Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἄρθρον
Στὴν Πολυνησία μιλοῦν Ἑλληνικά!
θυμήθηκα κάτι πῦλες, περίεργες καὶ …ξεκάρφωτες!
Πρὸ δύο ἐτῶν ἔλαβα ἕνα μήνυμα μὲ αὐτὴν τὴν φωτογραφία, ποὺ τώρα ἐνετόπισα ἐδῶ.
Μία πύλη, ποὺ ἔχει σχῆμα Π!!!
Σωστά;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἔρευνες
Ἐκεῖ ποὺ μᾶς χρωστοῦσαν μᾶς παίρνουν καὶ τὸ βόδι.
Ἐκεῖ ποὺ μᾶς χρωστοῦσαν…
Μᾶλλον ὑπερβολικὴ κάπως ἡ ἔκφρασίς μου, ἀλλὰ ἔχει μίαν λογική….
Θὰ σᾶς τὸ ἐξηγήσω…
Ὁ mister Sorras ἀπεφάσισε νὰ προσφέρῃ τὴν ἀμέριστη βοήθειά του στὴν Ἑλλάδα ΜΑΣ. (Αὐτὸ τὸ «ΜΑΣ» τὸ τονίζω, διότι αὐτὴ ἡ ῥημάδα ἡ Ἑλλάδα εἶναι δικαίωμα, ἰδιοκτησία καὶ ὑποχρέωσις ΟΛΩΝ ΜΑΣ!!!)
Πάει καλῶς ἔως ἐδῶ…
Συνέχεια
Ἦταν ἕνας γάιδαρος, μὲ μεγάλα αὐτιά…
«Τὸ παχνὶ δὲν τοῦ ἄρεσε
καὶ ἤθελε ἀρχοντιά…»
Ἦταν λοιπὸν ἕνας γάιδαρος. Ἄς ποῦμε αὐτός: 
φωτογραφία
Ὁ γάιδαρος, ὅπως ἴσως θὰ γνωρίζουμε, ἔχει κάποιες δυνατότητες ποὺ ἄλλα ζῶα δὲν ἔχουν.
Μπορεῖ νὰ κουβαλᾶ ἀγόγγυστα μεγάλα βάρη. Πολὺ μεγάλα!
Συνεπῶς, ἐὰν δὲν εἴχαμε τὰ φορτηγά, τὰ αὐτοκίνητα καὶ τὰ λοιπὰ μέσα μεταφορᾶς, τὰ συμπαθέστατα γαϊδουράκια θὰ ἦταν Συνέχεια
Ἀλήθειες καὶ ψέμματα γιὰ τοὺς νεκροὺς τοῦ Πολυτεχνείου.
Ἔχω τὴν μεγάλη τύχη νὰ ἔχω φίλο ἄνθρωπο ποὺ διαβιοῦσε ἔναντι τοῦ Πολυτεχνείου γιὰ πολλὰ χρόνια.
Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος, τοῦ ὁποίου τὰ στοιχεῖα εἶναι πάντα διαθέσιμα, ἐκτὸς τῶν ἄλλων εἶχε κι ἕναν πατέρα, ἀγωνιστὴ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως, τρόφιμο τῆς Μακρονήσου, δεδηλωμένο ἀριστερὸ γιὰ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ζωῆς του.
Οἱ πληροφορίες ποὺ ἔχω καταθέσει κατὰ καιρούς, κι ἀφοροῦν στὸ Πολυτεχνεῖο, προέρχονται κυρίως ἀπὸ αὐτόν.
Αὐτόπτης μάρτυρας σὲ ὅλα τὰ γεγονότα, μελετητής, ἐρευνητὴς καὶ διόλου εὐκολόπιστος στὰ ὅσα τὰ διάφορα παπαγαλάκια τῆς μεταπολιτεύσεως ἰσχυρίστηκαν.
Πιστεύω λοιπὸν περισσότερο ἀπὸ ὅλους αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἐτύγχανε νὰ εἶναι ἐκεῖ καὶ νὰ γνωρίζῃ τὰ γεγονότα ἀπὸ πρῶτο χέρι.
Σώζοντας μόνος μου τὸ ἑαυτόν μου, μοῦ ἔρχεται φθηνότερα!
«ΝΗΦΕ ΚΑΙ ΜΕΜΝΗΣΟ ΑΠΙΣΤΕΙΝ»
Σήμερα διάβασα ένα ποστάρισμα για την END στο Blog της Φιλονόης που με άφησε άναυδο όχι μόνο με το περιεχόμενό του αλλά και με την φαγωμάρα που υπήρχε μέσα στους αναγνώστες που συνομιλούσαν. Με έκανε να θυμηθώ τον φίλο μου τον Επίχαρμο που είπε εκείνο το υπέροχο: «Νήφε και μέμνησο απιστείν». Δηλαδή, να παραμένεις νηφάλιος και να θυμάσαι να δυσπιστείς. Μου θύμισε και το πιο αγαπημένο μου μέρος από κείνη την κατάπτυστη ιστορία των Εβραίων, τον άπιστο Θωμά της Καινής διαθήκης, ο οποίος παρ’ όλο που είχε ολόκληρο…. θεό μπροστά στα μάτια του και έζησε μαζί του τόσο καιρό, είδε τόσα θαύματα, είδε…. της παναγίας τα μάτια που λέμε, δεν τον πίστευε και ζητούσε αποδείξεις. 
Μά ποιός στά κομμάτια εἶπε πρῶτος τό «τά πάντα ῥεῖ»;
Διότι οὔτε ὁ Ἡράκλειτος τὸ εἶπε ἀλλὰ οὔτε κι ὁ Πλάτων, μέσῳ Κρατύλου, ποὺ μᾶς τὸ μεταφέρει.
Αὐτὸ ποὺ διαβάζουμε στὸν Κρατύλο εἶναι τὸ ἐξῇς: