Τὸ βλέμμα τοῦ σώφρονος ἡγέτου.

Τὸ 1505 μ.Χ. ὁ μαΐστωρ Ἰωάννης Μπελλίνης, ἱστορεῖ τὸν Λεονάρδον Λορεντανόν, δόγην τῆς Ἑνετίας.
Πρόκειται διὰ μιὰν προσωπογραφίαν ἡ ὁποία θὰ μὲ ἐπηρρεάσῃ ποικιλοτρόπως αἰσθητικῶς. Διατί;
Διότι εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ τοῦ γέρου, ὄπισθεν τῶν βαρυτίμων συμβόλων τῆς δουκικῆς ἐξουσίας, τοῦ πολυτελοῦς σινικοῦ – Συνέχεια

Ἀνάξιος ὅποιος δὲν μπορεῖ κάστρο τὴν γνώση του νὰ στήσῃ…

«Ὁ Ἑλληνισμὸς δοκίμασε τὶς περισσότερες φθορὲς ἀπὸ τοὺς ἀρνησίθρησκους καὶ ἀρνησιπάτριδες, ποὺ ὄχι μόνο ὑποτάχτηκαν παθητικὰ ἀλλὰ καὶ συνεργάστηκαν ἐνεργητικὰ μὲ τὸν ἐχθρό. Ὁ Παλαμᾶς, σὲ μιὰ εὐτυχισμένη ποιητική του στιγμή, καταδικάζει ἐκείνους ποὺ σὲ κρίσιμες ἱστορικὲς στιγμὲς ἐμφανίζονται ἄτολμοι, δισταχτικοὶ καὶ δειλοί: Συνέχεια

Ἀντί τῶν εἰδήσεων νά ἀσχοληθοῦμε καλλίτερα μέ ἕναν …φαφλατᾶ;

Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις κι ἀπόψε…
Σὲ λίγο… Σὲ πολὺ λίγο…
Ἀν τί ὅμως νά δοῦμε εἰδήσεις μήπως εἶναι καλλίτερα νά ἀσχοληθοῦμε μέ κάτι πού πιό εὐχάριστο καί διασκεδαστικό;
Διότι, ὅπως θὰ ξέρουν ἴσως ἀρκετοί, τὶς ὧρες πρὸ τοῦ ὕπνου μας ἀπαγορεύεται νὰ ἀσχολούμεθα μὲ ὁ,τιδήποτε θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς ἀναστατώσῃ, διότι ἔτσι ὅπως εἴμαστε κουρασμένη ἀπὸ τὴν ἔντασιν τῆς ἡμέρας, κάθε ἀρνητικὴ καταγραφὴ παραμένει καὶ μᾶς καταστρέφει τὸν ὕπνο καὶ τελικῶς ὅλην τὴν ἐπομένη ἡμέρα… Συνέχεια

Εἶναι ὑπὲρ ἄνω χρημάτων τὰ παιδιά!

Ἔτσι… δὲν παίρνουν μίζες μπρέ, εἶναι ὑπεράνω τὰ παιντιά!

Συνέχεια

Τό κράτος πρέπει νά σώσουμε ἤ τήν Πατρίδα;

Ὅταν οἱ Ἕλληνες δηλώνουν ἀπογοητευμένοι ἀπὸ τοὺς πολιτικούς, δὲν ἐννοοῦν πὼς εἶναι ἀπογοητευμένοι ἀπὸ τὸν «θεσμό » τοῦ πολιτικοῦ, ἀλλὰ ἀπὸ τὰ πρόσωπα. Ἡ ἀγάπη τοῦ Ἕλληνος πρὸς τὸν λεβέντη, τσολιὰ πολιτικό, ὁ ὁποῖος θὰ (ξανά)-ἐμφανισθῇ ὡσὰν Ἀνδρέας Παπανδρέου καὶ θὰ μοιράζῃ παράδες γιὰ νὰ «χορτάσουμε ψωμάκι», παραμένει ἀδιάβλητος. Δὲν τρέφω ὁποιανδήποτε ἐλπίδα πὼς θὰ ἀλλάξῃ κάποτε ἡ ἄποψις τοῦ Ἕλληνος γιὰ τὸ κράτος. Τὸ κράτος, γιὰ τὸν μέσο Ἕλληνα, δὲν φταίει σὲ τίποτα ὡς θεσμός. Ὑπεύθυνοι εἶναι οἱ πολιτικοί ποὺ δεν τὸ χειρίζονται σωστά. Συνέχεια

Ἡ Ἱστορία δὲν χαράσσεται μὲ τὰ μεγάλα ΝΑΙ ἀλλὰ μὲ τὰ μεγάλα ΟΧΙ!

Ἀκόμη καὶ οἱ Τοῦρκοι ἐκφράζουν ἕναν τσαμπουκὰ ὅταν δὲν τοὺς ζητοῦν οἱ Ἀμερικανοὶ τὴν ἄδειά τους γιὰ κάτι, προφανῶς βέβαια διότι πάντοτε ἐπιζητοῦν κάποιο ἀντάλλαγμα…

Μονάχα ἐμεῖς εἴμαστε πάντοτε «YES SIR» ὑποτακτικοὶ νενέκηδες, τοῦ τύπου «βάρα μὲ Ἀγά μου νὰ ἁγιάσω»… Συνέχεια