Τὸ Ταχυδρομικὸ Ταμιευτήριο δὲν ἦταν μιὰ τράπεζα. Ἦταν ὁ κουμπαρᾶς τῆς παιδικῆς μας ἡλικίας, τὸ πήλινο γουρουνάκι τῶν παιδικῶν βιβλίων, τὸ παραμύθι τοῦ τζίτζικα καὶ τοῦ μέρμηγκα ποὺ μᾶς ἔλεγε ἡ δασκάλα ὅταν πήγαμε σχολεῖο κι οἱ ἐκθέσεις γιὰ τὴν ἀποταμίευσι στὶς μεγαλύτερες τάξεις, τὸ συνώνυμο τῆς οἰκογενειακῆς νοικοκυροσύνης καὶ τῆς προκοπῆς γιὰ τρεῖς γενιές, ἀπὸ τοὺς παπποῦδες μας ποὺ ὄργωσαν κι ἔφαγαν τὶς κακοτράχαλες πέτρες μέχρι νὰ στήσουν σπιτικό, μέχρις ἐμᾶς. Συνέχεια →

Ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ διὰ τοῦ ἐπιχειρήματος τῆς «ασυγκράτητης παρόρμησης της στιγμής, εξαιτίας της τύφλωσης που προκαλεί η στέρηση και η πείνα», δικαιολογοῦν τὴν ἐνέργειαν ἑνὸς καθάρματος νὰ διοχετεύσῃ τὸ σιχαμερὸν του γενετικὸν ὑλικὸν σ᾿ ἕνα κοριτσάκι καὶ μετὰ νὰ τοῦ πολτοποιήσῃ τὴν κεφαλήν, κατὰ βάσιν ἀπεργάζονται τὴν δικὴ των ἠθικὴν ἀπαλλαγὴν ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς ἐμμονῆς των εἰς τὸ πανάρχαιον «μοναχικὸν πάθος» των. Συνέχεια →