Ἡ ἐπίγνωσις τοῦ ποιὸς εἶμαι, τὸ ΓΝΩΘΙΣΕΑΥΤΟΝ οὐσιαστικῶς τῶν παππούδων μας, εἶναι μία μεγάλη διαδρομή, κατὰ τὴν ὁποίαν ὀ Ἄνθρωπος διαρκῶς μαθαίνει…
Μὰ ὄταν κάποιος μπαίνῃ σὲ αὐτὴν τὴν πορεία, τότε σιγὰ σιγά, ἀλλὰ σταθερά, ἀρχίζει νὰ ἀποκτᾷ ἐπίγνωσιν τοῦ ποιὸς εἶναι, σὲ ὅλες του τὶς ἐκφράσεις.
Αὐτὴ ἡ κατάστασις ἀρχίζει καὶ δίδει στὸ ἄτομο τὴν ἱκανότητα νὰ ἀναγνωρίζῃ τὰ καλά του καὶ νὰ «σκαλίζῃ» τὰ κακά του, πρὸ κειμένου νὰ τὰ ἐλέγξῃ καὶ νὰ τὰ ἐξαλείψῃ.
Τέτοιοι Ἄνθρωποι εἶναι ἐλάχιστοι γύρω μας καὶ συνήθως «ἐκπέμπουν» ἕναν ἀέρα αὐτοπεποιθήσεως, ποὺ βασίζεται στὴν αὐτογνωσία. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτογνωσία
Οἰ ἄλλοι ἀναγνωρίζουν σὲ ἐμᾶς αὐτὰ ποὺ κι ἐμεῖς ἀναγνωρίζουμε σὲ …ἐμᾶς!!!
Ἐὰν ἐγὼ σέβομαι, ἐκτιμῷ, τιμῷ, ἀγαπῷ τὸν ἑαυτόν μου, αὐτὸ «ἀκτινοβολεῖται» σὲ κάθε μου πράξιν, ἐκδήλωσιν, συμπεριφορά, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ἄνθρωποι ποὺ συναναστρέφομαι νὰ τὸ εἰσπράττουν.
Ὅσο βαθύτερα καὶ πραγματικὰ εἶναι αὐτὰ τὰ αἰσθήματά μου, τόσο περισσότερο οἰ γύρω μου ἀντιλαμβάνονται τὴν εἰκόνα ποὺ …ἐκπέμπω, μὲ ἀποτέλεσμα καὶ ἡ δική τους συμπεριφορὰ πρὸς ἐμέναν νὰ λειτουργῇ ὡς …ἀνακλαστήρας καὶ τελικῶς ἀκόμη καὶ οἱ …χειρότεροι νὰ συμπεριφέρονται σὲ ΕΜΕΝΑΝ ἄψογα. Συνέχεια
Γιά ποῦ τό ἔβαλα;
Ἡ πιὸ συχνὴ κατάστασις ποὺ βιώνουμε σὰν ἄνθρωποι, εἶναι ἠ αἴσθησις τοῦ …«δὲν ξέρω ποῦ πάω».
Ἀφηνόμεθα, ἀπολαμβάνουμε στὸν βαθμὸ ποὺ μποροῦμε, γλεντᾶμε, γευόμεθα ἀλλὰ σπανίως γνωρίζουμε τὸ ΓΙΑΤΙ τὰ κάνουμε ὅλα αὐτά.
Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ΔΕΝ γνωρίζουμε τὸ γιατί, πολλὲς φορὲς ἀκροβατοῦμε ἐπικίνδυνα, δίχως νὰ μποροῦμε νὰ προσδιορίσουμε τὸ γιατί, ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ἐὰν ἁπλῶς γνωρίζαμε τὸν λόγο ὑπάρξεώς μας, τότε καὶ οἰ ἀκροβασίες θὰ ἦσαν …περιττές!!! Συνέχεια
Ἀπολυτότης.
Χρειάζεται; Καί πότε;
Θεωρητικῶς πρέπει νὰ εἴμαστε διαλακτικοί, ἐπικοινωνιακοί, δημοκρατικοί.
Μά εἶναι δυνατόν νά συμβῇ αὐτό στά πάντα; Ἤ μήπως σέ κάποια ἀπό αὐτά θά μποροῦσε νά συμβῇ; Καί ποιά εἶναι αὐτά;
Ἄς ξεκαθαρίσουμε κάτι πολὺ σημαντικό.
Ἀπολυτότης θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρχῃ ΜΟΝΟΝ ὅταν βεβαιωμένα αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖον συζητᾶμε εἶναι ἀδιαπραγμάτευτον. (Ὅπως γιὰ παράδειγμα μία ἐπιστημονικὴ ἀπόδειξις…!!!)
Ὅμως…
Συνέχεια
Διαφορετικότης;
Διαφορετικότητα, στὶς ἡμέρες μας, σημαίνει κάτι …ἀκραῖο. Κάτι ἔξω ἀπὸ τὴν Φύσιν, τὴν Λογικὴ καὶ τὰ ἤθη μας.
Αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦν σήμερα διαφορετικότητα δὲν εἶναι κάτι ποὺ χρειάζεται ὁ πλανήτης ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον.
Σὲ κοινωνίες, σὰν τὶς δικές μας, ποὺ ἔχουν φθαρεῖ καὶ ποὺ ἀρνῶνται νὰ ἀποκτήσουν κοινοὺς στόχους, ἡ διαφορετικότης δὲν ὑφίσταται, μὲ τὴν πραγματική της ἔννοια. Ἁπλῶς κάθε φορὰ ἐκφράζεται τὸ παλαιὸ μὲ νέα ἐνδύματα. Συνέχεια
Ὅταν οἱ δρόμοι χωρίζουν…
Ὑπάρχουν κάποιες στιγμὲς στὴν ζωή μας ἰδιαιτέρως ἐπίπονες καὶ δύσκολες.
Εἶναι ἐκεῖνες οἱ στιγμὲς ποὺ χωρίζουν οἱ δρόμοι μας μὲ ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπήσαμε.
Αὐτὸς ὁ χωρισμός, εἶτε ὁριστικός, εἶτε περιστασιακός, εἶναι πάντα δύσκολος.
Ἐκεῖ ὅμως ποὺ δύσκολα ἀποφασίζουμε νὰ ἐπικεντρωθοῦμε, ΟΛΟΙ μας, εἶναι στὸ νὰ ἀφήσουμε αὐτὸ τὸ ἀγαπημένο πρόσωπο νὰ πάρῃ τὸν δρόμο του, δίχως νὰ πονᾶμε πολύ, ἑστιάζοντας κυρίως σὲ αὐτὰ ποὺ μοιρασθήκαμε μαζύ του κι ὄχι σὲ αὐτὰ ποὺ χάνουμε. Συνέχεια