Τὸ Κάστρο τοῦ Γκράαλ εἶναι τὸ μαγικὸ σπίτι τοῦ φύλακα τοῦ σκεύους. Κάποιες φορὲς ἀποκαλεῖται Κάστρο τῶν Ψυχῶν καὶ συσχετίζεται μὲ τὸν Κάτω κόσμο. Σὲ αὐτὸ ζεῖ ἕνας βασιλιὰς ποὺ εἶναι πληγωμένος καὶ δὲν μπορεῖ νὰ περπατήσῃ ἢ εἶναι ἄρρωστος ἀπὸ κάποια μυστηριώδη πληγὴ ἢ κοιμᾶται. Γύρω ἡ γῆ ἔχει περιπέσει σὲ μία παρηκμασμένη κατάσταση, εἶναι ἄγονη καὶ ἠμικατεστραμμένη.
Ὁ ἱππότης ποὺ θὰ βρεῖ τὸ Γκράαλ, θεραπεύει ἐπίσης καὶ τὸν πληγωμένο ἢ ἀκίνητο βασιλιά, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀναζωογονεῖται αὐτὸς καὶ ὅλη ἡ γῆ τοῦ βασιλείου του ἐπανέρχεται σὲ γόνιμη κατάσταση ἐνῶ τὸ βασίλειο ἀποκαθίσταται. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὲς μελέτες
Οἱ Ἑλληνικὲς ῥίζες τῶν Ἰρλανδῶν.
« … Φησί δε και Βοϊους τον Ερκύνιον δρυμόν οικείν πρότερον τους δε Κίμβρους ορμήσαντες επι του τόπου τούτου αποκρουσθέντων υπό των Βοϊων επι τον Ίστρον…
…Του μεν ουν αρχαίον ώσπερ έφην ειπώ των Κελτών περιωκείτο το πλείστον ο ποταμός, μάλιστα δ’ ην των Κελτών Έθνη Βόϊοι…» ( Στράβων «Γεωγραφικά» τομ. VII ρ. 293, τομ. ΙΙ, Ε, Ι, G, 212-213, και 6. 312, 20- 25 ).
«…Λοιπή δε εστι της Ευρώπης η εντός Ίστρου και κύκλω θαλάττης, αρξαμένης από του μυχού του Αδριατικού μέχρι του Ιερού στόματος του Ίστρου, εν η εστιν ήτε Ελλάς και τα των Μακεδόνων και των Ηπειρωτών Έθνη…».
Στα γραφόμενα του μεγάλου ιστορικού Στράβωνα ανακαλύπτουμε την κυριαρχία των Ελλήνων. Και δεν είναι καθόλου λόγια ενός τυχαίου, αλλά ενός εκ των μεγαλύτερων ίσως ο κορυφαίος,αρχαίους γεωγράφους και μέσα από αυτές τις γραμμές που αποτελούν ατράνταχτες αποδείξεις και σαφώς ιστορικές πηγές που δεν επιδέχονται καμιά αντίρρηση! Συνέχεια
Ποιός μᾶς μισεῖ τόσο πολύ;
Μόλις διάβασα ἕναν τίτλο βιβλίου «Περὶ τῆς ἐποικήσεως σλαυϊκῶν τινῶν φυλῶν εὶς τὴν Πελοπόννησον»· τόσον καιρὸ κατηγοροῦμε τοὺς Ἐβραίους καὶ τὸ Ἰσραῆλ γιὰ τὰ δεινὰ ποὺ είχαμε ὑποστεῖ κατὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς νέας θρησκείας…
Τὸ ὅ,τι οἱ Ἐβραίοι μισοῦν τοὺς Ἕλληνες, διότι ἡ λογικὴ καταῤῤίπτει κάθε θρησκεῖα, εἶναι πασίγνωστο, ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐτοὶ ὑπεύθυνοι γιὰ τὶς πράξεις τῶν Σλαύων δολοφόνων…!!! Οἱ ἴδιοι δὲν κάνουν κατὰ μέτωπο ἐπίθεσι (ὅπως συνέβη μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ) εἶναι «ἀόρατοι» ἐχθροὶ… Συνέχεια
Οἱ Ἑλληνικὲς Πυραμίδες καὶ οἱ Ἕλληνες Φαραῶ.
Ὁ Ἡρόδοτος μᾶς βεβαιώνει πὼς οἱ ἱερεῖς τῆς Αἰγύπτου τὸν ὁδήγησαν στὰ ἄδυτα τῶν Πυραμίδων καὶ καταμέτρησαν μπροστά του μεγάλη σειρὰ σκαλιστῶν ἀγαλμάτων, 341 γενεῶν, ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς ποὺ κυβέρνησαν τὴν χώρα.
Μᾶς βεβαιώνει ἐπίσης πὼς οἱ Αἰγύπτιοι βασιλεῖς ἦταν ΟΛΟΙ Ἕλληνες, ἐκτὸς ἐλαχίστων.
Τὴν πρώτη μεγάλη πόλη ποὺ ἔκτισαν στὴν Αἴγυπτο οἱ Έλληνες τὴν ἔκτισε ὁ Ἀκτὶς ὁ Ῥόδιος καὶ τὴν ὀνόμασε Ἡλιούπολη, ἐπειδὴ οἱ Ῥόδιοι λάτρευαν τὸν Ἀπόλλωνα – Ἥλιο, ὡς πρωταρχικὸ θεό.
Ἀκολούθησαν οἱ Ἀθηναῖοι μὲ τὴν πόλη Σάιδα, πρὸς τιμὴν τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς, ἡ Μέμφις τοῦ Μίνωος, ἡ Πανόπολις πρὸς τιμὴν τοῦ θεοῦ Πανὸς καὶ ἀκόμη 120 πόλεις, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἡ Ἄβαρις. 
Συνέχεια
Ὁ μῦθος τοῦ Γανυμήδου.
Λοιπόν:
Ὁ περὶ Γανυμήδους μῦθος ἐμφανίζεται ἀρχικῶς στὰ ὁμηρικὰ ἔπη, καὶ συγκεκριμένα στὴν Ἰλιάδα (ραψωδία ΧΧ, Θεομαχία, 231-235):
«καὶ τρεῖς γιοὶ ἀπὸ τὸν Τρώα ἄψογοι ἐγεννηθῆκαν,
ὁ Ἀσσάρακος κι ὁ Ἶλος κι ὁ ἰσόθεος Γανυμήδης,
ποὺ ὁ κάλλιστος ὑπῆρξε στοὺς θνητοὺς ἀνθρώπους μέσα,
τοῦτον οἱ θεοὶ ἅρπαξαν νὰ κερνᾶ κρασί στὸν Δία,
γιὰ τὸ περισσὸ του κάλλος, νά ‘ναι μὲ τοὺς ἀθανάτους»
Πολὺ ἀργότερα ἐμφανίζονται οἱ ἐκδοχές ὅτι ὁ ἀετός τοῦ Διός ἢ ὁ ἴδιος ὁ Δίας τὸν ἅρπαξε, γιὰ νὰ εἶναι οἰνοχόος τῶν Θεῶν, ἐπίσης ὅτι τὸν ἀπήγαγε ὁ Τάνταλος, ὁ Μίνως, ἡ Ἠώς, ἢ ὅτι σκοτώθηκε κατὰ τὴν ἁρπαγή καὶ θάφτηκε στὸν Ὄλυμπο τῆς Μυσίας. Συνέχεια
Παλλαδᾶς ὁ Ἀλεξανδρεύς…
The Burning of the Library at Alexandria in 391 AD, illustration from ‘Hutchinsons History of the Nations’, c.1910 (litho), Dudley, Ambrose (fl. 1920s) / Private Collection / The Stapleton Collection /
The Bridgeman Art Library wiki
The Burning of the Library at Alexandria in 391 AD, illustration from ‘Hutchinsons History of the Nations’, c.1910 (litho), Dudley, Ambrose (fl. 1920s) / Private Collection / The Stapleton Collection /
The Bridgeman Art Library wiki
Ὅταν τὸ 391 ὁ πατριάρχης Θεόφιλος πυρπόλησε τὸ Σεράπειο μὲ τὴν περίφημη βιβλιοθήκη, ἀφάνισε τὴν μόνη ἐναπομένουσα Μνήμη τῆς Ἱστορίας. Ἕνα ἐλάχιστο τμῆμα τῆς μνήμης αὐτῆς ἀγωνίζεται νὰ περισώσῃ ἕνας ἀγνοημένος ἐπιγραμματοποιός: Ὁ Παλλαδᾶς ὁ Ἀλεξανδρεύς.
Τὸν 4ο αἰῶνα, ἡ Ἀλεξάνδρεια ἀποτελεῖ τὴν κεντρικὴ σκηνὴ τῆς Ἱστορίας καὶ στὴν τραγωδία ποὺ παίζεται πρωταγωνιστοῦν οἱ ἐπιτήδειοι τῆς θρησκευτικῆς ἐξουσίας μὲ μία ἐπίμονη ἐπιχειρηματολογία καταστροφῆς, τὴν ὁποία προσυπέγραφε ὁ ἰδεολογικὸς φανατισμὸς καὶ τὴν διεκπεραίωνε ἡ μανία τοῦ πλήθους. Συνέχεια