Τὸ κρασὶ εἶναι πανταχοῦ παρὸν στὴν ἀρχαιοελληνικὴ λογοτεχνία: στὸ ἔπος, στὸ δράμα, στὸ φιλοσοφικὸ διάλογο, στὶς διατριβὲς – φυσικὰ καὶ στὴ λυρικὴ ποίηση, ὅπου τοῦ εἶναι ἀφιερωμένο κι ἕνα ἰδιαίτερο εἶδος, τὰ συμποτικὰ ἢ συμποσιακὰ τραγούδια. Τέτοια τραγούδια ἔγραψαν κιόλας στ’ ἀρχαϊκὰ χρόνια, τὸν 7ο καὶ τὸν 6ο π.Χ. αἰώνα, μεγάλοι ποιητές, σὰν τὸν Ἀλκαῖο ἀπὸ τὴ Μυτιλήνη, ποὺ εἶπε πὼς τὸ κρασὶ εἶναι φαρμάκων ἄριστον, καὶ σὰν τὸν Ἀνακρέοντα ἀπὸ τὴ μικρασιατικὴ Τέω, ποὺ ἀπὸ δικό του στίχο δανειστήκαμε τὴν ἐπικεφαλίδα τοῦ ἄρθρου. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὲς μελέτες
Μικρὰ Ἀσία. Ἡ ἀρχαία πόλις Ἄντανδρος τῆς Τρωάδος.
Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος
Ο εντοπισμός της αρχαίας πόλης Ἄντανδρος, έγινε από ένα τυχαίο γεγονός.
Σε ένα οθωμανικό τέμενος- τζαμί- στο χωριό Αβτσιλάρ της βορειοδυτικής Τουρκίας, στα μέσα του 19ου αιώνα, ένας περιηγητής είδε ενσωματωμένη στον τοίχο του τζαμιού, μια λίθινη επιγραφή που έγραφε: «Πόλις Αντανδρίων».
Το τζαμί βρισκόταν στο λόφο «καλε-τάσι» [η ονομασία ‘καλέ’ σημαίνει κάστρο] που βρίσκεται σε υψόμετρο, 215 μέτρα, από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνέχεια
Ρῆγας Φερραῖος – Regas Ferraeus
Ὁ μέγας ἐθνεγέρτης Ῥήγας Φερραῖος, ἀποποιήθη πλήρως βαφτιστικὸ ἀλλὰ καὶ οἰκογενειακό ὄνομα (ἀναφέρομαι στὸ “Ἀντώνης Κυριαζῆς”, μία σχεδόν ἄγνωστη ἱστορικὴ λεπτομέρεια σήμερα) καὶ ὀνόμασε τὸν ἐαυτόν του κατὰ τὸ ἑλληνικόν: Ῥήγας Βελεστινλῆς (παίρνοντας ὡς προσωνύμιο τὸ δηλωτικὸ τοῦ τὀπου καταγωγῆς, ὡς συνἠθιζαν οἱ ἀρχαῖοι, π.χ. Ἀριστοτέλης Σταγειρίτης, Θαλής Μιλήσιος, Ἀρίσταρχος Σάμιος, Ἐρατοσθένης Κυρηναῖος κ.ο.κ.). Συνέχεια
Σιδηρὰ Ἐποχή.
Ὡς πρὸς τὸ Ἐπέκεινα ὑπάρχουν δύο κύριοι ῥυθμοί ἢ κινήσεις. Ὅταν εἴμαστε στὴν Χρυσὴ Ἐποχή τότε ἡ κίνηση εἶναι ἀπὸ πάνω πρὸς τὰ κάτω καὶ ἀπὸ μέσα πρὸς τὰ ἔξω. Κυριαρχεῖ ἡ Παράδοση καὶ ἡ ἀπευθείας ὑψηλὴ κι ἐσωτερικὴ σύνδεση μὲ τὸ Κέντρο, ὁπότε ὁ σπόρος φύεται καὶ ἀπλώνει δομῶντας τὴν ἐξωτερικὴ φόρμα, τὸ περίβλημα δηλαδὴ ποὺ καλεῖται θρησκεία. Ἡ ἐξωτερικὴ φόρμα εἶναι ζεστὴ καὶ εὔκαμπτη καὶ ἐπιδέχεται δόμηση δηλαδὴ σκελετό καὶ αὔξηση πάνω σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο. Ἐκεῖ δημιουργοῦνται -καὶ διαφοροποιοῦνται- πολλά καὶ ὠφέλιμα κλαδιά. Συνέχεια
Ὑπῆρχαν κάποτε γίγαντες;
Ὑπῆρχαν γίγαντες ἀλλὰ μᾶς τὸ κρύβουν.
Μᾶς θεωροῦν βλᾶκες.
Παντοῦ βρίσκουν γιγαντιαία ὀστᾶ, ὅπως π.χ. στὴνν Κρήτη, τοὺς σαραντάπηχους, ἀλλὰ τὸ ἐπίσημο κατεστημένο τὰ σκεπάζει καὶ δὲν βγάζει μιλιά.
Τώρα τοὺς πήραμε καὶ ἐμεῖς εἴδηση καὶ ὅ,τι νὰ μᾶς ποῦν, τοὺς ἀμφισβητοῦμε. Συνέχεια
Πολιτική καί… κερκίδες
Ἔγραφε Βυζαντινός χρονογράφος ὅτι ὁ πολιτικός βίος τῆς ἐποχῆς του «περί τόν ἱππόδρομον κατηντήκει».
Καί ὅτι ἕνας αὐτοκράτορας, ὁ Κωνσταντίνος Θ΄ ὁ Μονομάχος (1042-1055), ἄνθρωπος τῶν ἀπολαύσεων, ἐνδιαφερόταν «περί τάς ἱπποδρομίας ὑπέρ τίς ἄλλος».
Δηλαδή ἐνδιαφερόταν γιά τίς ἱπποδρομίες περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλο. Συνέχεια