Ἡ πίκρα.

Ἡ πίκρα.Κα  τὸ  γιατ  ν τν ζήσω!!!

δ  καὶ  χρόνια χω λλάξῇ τν τρόπο ποντιλαμβάνομαι τς καταστάσεις γύρω μου.

Ατχει σν ποτέλεσμα ν μπορ ν διακρίνω τ πράγματα σαφς  πιρεμ  κα  πιὸ  εδιάθετη. χι πάντα. λλ τς περισσότερες φορς τ καταφέρνω. πως πίσης, κόμη κι ἐὰν «πέσω» γνωρίζω πς συντόμως θ «νέβω» κ νέου. 

Εναι στάσις ζως πλέον. 

Δν σημαίνει πς δν πάρχουν προβλήματα. Θμουν τυφλἐὰν δν τβλεπα.

πάρχουν, μς πασχολον κα  σίγουρα μς κάνουν ν γινόμαστε πι σοφο  κα  πι δυνατοί, τς περισσότερες φορές.

μως σήμερα θέλω ν γράψω γι τν πίκρα.

Ατν πο μς μένει ς γεύσις στ στόμα ταν κάτι δν πάει καλά! ταν χουν περάσῃ λα κα  δείχνουν νχουν τελειώσῃ….

Κι ταν δν ξελίσσονται  πολλ μαζ καλά, τότε πίκρα γίνεται φαρμάκι.  Κα  φαίνεται ν μς ποτελειώνῃ.

πίκρα μου. πίκρα μας. πίκρα…

ξίζει κάποιος νά τήν ζ; Νά τήν ναγνωρίζ; Νά τς πιτρέπ νά εσβάλλ στήν ζωή του; χι;

Μετπ τόσων τν «περιήγησι» στ «νδότερα», σήμερα τολμ νσχυριστ πς χι μόνον πρέπει ν τν ζομε, λλ ν τν πολαμβάνουμε σλες τς διαστάσεις της!

Ν τν πιάνουμε π τ χέρι κα ν τν κάνουμε σύμβουλο κα φίλο. σως κι δηγό.

Ν τν φήνουμε ν μς κατακλύσ, ν μς γεμίσ κα  ν  τς παραδιδόμαστε!

Κι ταν τν ζήσουμε, ταν πάρουμε π ατν λα ατ πο χρειαζόμαστε, ν τν φήνουμε δι παντς πίσω μας.

πίκρα… 

Ατ  ασθησις πο μένει π τόσα κα τόσα….

Σήμερα γύρω μας μία κοινωνία ποδομεται. νειρα δεκαετιν κατακρημνίζονται ς σωρς. Νέοι νθρωποι ατοκτονον. Μεγαλύτεροι μένουν στν δρόμο. Παιδιγκαταλείπονται. Κι λα, λα, λα ποδομονται.

Μία πίκρα, διάχυτος καντονη μς πλημμυρίζει. Μς λλάζει τν τρόπο σκέψεως κα  μς κινητοποιε. Μς πογυμνώνει!

δίως ἐὰν ορίζοντες φαίνεται ν στενεύουν γύρω μας. Ν χάνονται. 

Καί τί κάνουμε τώρα; Τώρα πού οἱ  καταστάσεις γίνονται λο καί πιό πελπιστικές; Πιό ποπνιχτικές; 

κουγα πρ χθς τν Στελάρα στ τραγούδι «πονη ζωή» καταν ατ τ τραγούδι πο μκανε ν σταθ κα  ν συνειδητοποιήσω λα ατ πο μς συμβαίνουν δ κα αἰῶνες. 

Καὶ  τότε θυμήθηκα τν παπποσίοδο καὶ  τ «ργα καμέραι» του…

«….Διότι προηγουμένως μν τθνη τν νθρώπων ζοσαν π τς γς μακρν ξω π τν σκληρν πόνον τν φοβερν σθενειν, οποες τν θάνατον προξενον ες τος νθρώπους…..

…..λλ γυναίκα μ τ χέρια της φοφήρεσε τ σκέπασμα το πίθου τσκόρπισε, καὶ  ες τος νθρώπους προξένησεν θλίψεις πικρές.

Μόνη δὲ  ες ατ τ μέρος λπς  μέσα ες τος ρρήκτους δόμους μεινε κάτω π τ χείλη το πίθου, οτε ξω πέταξεν. Διότι προηγουμένως τοποθέτησε τ σκέπασμα το πίθου ( Πανδώρα) μ τν θέλησιν το αγιόχου Διός το νεφελοσυλλέκτη. λλ δναρίθμητα κακ περιπλαννται ν τος νθρώπους, διότι γ εναι γεμάτη π συμφορς, γεμάτη δ θάλασσα. Οσθένειες δὲ  ες τος νθρώπους κάθε μέρα, λλες δ κατ τν νύχτα ατομάτως ρχονται σιωπηλς προξενοσαι συμφορς ες τος νθρώπους, πε δή φήρεσε τν φων συνετς Δίας…..» (σιόδου, ργα καμέραι, στίχοι 91-105, κδόσεις φιλολογικόν, πόδοσις Παν. Γιαννακόπουλος.)

Καί τί σημαίνει ατό; Πώς πρέπει γόγγυστα νά δεκτομε κάθε πίκρα καί νά συμπεριφερόμαστε σάν νά ξελίσσονται λα καλς;

χι, δν σχυρίζομαι κάτι τέτοιο. Πς θά μποροσα λλως τε;

Ατ πο λέω εναι ,τι  ο συνθκες, ντς τν ποίων διαβιομε, εναι τέτοιες πο μόνον πόνο φέρνουν. 

λλ ατς πόνος, ατ δυσκολία, ατ πίεσις εναι νας κόμη δρόμος γι ν μπορέσουμε μες ν βγομε μέσα π τς μπειρίες σοφότεροι κα καλλίτεροι. 

Τ λόγια το Λευτέρη Παπαδοπούλου στ τραγούδι πο πρνέφερα μιλον γι μίαν:

πονη ζω μς 
πέταξες στο δρόμου τν κρη, 
μς δίκησες.
Οτε μίαν στιγμ 
δν λθες ν μς διώξς τ δάκρυ, 
μς κυνήγησες. 
Τ κρίμα μας βαρύ… 
Μς γέννησες φτωχούς…
Μ τν καρδι πικρή.. 
Γεμάτη στεναγμούς…

πονη ζωή,
δν θέλαμε παλάτια κι στέρια,
ν μς  χάριζες.
Μι μπουκι ψωμί,
γι μς τρφαν περιστέρια,
ς χαλάλιζες.
Μς δειρε βοριά, 
μς πιε βροχή, 
τ αμα τς καρδις,
γιατ εμαστε φτωχοί.

Συνειδητοποίησα μόνον τν σχέσι ατν πογραφε ὁ  παππος σίοδος κα  ατν πο τραγουδοσε Στέλιος. Εναι μία μόνιμος κατάστασις, π τν ποίαν οδόλως καταφέραμε ποτὲ  ν ξεφύγουμε. 

Εναι πολ  λογικόν, συμφώνως πάντα μ τ δικά μου κριτήρια. 

Εναι βλέπετε κι κενα τμέτρητα κακ πο σκόρπισε Πανδώρα γύρω μας… Τμάζευτα….

ς μν κλαμβάνουν κάποιοι ς μθο τ παραπάνω… Δν νομίζω ν εναι μθος… Διότι ἐὰν ταν μθος, τότε τ δεδομένα ντς τν ποίων διαβιομε θταν ναστρέψιμα. 

λλως τε, ἐὰν κάποιος περάσ στν λλην χθη, ατν τς φθονίας, βάσει τν παρχόντων δεδομένων πάντα, τὸ  πιθανότερον εναι νδικήσ κα ν αξήσ τ φαινόμενα τς δικίας γύρω μας. 

Οἱ  στίχοι το Παπαδοπούλου μαρτυρον τν θυμοσοφία το λαο μας. Τν βαθειά του πίγνωσι. Εναι κάτι ποχει περάσει ς μόνιμος κατάστασις κόμη κα  στν σκέψι μας.

Δν εναι μοιρολατρικ ατ πο γράφω. ντιθέτως μάλλιστα. 

Πιστεύω βαθύτατα πς φθάνουμε στ τέλος ατο  το κύκλου, ατο το βίου. Περνμε σταδιακς μέσα π τν πόνο κα τν λο κα πιντονη πίκρα σ μίαν νέα στάσι, πως πίσης κα  σ νέο τρόπο σκέψεως. 

Τ κακ τς Μοίρας μας,  σημεον ναφορς λου ατο το κύκλου τονθρωπίνου βίου π το πλανήτου, θ μείνουν δι παντς πίσω μας. Θ μείνουν ς περίγραπτος βία χαραγμένη δι παντς στ γονίδιο μας, λλ θ μείν πίσω!

Τώρα «κοιλοπον» νθρωπος πρ κειμένου ν «γεννήσ» τ νέον, ατ τ διαφορετικν πο θπαναφέρ τ δίκαιον κα  τν ριστεία. 

λλως τε, γέννα δίχως αμα δν γίνεται. 

πίκρα θ μεγαλών γι λίγο κόμη! Εναι ο  πόνοι τς γέννας ατἡ  πίκρα βλέπετε.  Οδίνες. Εναι παραίτητες κα σημαντικές, πρ κειμένου νλθἡ  Νέα Ζωή.

Γι  ατν κπαιδευόμασταν τόσους αἰῶνες. Κι ατν καλούμαστε ν ζήσουμε πλέον λοι μας!

Φθάνουμε στ τέλος λληνες! 

Φανήκαμε γενναοι μέσα στος αἰῶνες! 

πως πάντα, τσι κα τώρα, πρέπει ν σταθομε ρθιοι! 

ξιοι πόγονοι ξίων προγόνων!

Φιλονόη.

φωτογραφία

Δι το λόγου τληθές, π τν παποσίοδο τ παρακάτω:

Παιδι πο γεννιονται γηρασμένα…

Κρόνος κα ονθρωποι.

πρώτη δημοσίευσις 19 Ἰανουαρίου 2012

(Visited 26 times, 1 visits today)




Leave a Reply