρτήσεώς μου, σὲ ὅ,τι τοὺς ἀφοροῦσε, σημείωνα πὼς ναί, τέτοιοι ποὺ εἴμαστε τέτοια κόμματα χρειαζόμαστε.
Εἶτε αὐτὰ λέγονται Χρυσῆ Αὐγή, εἶτε λέγονται τΣΥΡΙΖΑ, εἶτε μΠατΣοΚ, εἶτε ΝουΔουΛάρα, εἶτε Οἰκολόγοι Πράσινα Ἄλογα, εἶτε ΚΚΕ, εἶτε Αν.Ελ. εἶτε ΔΗΜΑΡ, εἶτε τέλος πάντων ὅπως κι ἐὰν λέγονται.
Οὐδέποτε καλοπίστευα στὰ κόμματα, ἀπὸ νεαρᾶς ἡλικίας. Τὰ τελευταῖα χρόνια μάλιστα ὄχι μόνον δὲν πιστεύω, ἀλλὰ θεωρῶ ΑΝΑΓΚΗ τὸ νὰ φύγουμε ἀπὸ Συνέχεια →