Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὰ ποὺ παρουσιάζουμε λίγο παρακάτω, εἶναι πολλὰ ἀκόμη, πάρα πάρα πολλά, ποὺ κατὰ καιροὺς ἔρχονται στὸ φῶς τῆς δημοσιότητος.
Αὐτὰ τὰ ἐμβόλια γιὰ παράδειγμα, ἤ ἡ κόλλα τοῦ κρέατος, εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ στοιχεῖα ποὺ τρῶμε καὶ δὲν γνωρίζουμε πὼς τρῶμε. Κι ὁπωσδήποτε ὄχι μόνον δὲν μᾶς προσφέρουν κάτι ἀλλὰ μᾶς καταστρέφουν καὶ τὴν ὑγεία. Τὴν ὁποίαν ὑγεία… Ὅπως μᾶς τὴν ἔχουν καταντήσῃ… Μόνον ὑγεία δὲν εἶναι πλέον.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἔρευνες
Ἡ πανθρησκεία μαγειρεύτηκε στὴν Ἀστανᾶ.
Τὸ σύμβολον τῆς Ἀστανᾶ εἶναι αὐτό:
Γιατὶ καὶ πῶς, οὐδόλως μὲ ἐνδιαφέρει… Πάντως αὐτὸ εἶναι….
Ἐκεῖ λοιπόν, στὴν Ἀστανᾶ, ἔχουν ἐδῶ καὶ καιρὸ ἀρχίσῃ νὰ διοργανώνονται συνέδρια, συνεστιάσεις, συμβούλια…
Ὄχι κάτι οὐσιαστικό… Ἀλλὰ νά… ἔτσι, γιὰ νὰ μᾶς …«ἐνημερώνουν». Διότι τὸ ἔχουμε πῇ πολλὲς φορές… Δὲν κάνουν κάτι δίχως νὰ μᾶς ἔχουν ἐνημερώσῃ. Ἁπλῶς ἐμεῖς ἤ ἀδιαφοροῦμε ἤ δὲν λαμβάνουμε στὰ πολὺ σοβαρὰ τὶς προειδοποιήσεις τους….
Στὴν Ἀστανᾶ λοιπὸν συμβαίνουν πολλά. Ἔτσι… Γιὰ τὰ μάτια…
Συνέχεια
Γραφένιον, τὸ ἀνθεκτικότερον ὑλικόν!
Κι ὅμως…
Ὑπάρχουν κάποια ὑλικὰ γύρω μας ποὺ οὔτε τὰ φανταζόμαστε… Ὑλικὰ ποὺ μὲ αὐτὰ μποροῦμε νὰ φτιάξουμε τὸν κόσμο μας ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι τὸ γραφένιο…
Ἀπό ποῦ κρατᾶ ἡ …σκούφια του;
Νά μαντέψουμε; Ἄνθραξ κι αὐτό…
Συνέχεια
Ποιός τόν ξέρει αὐτόν τόν Ἕλληνα;
Γιὰ τὸν Δημήτρη Κοῤῥὲ γνωρίζουν ἐλάχιστοι Ἕλληνες. Συνήθως μόνον αὐτοὶ ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ μηχανὲς κι αὐτοκίνητα.
Σαφῶς ὅμως ὅλοι γνωρίζουν τὸν Σάκη, τὸν Μάκη, τὸν Λάκη, τὸν Παπαράκη, τὸν Μαλακομπουκωματάκη, τὸν Τιποτενάκη…
Βλέπετε, ὁ Κοῤῥὲς δὲν προκαλεῖ τὸν κόσμο νὰ πιῇ σαμπάνια σττὸ ἄκουσμα τῶν «ἀσμάτων» του μέσα σὲ γοβάκια…
Οὔτε ξεβρακώνει ἐπάνω (ἤ καὶ κάτω) στὰ τραπέζια ζωηρούτσικα κοριτσάκια…
Οὔτε μοιράζει δεξιὰ κι ἀριστερὰ ὑποσχέσεις μὲ «θά… θά… θά…» ἤ «λεφτὰ ὑπάρχουν» καὶ «ψηφίστε με γιὰ νὰ σᾶς σώσω…»…
Σεμνά, διακριτικά, μεθοδικὰ παραμένει μέσα στὰ πλαίσια τοῦ ἐρευνητοῦ, τοῦ μελετητοῦ, τοῦ ἐπιστήμονα…
Ψιλὰ γράμματα… Κι ὄχι μόνον.
Νεκρὸ ἐξ αἰτίας μας!
Ξέρετε τί εἶναι αὐτό:
Ξέρετε; Μπορεῖτε νά διανοηθεῖτε;
Ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας πώς ἐμεῖς τό σκοτώσαμε μέ τήν ἀδιαφορία μας καί τήν ἀνεξέλεγκτη «ἀνάπτυξίν» μας;
Ὄχι βέβαια…
Σιγὰ μὴν τάϊσα ἐγὼ τὰ Ἄλμπατρος καὶ τὰ λοιπὰ θαλασσοπούλια!
Σιγὰ μὴν σκέφθηκα πὼς ὁ ἀναπτήρας ποὺ μοῦ ἔπεσε θὰ κατέληγε στὸ στομάχι τους!
Σιγὰ μὴν μὲ ἀπησχόλησε πὼς τὸ καπάκι τοῦ ἀναψυκτικοῦ ποὺ μόλις πέταξα, θὰ ἔφθανε νὰ σκοτώσῃ ἕνα θρασύτατο παλιόπουλο! Συνέχεια
Τοῦ «ἐπαναστάτου» ὁ μισανθρωπισμός.
Ὅταν πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων εἴχαμε δῇ τὴν δραπέτευσι τῶν Ἀλβανῶν ἀπὸ τὶς φυλακὲς Τρικάλων, πολλοὶ ἦταν αὐτοὶ ποὺ χάρηκαν.
Δὲν χάρηκαν βέβαια γιὰ τὸ ὅ,τι ἀπελευθερώθηκαν συνάνθρωποί τους ἀλλὰ διότι ὅπλα ἐλεύθερα κυκλοφοροῦσαν μέσα στὴν κοινωνία μας.
Καὶ καλά, θὰ μποροῦσα ἔως ἑνὸς σημείου, νὰ δεκτῶ πὼς ἔχουν κάποια δίκαια, ἐὰν ἀναλογιστῶ πὼς γιὰ κάποιους ἡ ἐξουσία εἶναι δική τους ὑπόθεσις καὶ πρέπει νὰ φροντίσουν, πρὸ κειμένου νὰ τὴν ἀναλάβουν, μὲ κάθε μέσον. Ἐπίσης θὰ μποροῦσα νὰ δεκτῶ, πάλιν χάριν τοῦ διαλόγου, πὼς θεωρῶντας αὐτὸ τὸ καθεστῶς ὥς τυῤῥανικό, ἄρα καὶ ὑποψήφιον πρὸς ἀνατροπή, ἀπαιτεῖται κάθε μορφῆς ἀντιστάσεως, ἰδίως ἔνοπλος.
Ἔως ἐδῶ, κατὰ περίεργον τρόπο, συμφωνοῦν ἀπὸ ἄκρα ἀριστερὰ ἔως κι ἄκρα δεξιά.
Ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα ὅμως ἀρχίζουν οἱ διαφοροποιήσεις.