Μὰ μπορῶ νὰ ξεχωρίζῳ τὸ Ἑλληνικὸ ἀπὸ τὸ μὴ Ἑλληνικό…

Ὅταν ἀνέβηκε τὸ ἔργο «ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ» τοῦ Ἀριστοφάνη, στὸ θέατρο τοῦ Ἡρῴδου τοῦ Ἀττικοῦ, σὲ σκηνοθεσία Λίνου Καρζῆ, τὸ 1951, ὁ Καραγάτσης ἔγραψε μία κριτική, στὴν ὁποία μεταξὺ ἄλλων εἶπε: Συνέχεια

Τὸ ὄραμα τοῦ ὑπουργείου οἰκονομικῶν.

Ὁ ὑπάλληλος τῶν ἀγορῶν στουρνάρας (μὲ μικρὸ σίγμα) ἔχει κυριολεκτικὰ ξεφύγει στὸ ὄραμά του…

Εἶναι αὐτὸ ποὺ λέει ἡ παροιμία «βασιλικότερος τοῦ βασιλέως»… Συνέχεια

Ἄοπλοι και γυναικόπεδα οἱ ἐχθροὶ τῶν ἀγορῶν!

Ἡ προσπάθεια δημιουργίας κλίματος τρομοκρατίας εἶναι ὁ στόχος… Ὁ παγκόσμιος στόχος!
Ὄχι οἱ πληθυσμοί. Ὄχι ἀκόμη τοὐλάχιστον.
Ὁ ἀποπληθυσμός, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μέσα ἀπὸ τὶς ἐπιχειρήσεις τρομοκρατίας, εἶναι τὸ …ὠφέλιμον, μὰ τὸ τερπνὸν  παραμένει ἡ τρομοκρατία.
Νὰ μὴν τολμᾷ κάποιος νὰ σηκώνῃ κεφάλι. Νὰ μὴν τολμ νὰ ἀναπνεύσῃ… Νὰ μὴν τολμᾷ νὰ σκεφθῇ…
Νὰ εἶναι ΟΛΟΙ ἀκινητοποιημένοι ἀπὸ τὸν φόβο…
Μετέχοντες κι ἀμέτοχοι…
Ἔνοχοι κι ἀθῶοι…. Συνέχεια

Σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη ξυπνοῦν…

Παντοῦ στὴν Εὐρώπη ξεκινάει ἡ ἀφύπνιση…
Ἡ ὑστερία τῶν μετανεωτερικῶν τροτσκιστικῶν ἰδεολογιῶν, που ἀναπτύχθηκαν στὴν πλαδαρὴ ΔΥΣΗ, λαμβάνει τέλος…

Στὴν Ἑλλαδίτσα, προτεκτοράτο τῆς παγκοσμίας διακυβέρνησης, τῶν οἴκων καὶ τῶν τραπεζῶν χαμπάρι δὲν ἔχει πάρει ὁ λαουτζίκος (κατὰ Πρετεντέρη)

…Τὸ ἰδεολογικὸ διακύβευμα παραμένει ἀστικὴ κοσμοπολίτικη  δεξιά-ἀκροδεξιὰ vs κομμουνιστική-κοσμοπολίτικη ἀριστερά…. Συνέχεια

Βγᾶλε ἀπὸ μέσα σου τὸ κτῆνος.

Τσετσένος μουσουλμάνος ὁπλοφόρος ἐπιδεικνύει τὰ τρόπαιά του, τὰ ὁποῖα ἔχει ἀφαιρέσει ἀπὸ νεκρὸ Ῥῶσσο στρατιώτη, κατὰ τὸν πρῶτο πόλεμο τῆς Τσετσενίας….
Τὰ ἀνθρωπόμορφα αὐτὰ ΑΠΟΒΡΑΣΜΑΤΑ ὑπὸ τὶς ἰαχὲς «ΑΛΛΑΧΟΥ ΑΚΜΠΑΡ» συνεχίζουν τὸ ἔργο τους σήμερα στὴν Συρία,  σκοτώνοντας, στραυρώνοντας, ἀποκεφαλίζοντας κάθε ἄοπλο καὶ ἀνήμπορο ἀνθρωπο ποὺ θὰ εὑρεθεῖ μπροστά τους, ὑποστηριζόμενοι πάντα ἠθικὰ καὶ ὑλικὰ ἀπὸ τὶς κυβερνήσεις τῶν ΗΠΑ, τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας, τοῦ Κατᾶρ, τῆς Τουρκίας…. Συνέχεια

Τὸ αὔριο εἶναι μία ψευδαίσθησις.

Ἔνας Ἰάπων πολεμιστὴς αἰχμαλωτίσθη ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ἐφυλακίσθη.

Ἐκείνη τὴν νύκτα, δὲν μποροῦσε νὰ κοιμηθῇ, φοβούμενος ὅτι τὴν ἑπομένη ἡμέρα θὰ τὸν ἀνακρίνουν, θὰ τὸν βασανίσουν καὶ τελικὰ θὰ τὸν ἐκτελέσουν.

Ἐκείνη ὅμως, τὴν στιγμὴ ἐνεθυμήθη τὰ λόγια τοῦ δασκάλου του στὸ Ζέν: Συνέχεια