Χαμένες καὶ θλιβερὲς φιγοῦρες

«ΟΡΦΑΝΑ» ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ

Τὰ νομίσματα ποὺ ἀναπαριστοῦν κάτι ποὺ δὲν εὑρέθη ἀκόμη, τὰ ὀνομάζω ἐγὼ «Ὀρφανά». Ἑκατοντάδες ὁμοειδῆ τέτοια νομίσματα, ἔνδειξις ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ κάτι πολὺ μεγάλο, κυκλοφοροῦσαν ἀναζητῶντας «πατρότητα». Τὴν βρῆκαν στὸ μνημεῖον τῆς Ἀμφιπόλεως, ξέρετε, αὐτὸ ποὺ προσπαθοῦν, μὲ νύχια καὶ δόντια, νὰ ἐξαφανίσουν ἀπὸ προσώπου γῆς. Συνέχεια

Διδασκάλισσες στὸν βωμὸ τοῦ πατριωτικοῦ καθήκοντος

Διδασκάλλισσες τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος, σφαγμένες ἀπὸ Βουλγάρους κομιτατζῆδες, θαμμένες στὸ νεκροταφεῖο τῆς Θεσσαλονίκης.
Κι αὐτὸ γιὰ νὰ μὴν διδάξουν τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα στὰ παιδιά μας!

Βελήκα Τράικου:

Ἀγγελικὴ Φιλιππίδου.

Αἰκατερίνη Χατζηγεωργίου: Συνέχεια

Σκόρπιες (ἱστορικές) σκέψεις γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Σμύρνης

 Πολλοὶ ἔχουν γράψῃ για τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή…

Ἄλλοι ἔγραψαν καθαρὰ ἱστορικά-τεχνοκρατικά, ἄλλοι μὲ γλαφυρὸ τρόπο καὶ ἄλλοι ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴν ἰδεοπολιτική τους τοποθέτηση.

Κάποιοι, ὅπως οἱ ἑλληνόφωνοι Κομμουνιστές, παρεδέχθησαν ὅτι χάρηκαν (!!!) μὲ τὴν Ἧττα τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ, διότι ἀπεχθάνοντο τὴν ἰδέα τῆς δημιουργίας μιᾶς Μεγάλης καὶ Κραταιᾶς Ἑλλάδος – ἴσως ἐπειδὴ κάτι τέτοιο θὰ ἦταν ἡ ταφόπλακα στὰ ὁράματά τους γιὰ ἀνεξάρτητο Μακεδονία (τῶν Σλαύων) καὶ Θρᾴκη (τῶν Τούρκων)…
Ἀλλὰ εἴπαμε: ἁπλᾶ «ἑλληνόφωνοι»!!!
Συνέχεια

Λίγες σταγόνες ἱστορίας γιὰ τοὺς κυβερνῶντες μας

Ὁ Θεόδωρος Σκυλακάκης ὑπῆρξε ὑπουργὸς ἐσωτερικῶν στὴν πρώτη κυβέρνηση Μεταξᾶ.
Εἶχε δὲ ὡς ὑφυπουργὸ τὸν Ἀλέξανδρο Παπαχελᾶ.
Ἀμφότεροι ὑπῆρξαν πολιτικοὶ φίλοι τοῦ Σοφοκλέους Βενιζέλου καὶ τοῦ Ἀριστομένους Μητσοτάκη. Συνέχεια

Βουλγαρικὲς κτηνωδίες (καί) κατὰ γυναικῶν

Φωτογραφία ὅπου ἐμφανίζει τὴν δολοφονημένη δασκάλα Βελήκα Τράϊκου τὸν Αὔγουστο τοῦ 1904 στὸν Πεντάλοφο Θεσσαλονίκης, φωτογραφημένη στὸ φέρετρό της μὲ ἀνοικτὲς τὶς πληγὲς ἀπὸ τοὺς λογχισμούς, ποὺ τῆς ἐπέφεραν, μὲ ἀπάνθρωπο βιαιότητα, οἱ Βούλγαροι Κομιτατζῆδες.

Συνέχεια

Γερμανικὴ πολιτικὴ ὀρθότης

Οἱ Γερμανοὶ ὑπῆρξαν οἱ καλλίτεροι κομμουνιστὲς καί, βεβαίως, μὲ τὴν ἰδίαν λογική, οἱ καλλίτεροι ἐθνικοσοσιαλιστές.

Ἡ ἐλεγχομένη πληροφόρησις στὴν Γερμανία καὶ ἡ ἀν-ἐλευθερία τοῦ λόγου, θὰ ἔπρεπε κανονικὰ νὰ ἀποτελῇ θέμα συζητήσεως στὴν Εὐρώπη (καὶ στὸν κόσμο), ἀνάλογο μὲ τὴν συζήτηση ποὺ γίνεται σήμερα γιὰ τὴν Τουρκία καὶ τὴν Ῥωσσία.
Συνέχεια