Ἱστορικὲς ἀλλοιώσεις καὶ νεοταξίτικες κατευθύνσεις μέσα ἀπὸ τὸ «ELEUSIS 21»

Η ΔΑΕΙΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΗΣ «ELEUSIS 21»

Κραυγὴ ἀγωνίας καὶ δημόσια καταγγελία τοῦ Κέντρου Ἐλευσινιακῶν Μελετῶν «Δάειρα» γιὰ τὰ περιεχόμενα τοῦ Φακέλλου τῆς Ἐλευσῖνος Π.Π.Ε. 2021

Ἡ ἀνάδειξις τῆς Ἐλευσῖνος ὡς Πολιτιστικῆς Πρωτευούσης τῆς Εὐρώπης τὸ 2021 ἔφερε ἐν μέσῳ πολυεπιπέδου κρίσεως ἄνεμο αἰσιοδοξίας στοὺς κατοίκους γιὰ τὸ μέλλον τῆς πολυπάθου πόλεως καὶ σὲ ἐμᾶς προσδοκία γιὰ τὴν ἀνάδειξι ἐπὶ τέλους τοῦ σημαντικωτάτου πνευματικοῦ ῥόλου της στὸ ἑλληνικὸ καὶ παγκόσμιο γίγνεσθαι. Ἡ Ἐλευσὶς διαθέτει μιὰν μοναδικὴ οἰκουμενικὴ ταὐτότητα, τὴν ὁποίαν ἐκτιμοῦν οἱ ὅπου γῆς μορφωμένοι ἄνθρωποι, ἀναμένοντας καὶ πάλι τὴν ἐνεργὸ ἀρωγή της στὴν οἰκοδόμησι ὑγειοῦς καὶ ὀλβίου κοινωνίας τῶν Ἀνθρώπων «ἐπὶ Παιδείᾳ καὶ ἐπανορθώσει τοῦ Βίου». Ὁ τόπος μας εἶναι Ἱερὸς – ἡ ἱερότης οὐδέποτε χάνεται – καὶ ἡ ἀποστολή του ἦτο ἡ τέλεσις τῶν Μυστηρίων ἀπὸ προπάτορος Κελεοῦ ἕως Θεοδοσίου Α΄ (392 μ.Χ.) ὁ ὁποῖος ἀπηγόρευσε ταῦτα (…ὡς «νέα τάξις πραγμάτων» ποὺ ἔφερε τὸν Μεσαίωνα).

«Ὦ πάλαι ποτὲ Ἐλευσίς, ποίαις κιθάραις ἤ λύραις τό κοινόν πτῶμα τό κοινόν τῆς γῆς κατακλαύσεται»;

Ἡ Ἱερὰ Ἐλευσὶς ὅλες αὐτὲς τὶς χιλιετίες δὲν ἦταν ἄστυ, ὅπως ἡ Κόρινθος ἤ τὰ Μέγαρα, ἀλλὰ τέμενος, καὶ μάλιστα «ταυτὸν ἦν Συνέχεια →

Γκρεμιστὲς καὶ κτίστες ἔπιασαν δουλειά…

Κάθε φορὰ ποὺ κάτι θέλει ἡ φῦσις νὰ ἀποδομήσῃ, «ἐπιστρατεύονται» κάθε λογῆς ἀποδομητικοὶ παράγοντες καὶ ἐπιταχύνουν τὴν ἀποδόμησιν. Ἀπὸ σκουλήκια ἔως τρωκτικά. Ἀπὸ ὕαινες ἔως κάθε λογῆς ἁρπακτικά. Ἀπὸ κοράκια ἔως …κατσαρίδες.
Δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο μας κάτι ποὺ νὰ μὴν ἀποδομεῖται ἀπὸ τοὺς ἰδίους παράγοντες ποὺ τὸ ἐδημιούργησαν.
Κι ἔτσι, εἴτε ἄνθρωπος εἴτε ζῷα, εἴτε πλαστικὰ εἴτε χαρτιά, εἴτε «ἰδεολογικὲς ἐπαναστάσεις» εἴτε δικτατορίες, ἐμπεριέχουν ἐν τῇ γεννέσει τους ὅλα ἐκεῖνα τὰ συστατικὰ καὶ τὰ στοιχεῖα, μαζὺ καὶ τοὺς παράγοντες γιὰ νὰ ἐπιταχυνθοῦν, ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα τους, οἱ συνθῆκες ἀποδομήσεώς τους. Συνέχεια →

Γύφτικα σκεπάρνια

 

Πρωτογνώρισα τοὺς τσιγγάνους ὡς φοιτητὴς στὰ 80s, στὸ ταξείδι μὲ τὴν ἁμαξοστοιχία Ἀθῆνα-Θεσσαλονίκη· τότε ποὺ τὸ ταξείδι διαρκοῦσε ἀπὸ 8-17 ὦρες μέσα σὲ κουπὲ ὀκτὼ (8) ἀτόμων. Συνήθως ἔκανα θαυμάσιες γνωριμίες στὴν διάρκεια αὐτῆς τῆς πολυώρου ταλαιπωρίας, ἐκτὸς μιᾶς σκοτεινῆς καὶ θυελλώδους νύκτας, ποὺ ἡ βροχὴ ἔπεφτε καταρρακτωδῶς· τότε εἴχα τὴν ἀτυχία νὰ πέσω σὲ κουπὲ μὲ γύφτους, ἐνῶ δὲν μποροῦσα νὰ ἀλλάξω θέση: ἀπίστευτη βρώμα καὶ ἀνυπόφορη βαβούρα. Φίλος μου, κνίτης τότε ποὺ τοὺς δικαιολογοῦσε· σήμερα μένει σὲ μονοκατοικία ἔξω ἀπὸ τὴν Κόρινθο, ἔχουν, δέ, μπουκάρῃ οἱ γῦφτοι σπίτι του δύο (2-3) φορές, τὴν ὥρα ποὺ κοιμᾶται μὲ τὴν οἰκογένειά του — ἔχει πολλάκις ἀναθεωρήσῃ τὶς τότε ταξικὲς ἀναλύσεις του. Στὸν στρατὸ φυσικὰ ἔβγαιναν μαζικὰ Ι5· ἀνίκανοι νὰ ὑπηρετήσουν (δεν εἶχε νόημα ἄλλωστε ἡ θητεία τους). Συνέχεια →

Ὥρα νά ξεχάσουμε;

Ἤ μήπως ὥρα νά θυμηθοῦμε, νά μάθουμε, νά συνειδητοποιήσουμε τό τί ἀκριβῶς παρασκήνιο ἐστήθη πίσω ἀπό τήν αἱματοβαμμένη ἱστορία μας;
Διότι τὴν ἱστορία μας τὴν ἀγνοοῦμε καί, δυστυχῶς μας, κινδυνεύουμε συντόμως νὰ τὴν ξαναζήσουμε.
Μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται… Συνέχεια →

Φαβελοποίησις Ἱερᾶς Ἐλευσίνος μέσα ἀπὸ τὴν «πολιτιστικὴ πρωτεύουσα»!!!

«Περὶ τῆς Ἡροδότου κακοηθείας» συνέγραψε ἔργο ὁ Πλούταρχος ψέγοντάς τον ὡς φιλοβάρβαρο καὶ στηλιτεύοντας ὅσα ψευδῆ στοιχεῖα μᾶς ἀνέγραψε στὸ ἔργο του «Ἱστορίαι», ἀλλὰ καὶ ὅσα σπουδαῖα ἀποσιώπησε. «Δέχεται δὲ διήγησις ἱστορικὴ κακοήθεια, ἄν χρήμασι φάσκῃ μὴ δι’ ἀρετῆς κατειργᾶσθαι τὴν πρᾶξιν… τὰ μὲν χρηστὰ μὴ γρᾶψαι τὰ δ’ αἰσχρὰ μὴ παραλιπεῖν».
Συνέχεια →

Διαιωνίζοντας τὸ μῖσος μέσα ἀπὸ τὶς ἑορτὲς τῶν ἀριστερῶν

Οἱ ἑορτὲς τῶν ἀριστερῶν δὲν εἶναι ἑορτὲς μίσους!!!

Διοργανώνουν ἑορτὲς γιὰ τὸν μακελάρη τῆς Πελοποννήσου καπετᾶν Περδίκα καὶ δηλώνουν: 

«θὰ βγοῦμε νικητὲς καὶ ἂς εἶναι οἱ θυσίες μας βαρειές…».

Ἡ αἱματηρὴ πορεία τοῦ ἐν λόγῳ ἀντάρτου τοῦ ΕΛΑΣ καὶ τοῦ λεγομένου ΔΣΕ, εἶναι γραμμένη σὲ μίαν σειρὰ φιλικῶν του κειμένων, τὰ ὁποῖα εἶναι τόσο ἀντικειμενικὰ καὶ πλήρη, ὥστε νὰ μὴν ἀναφέρονται διόλου στὴν συμμετοχή του στὶς σφαγὲς τοῦ Μελιγαλᾶ, τῶν Γαργαλιάνων καὶ τῆς Πύλου, ἢ στὰ Δεκεμβριανὰ τῶν Ἀθηνῶν.
Εἶναι σὰν νὰ ἐξηφανίσθη μετὰ τὴν σφαγὴ τοῦ λοχαγοῦ Θανάση Οἰκονομοπούλου, τὸ καλοκαίρι τοῦ 1943 στὸ Γαρδίκι γιὰ ἀντεκδίκηση, μέχρι τὴν ἀνοίξη τοῦ 1945, ποὺ φυγοδικοῦσε στὸ Μαίναλο, ἐπικηρυγμένος γιὰ 25 ἑκατομμύρια δραχμές.
Συνέχεια →