Ἄς μᾶς ποῦν οἱ ἄλλοι «πολιτισμοί» τὶ μαθήματα ἐπενόησαν…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
Οἱ …«Καρυάτιδες» ΔΕΝ εἶναι Καρυάτιδες;;;
Οι… «Καρυάτιδες» δεν είναι Καρυάτιδες…
Είναι μαινάδες του Διονύσου…
Ο «τάφος» δεν είναι τάφος…
Κατασκευάσθηκε για να είναι θρακικός ναός του Διονύσου και μέγα ορφικό κέντρο…

Ακόμα και η καθαρά μακεδονική ιστορία, έχει στην προ-Φιλίππου εποχή της, τουλάχιστον δυο αιώνες λαμπρής ιστορίας, η οποία δεν φαίνεται ν’ απασχολεί κανέναν… Και πρωτίστως το υπουργείο Παιδείας…
Εάν κάποιος είχε ασχοληθεί μ’ αυτήν, τότε θα αποκαλύπτονταν κι άλλες ιστορικές παράμετροι, οι οποίες θα αναδείκνυαν κι άλλους ελληνικούς πολιτισμούς, οι οποίοι θα ήταν ικανοί, ή/και ικανότεροι, στην κατασκευή μνημείων, ομοίων με αυτόν του λόφου Καστά!
Ἡ πρώτη μπάλα ποδοσφαίρου!
Ἡ πρώτη μπάλα ποδοσφαίρου!
Εὑρέθηε σὲ ἀνασκαφὲς στὴν Σαμοθράκη!
Μιὰ μπάλα ποδοσφαίρου, μὲ σχεδὸν ἴδιες διαστάσεις μὲ τὶς σημερινὲς μπάλες, εὑρέθη σὲ ἀρχαιολογικὴ ἀνασκαφὴ στὴν Σαμοθράκη. Συνέχεια
Ἡ Βυζαντινὴ Ξάνθεια-Ξάνθη
Η πόλη μνημονεύεται, για πρώτη φορά, στα πεπραγμένα της συνόδου τού 879, πού συγκροτήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου αναφέρεται ο επίσκοπος της Ξάνθειας Γεώργιος. Την εποχή αυτή αποτελούσε μικρό αστικό οικισμό και η προαγωγή της σε επισκοπή πού έγινε στον 8ο-9ο αι., απόβλεπε στην κοινωνική ενίσχυσή της.
Η επισκοπή της Ξάνθειας, πού μνημονεύεται στη «Διατύπωση» του Λέοντος ΣΤ’ (10ος αι.) σαν υποτελής στη μητρόπολη Τραϊανουπόλεως, προήχθηκε σε αρχιεπισκοπή στην εποχή τού Ανδρονίκου Β’ (1282- 1328) και σε μητρόπολη στη διάρκεια τού εμφυλίου πολέμου του Ανδρονίκου Β’ και τού Ανδρονίκου Γ’ (1328- 1341).
Συνέχεια
Ὁ ἐπιστημονικὸς ὀργασμὸς τῶν Εὐρωπαίων «περιηγητῶν».
Ἒκπληξις διακατεῖχε τὸ σύνολο τῆς εὐρωπαϊκῆς ἐπιστημονικῆς κοινότητος λόγῳ τῶν ἀρχαίων χειρογράφων ποὺ φυλάσσονταν στὶς μονὲς. Οἱ «ἀρχαιόφιλοι περιηγητὲς» μετὰ ἀπὸ τὶς ἐπισκέψεις τους στὶς μονές, ἐπέστρεφαν στὶς χῶρες τους μὲ «νέες ἀνακαλύψεις» ποὺ πολλὲς φορὲς ἐμφάνιζαν ὡς δικές τους, καταστρέφοντας τὰ ἀρχαῖα τεκμήρια ποὺ πιστοποιοῦσαν τὴν ἀνικανότητά τους… Συνέχεια
Ἡ τελευταία δημηγορία τοῦ Παλαιολόγου, τὸ βράδυ τῆς 28ης Μαΐου 1453
«Ο βασιλεύς διά λέξων ευγλώττων, ας αναγράφει και ο αρχιεπίσκοπος Λεονάρδος, υπέμνησε πρώτον τους ακροατάς ότι άριστα εγίνωσκον πάντες, ότι είχεν επιστή η εσχάτη ώρα, ότι ο άγριος πολέμιος της υπάρξεως αυτών και της πίστεως ο από μακρού ήδη πολιορκών την βασιλεύουσαν, νομίζων ότι είναι κύριος αυτής, παρεσκευάζετο να καταφέρεη κατ’αυτής μετά τινας στιγμάς τα τελευταία πλήγματα, ίνα ει δυνατόν, ως όφις τον ιόν εκχύση και ως λέων ανήμερος καταπίη ημάς. Διά τούτο λέγω και παρακαλώ υμάς ίνα στήτε ανδρείως και μετά γεννίας ψυχήςμ ως πάντοτε έως του νύν εποιήσατε, κατά των εχθρών της πίστεως ημών.
Παραδίδω δε εις υμάς την εκλαμπροτάτη και περίφημον ταύτην πόλιν και πατρίδα ημών και βασιλεύουσαν των πόλεων. Καλώς λοιπόν γινώσκετε, αδελφοί, ότι διά τέσσερα τινα οφείλωμεν κοινώς πάντες να προτιμήσωμεν τον θάνατον μάλλον ή την ζωήν, πρώτον μεν υπέρ της πίστεως ημών και ευσεβείας, δεύτερον δε υπέρ της πατρίδος, τρίτον δε υπέρ του βασιλέως ως χριστού του Κυρίου και τέταρτον υπέρ συγγενών και φίλων. Συνέχεια

