Κι ἀκόμη περισσότερο δικαιοῦνται νὰ τὰ ἐπιδεικνύουν μὲ ὑπερηφάνεια.
Διότι ὁ (κάθε) Ζάχος Χατζηφωτίου ἦταν πολεμιστής, σὲ ὅλα τὰ πεδία τῶν μαχῶν, ὅπου κατέθεσε τὸ δικό του μερίδιον γιὰ τοὺς ἀγῶνες τῆς Φυλῆς. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «Ἕνας»
Λαϊκὰ καὶ δημοκρατικὰ κόμματα
Ὅταν ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ἦλθε στὴν Ἑλλάδα, μεταξὺ ἄλλων ἵδρυσε καὶ ἕνα καινούργιο κόμμα, τὴν Νέα Δημοκρατία.
Ὁ τίτλος ἀπὸ μόνος του εἶναι δηλωτικὸς τῶν προθέσεων τοῦ λεγομένου «ἐθνάρχου».
Γενικῶς τὰ δεξιὰ κόμματα, τόσο στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ σίγουρα στὴν Εὐρώπη, εἶχαν διαφορετικοὺς ὅρους γιὰ νὰ δείξουν τὴν ἰδεολογικὴ τοποθέτησί των. Συνήθως χρησιμοποιοῦσαν τὸν ὅρο «λαϊκό» γιὰ νᾶ δείξουν τὴν ῥίζα τους καὶ τὴν νομιμοποίησή τους, κυρίως ἀπὸ τὸ ἔθνος ποὺ ἐκφράζεται μέσῳ τοῦ λαοῦ. Συνέχεια
Φουκαράδες κατεστραμμένοι κι ἀτιμώρητοι ἐγκληματίες
Χαλυβουργία Θεσσαλίας, 2000 (νῦν Ἑλλάδος)…
Κάνω τὴν πρωϊνή μου «βόλτα» στὸ ἔργο.
Μὲ πλησιάζει ἐργάτη (ὄχι τεχνίτης, ἐπαναλαμβάνω ἐργάτης ἀνειδίκευτος). Συνέχεια
Τοὺς δικτάτορες πολλοὶ ἐμίσησαν, ἀλλὰ τὴν δικτατορία οὐδείς!!!
51 χρόνια μετὰ τὴν ἀπριλιανὴ ἐπέμβαση, ἔρχονται στὸ φῶς τῆς δημοσιότητος ἀδιάσειστα στοιχεῖα γιὰ τὰ κόμματα τοῦ δημοκρατικοῦ τόξου καὶ τὶς μεγάλες δημοκρατικὲς μορφὲς τῆς μεταπολιτεύσεως, ὅπως γιὰ παράδειγμα τὸν Γεώργιο Ῥάλλη, τὸν Παναγῆ Παπαληγούρα καὶ τὸν τεράστιο δημοκράτη Παναγιωτάκη Κανελλόπουλο.
Ὅλοι αὐτοὶ εἶναι ποὺ παρακαλοῦσαν τὸν Ἄνακτα νὰ τοὺς δώσῃ δικαίωμα ἀναστολῆς ἄρθρων τοῦ πολιτεύματος. Συνέχεια
Ξέ-«βλαχέψαμε» μέ τόν Κωστόπουλο ἤ μέ τό ΠαΣοΚ;
Δὲν ἦταν τυχαία ἡ ὀκταετία Σημίτου, εἶχε ὅλα τὰ στοιχεῖα τῆς ὑποβολῆς καὶ τῆς ἐπιβολῆς.
Μέσα Μαζικῆς ἐξαπατήσεως σὲ 24ωρη ὑπηρεσία παρόμοια δεν εἶχε γνωρίσει ὁ τόπος οὔτε στὴν ἑπταετία.
Δημοσιογράφοι σὲ διατεταγμένη ὑπηρεσία, ἕτοιμοι νὰ κατασπαράξουν ὅποιον ἐξέφερε ἀντίθετο γνώμη.
Ἡ διαπλοκὴ εἶχε γίνη ἀποδεκτὴ ἀπὸ μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ. Ἐνθυμοῦμαι φτωχὸ ἄνθρωπο νὰ μοῦ ἐξιστορῇ μετὰ ἀπὸ κάποιαν ἐπίσκεψη σὲ μίαν ΠαΣοΚικὴ ἡμερίδα, τὴν πολυτέλεια τῶν ΠαΣοΚων, λέγοντας μὲ καμάρι ὅτι ἐμπρός τους οἱ νεοδημοκράτες ἤταν «φτωχομπινέδες» (ὅπως ἀκριβῶς τὸ λέω). Συνέχεια
Γενεὰ σκληρῶν κομμουνιστῶν (καί) οἱ Μπακογιάννηδες…
Ὁ Κώστας Μπακογιάννης, εἶναι ἐγγονὸς τοῦ παπα-Κώστα ἀπὸ τὴν Εὐρυτανία. Παπὰς στὰ χρόνια τῆς κατοχῆς καί, ὅπως συνέβη στὴν κεντρικὴ τοὐλάχιστον Εὐρυτανία, κομμουνιστὴς παπὰς καὶ ὀπαδὸς τοῦ Ἄρη Βελουχιώτη.
Ἡ κομμουνιστικὴ τοῦ προσήλωσις συνεχίσθηκε καὶ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση.
Οἱ δύο υἱοί του, ὁ ἠθοποιὸς καὶ ὁ γνωστὸς σὲ ὅλους μας Παῦλος Μπακογιάννης, ὅμοια ὑπῆρξαν μαρξιστές, ὁ δὲ Παῦλος Μπακογιάννης ἀπὸ τὸν σταθμὸ τῆς Ντόϋτσε Βέλλε τοῦ Μονάχου, κατὰ τὴν περίοδο τῆς δικτατορίας, ἐξέφραζε τὴν κομμουνιστικὴ ἀντίσταση στὴν ἑπταετία…
Ὁ Παῦλος ἦταν μπάνικο παιδί. Τὸν ἐρωτεύθηκε δὲ ἡ πρωτο-κόρη τοῦ Μητσοτάκη, ἡ γνωστὴ σὲ ὅλους μας Ντόρα, ἡ ὁποία ὡς γνωστὸν ἦταν κομμουνίστρια ὁμοίως στὰ πρώιμα ἐνήλικα χρόνια της. Ἀναμφισβήτητα ῥόλο σὲ αὐτὸ ἔπαιξε καὶ ὁ Παῦλος μὲ τις ἰδέες του καὶ προφανέστατα μὲ τὸ ἀτσάλινο μόριό του.
